|
Ἡ Φυσικὴ τοῦ Ἀστέρος
τῆς Ἀφροδίτης
|
|
|
Σύστασις
|
 Σύγκρισις
Ἀφροδίτης - Γῆς
|
Ἡ Ἀφροδίτη συχνὰ περιγράφεται ὡς ὁ δίδυμος
πλανήτης τῆς Γῆς. Ἔχει παρόμοιο μέγεθος καὶ
μάζα (95 % τῆς διαμέτρου τῆς Γῆς καὶ 81,5
% τῆς μάζας της), καθὼς καὶ πυκνότητα ἐνῶ
παρόμοια εἶναι καὶ ἡ χημική της σύστασις. Ἂν
καὶ ὑπάρχουν ἐλάχιστεαι ἄμεσαι πληροφορίαι
διὰ τὸ ἐσωτερικόν της, ἡ ὁμοιότης
τοῦ μεγέθους καὶ τῆς πυκνότητός της μὲ
τῆς Γῆς ἐνδεικνύει παρόμοια ἐσωτερικὴν
δομὴν μὲ μερικῶς ρευστὸν πυρήνα, μανδύα
καὶ φλοιόν.
|
Ὁ πυρὴν ὑπολογίζεται ὅτι ἀποτελεῖται ἀπὸ
σίδηρον καὶ νικέλιον, ἀκτίνος περίπου 3.000 χλμ. καὶ
ρευστὸς τουλάχιστον μερικῶς. Τὸ ἐλαφρῶς
μικρότερο μέγεθος τῆς Ἀφροδίτης ἐνδεικνύει σημαντικὰ
χαμηλότερας πιέσεις εἰς τὸ ἐσωτερικόν της ἀπὸ
ἐκείνας τοῦ ἐσωτερικοῦ της Γῆς. Ὁ
μανδύας καὶ ὁ φλοιὸς εἶναι ἐξαιρετικῶς
ξηροὶ καὶ λόγω ἐλλείψεως τῆς ἀπαραιτήτου
ὑγρασίας (συνεπῶς καὶ ὀλισθηρότητος) δὲν
ὑπάρχει τεκτονικὴ κίνησις.
Ἐπίσης ἡ Ἀφροδίτη διαθέτει λίαν μικρὸν καὶ ἀδύναμον
μαγνητικὸν πεδίον, ὅπως ἀνεκαλύφθη τὸ 1980 μὲ
τὴν ἀποστολὴν τοῦ Pioneer Venus Orbiter. Τὸ
μαγνητικὸ αὐτὸ πεδίον δὲν προέρχεται ἀπὸ
τὸ ἐσωτερικόν της, ὅπως είς τὴν περίπτωσιν τῆς
Γῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀλληλεπίδρασιν
τῆς ἰονόσφαιρας καὶ τοῦ ἡλιακοῦ
ἀνέμου καὶ ἡ μαγνητόσφαιρα τῆς Ἀφροδίτης
δὲν ἐπαρκεῖ διὰ νὰ προστατέψει τὴν
ἀτμόσφαιρα ἀπὸ τὴν κοσμικὴν ἀκτινοβολίαν.
Πιθανῶς διὰ τὸν ἴδιον λόγον νὰ μὴν
ἔχει καὶ δορυφόρους. Ἡ ἔλλειψις ἐγγενοῦς
μαγνητικοῦ πεδίου ἀποτέλεσε ἔκπληξιν διὰ τοὺς
ἐπιστήμονας, δεδομένου τοῦ μεγέθους καὶ τῆς
συστάσεως τοῦ πλανήτου.
|
Συνήθως
τὸ μαγνητικὸ πεδίον προκαλεῖται ἀπὸ τρεῖς παράγοντας: ἀγώγιμον ρευστὸν
ἐσωτερικόν, περιστροφὴν καὶ τεκτονικὴν κίνησιν. Τὸ ἐσωτερικόν της
Ἀφροδίτης εἶναι ἠλεκτρικὼς ἀγώγιμο καὶ ἡ περιστροφὴ τῆς παρότι ἀργὴ
ἐπαρκεῖ διὰ τὴν παραγωγὴν μαγνητικοῦ πεδίου. Αὐτὸ ποὺ λείπει εἶναι ἡ
τεκτονικὴ κίνησις ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν χρησιμότητά της διὰ τὴν ὕπαρξιν
μαγνητικοῦ πεδίου, ἐλευθερώνει τὴν θερμότητα ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸν ἑνὸς
πλανήτου πρὸς τὸ διάστημα. Ἔτσι ἡ Ἀφροδίτη κατακρατεῖ τὴν θερμότητά της
καὶ ὁ πυρήν της δὲν ψύχεται σταδιακῶς ὅπως είς τὴν περίπτωσιν τῆς Γῆς
ἀλλὰ παραμένει ρευστὸς καὶ μὲ τὴν ἴδια θερμοκρασίαν εἰς ὅλα του τὰ
μέρη. Οἱ ἐπιστήμονες ὅμως δὲν ἀποκλείουν καὶ τὴν περίπτωσιν ὁ πυρὴν νὰ
ἔχει ἤδη στερεοποιηθεῖ.
|
 Καλλιτεχνικὴ
ἀναπαράστασις τῆς μαγνητόσφαιρας τῆς Ἀφροδίτης
|
Ἡ Ἀφροδίτη ἔχει μεγάλη ἀνακλαστικότητα. Μόνον τὸ
20% περίπου τοῦ ἡλιακοῦ φωτὸς ποὺ δέχεται
διαπερνᾶ τὸ πυκνὸν στρῶμα νεφῶν τῆς
ἐνῶ τὸ ὑπόλοιπον 80% ἀνακλᾶται στὸ
διάστημα, καθιστώντας τὴν Ἀφροδίτην μεταξύ τῶν φωτεινοτέρων
οὐρανίων σωμάτων. Ἀξιοσημείωτη διαταραχὴ παρατηρεῖται
εἰς τὸν ἡλιακὸν ἄνεμον καθῶς περνᾷ
ἀπὸ τὴν Ἀφροδίτην.
Θερμοκρασία
& Ἀτμοσφαιρικαὶ συνθῆκαι
Ἡ Ἀφροδίτη ἔχει ἐξαιρετικὰ πυκνὴ ἀτμόσφαιρα,
ἀποτελούμενη κυρίως ἀπὸ 96,5% διοξείδιον ἄνθρακος
καὶ 3,5% ἄζωτον. Εἶναι τόσο πυκνὴ ποὺ
δὲ φαίνεται καθόλου ἡ ἐπιφάνειά της ἐνῶ
ἡ πίεσις εἰς τὴν ἐπιφάνειαν ὑπερβαίνει
τὰ 90 Αtm (ὅσο περίπου εἶναι ἡ πίεσις ἐντὸς
γηίνου ὠκεανοῦ σὲ βάθος 1000 μέτρων).
|
Ἄνω
τοῦ πυκνοῦ στρώματος τοῦ διοξειδίου ἄνθρακος
εὑρίσκονται στρώματα, πάχους πολλῶν χιλιομέτρων, ἀποτελούμενα
ἀπὸ διοξείδιον τοῦ θείου ὑπὸ μορφῆς
σταγονιδίων (0,015%), τὰ ὁποία ἀνακλοῦν
περίπου τὸ 60% τοῦ ἡλιακοῦ φωτὸς
ποὺ δέχεται ἡ Ἀφροδίτη. Ὑπάρχουν ἐπίσης
μικρότεραι συγκεντρώσεις μονοξειδίου τοῦ ἄνθρακος
(0,0017%) καθῶς καὶ ἥλιον (0,0012%), νέον (0,0007%),
ἀργὸν (0,007%) καὶ σταγονίδια ὕδατος (0,0017%).
Ἡ πλούσια εἰς διοξείδιον ἄνθρακος ἀτμόσφαιρα σὲ
συνδυασμὸν μὲ τὰ πυκνὰ νέφη θειικοῦ
διοξειδίου δημιουργοῦν τὸ μεγαλύτερον φαινόμενον θερμοκηπίου
τοῦ ἡλιακοῦ μας συστήματος, μὲ ἀποτέλεσμα
ἡ ἐπιφάνεια τῆς Ἀφροδίτης νὰ εἶναι
λίαν θερμότερη τοῦ Ἑρμοῦ παρότι ἀπέχει
τὴν διπλάσιαν ἀπόστασιν ἐκ τοῦ Ἡλίου
καὶ δέχεται μόνον 25% τῆς ἡλιακῆς ἀκτινοβολίας
ἐν συγκρίσει μὲ τὸν Ἑρμῆ. Ἔτσι
ἡ θερμοκρασία ἀπὸ περίπου 125 °C, ποὺ
θὰ ἦτο ὑπὸ κανονικᾶς συνθήκας καὶ
λόγω τῆς ἐλλείψεως ὑγρασίας, κυμαίνεται σὲ
450 - 480 °C, ἀρκετὴ διὰ νὰ λιώσει μόλυβδον.
|
Ὑπεριώδης εἰκόνα
τῆς Ἀφροδίτης τεχνητῶς χρωματισμένη, ἀπὸ
τὸ διαστημικὸν τηλεσκόπιον Hubble
|
Οἱ ἄνεμοι εἰς τὴν ἐπιφάνεια εἶναι ἤπιοι
καὶ δὲν ὑπερβαίνουν τὰ 2-3 χλμ./ὤρα ἀλλὰ
λόγῳ τῆς μεγάλης ἀτμοσφαιρικῆς πυκνότητος ἀσκοῦν
σημαντικὴν δύναμιν ἐπὶ ὁποιουδήποτε ἐμποδίου
(π.χ. ὁ ἄνθρωπος θὰ δυσκολευόταν πολὺ νὰ
περπατήσει) καὶ μεταφέρουν σκόνη καὶ μικροὺς λίθους.
Εἰς τὰ ὑψηλότερα ἀτμοσφαιρικὰ στρώματα
οἱ ἄνεμοι εἶναι ἰσχυροί, ταχύτητος 350 χλμ/ὤρα
περίπου ποὺ διατρέχουν τὸν πλανήτην ἀνά 4-5 ἡμέρας.
Λόγῳ
τῆς θερμικῆς ἀδρανείας καὶ τῆς μεταφορᾶς
τῆς θερμότητος ἀπὸ τοὺς ἀνέμους εἰς
τὴν χαμηλοτέραν ἀτμόσφαιρα ἡ θερμοκρασία τῆς
ἐπιφάνειας τῆς Ἀφροδίτης δὲν ποικίλλει σημαντικὰ
μεταξὺ τῶν πλευρῶν νυκτὸς καὶ ἡμέρας,
παρὰ τὴν ἐξαιρετικῶς βραδείαν περιστροφὴν
τοῦ πλανήτου. Ἔτσι ἡ Ἀφροδίτη χαρακτηρίζεται
ἰσόθερμος, διατηρώντας σταθερὴν θερμοκρασίαν ἐπί ἀμφοτέρων
τῶν πλευρῶν της καθῶς καὶ μεταξὺ τοῦ
ἰσημερινοῦ καὶ τῶν πόλων. Ἐπιπλέον ἡ
μικρὴ κλίσις τοῦ ἄξονος περιστροφῆς της ἐλαχιστοποιεῖ
τὴν ἐποχιακὴν διακύμανσιν θερμοκρασιῶν. Μόνον
λόγω ὕψους παρατηροῦνται κάποιαι διαφοραὶ εἰς
τὰ ὑψηλότερα μέρη τῆς ἐπιφάνειας.
|
 Τεχνητῶς
χρωματισμένη εἰκόνα ἀπὸ τὸ Galileo
|
Προσφάτως
ἀνεκαλύφθη (Venus Express, 2006) ὅτι ἡ ἀτμόσφαιρα
τῆς Ἀφροδίτης ἐκτείνεται μακρύτερα πρὸς
τὸ διάστημα ἀπὸ τὴν νυκτερινὴν πλευράν
της. Εἰς τὴν ἡμερινὴν πλευράν τὰ
στρώματα νεφῶν ἔχουν πάχος περίπου 20 χλμ. καὶ
ἐκτείνονται σχεδὸν ἕως τὰ 65 χλμ., ἐνῶ
εἰς τὴν νυκτερινὴν τὸ πάχος τοὺς
φθάνει τὰ 90 χλμ. ἐκτεινόμενο ἕως τὰ 105
χλμ., ὅπου φαίνεται καὶ πιὸ ἀραιό.
Ἡ περιοχὴ μεταξὺ 50 καὶ 55 χλμ. ἀπὸ
τὴν ἐπιφάνεια τῆς Ἀφροδίτης ἐμφανίζει
συνθήκας κατάλληλας διὰ ἀνθρώπους. Ἡ πίεσης
εἶναι ἴδια μὲ αὐτὴν τῆς Γῆς
(εἰς ἐπιφάνειαν θαλάσσης) ἐνῶ ἡ
θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξὺ 20 καὶ 40 °C. Διὰ
ἐπανδρωμένην ἀποστολὴν αὐτὴ θὰ
ἦτο ἡ πλέον εὐνοϊκὴ περιοχὴ διὰ
τὴν δημιουργίαν βάσεως εἴτε ἐξερευνητικῆς
εἴτε καὶ ἀποικιακῆς.
|
Ἀφροδίτης
Ἐπιφάνεια καὶ Κρατῆρες
Ἦταν
ὁ ἀστρονόμος Giovanni Cassini ποὺ ἔκανε τὸ
πρῶτον γνωστὸν σχέδιον τῆς ἐπιφάνειας τῆς
Ἀφροδίτης, τὸ +1667. Βέβαια τὰ χαρακτηριστικὰ
θὰ ἄλλαζαν γοργὰ ἀφοῦ ἐπρόκειτο
διὰ νέφη ἐν κινήσει. Ἕως τᾶς ἀρχὰς
τοῦ 19ου αἵ. οἱ περισσότεροι ἀστρονόμοι εἶχαν
συμπεράνει ὅτι ἡ ἐπιφάνεια τῆς Ἀφροδίτης
καλύπτεται ἀπὸ πυκνὰ στρώματα νεφῶν.
Αἱ πρῶται παρατηρήσεις τῆς ἐπιφάνειας ἔγιναν ἀπὸ
τὰ ρωσσικὰ σκάφη Venera, ἐκ τῶν ὁποίων
κάποια κατάφεραν νὰ προσεδαφισθοῦν -τὰ μόνα ἕως
καὶ τὴν σήμερον- καὶ νὰ στείλουν ὀλίγας
φωτογραφίας. Τὸ Venera 9 ἐξετοξεύθη τὴν 8ην Ἰουνίου
1975 καὶ ἐπροσγειώθη τὴν 22αν Ὀκτωβρίου 1975,
ὅπου ἐλειτούργησε διὰ 53 λεπτὰ καὶ ἔστειλε
μία εἰκόνα. Τὸ Venera 10 ἐξετοξεύθη τὴν 14η
Ἰουνίου 1975 καὶ ἐπροσγειώθη τὴν 25ην Ὀκτωβρίου
1975, ὅπου ἐλειτούργησε διὰ 65 λεπτά, στέλνοντας ἐπίσης
μία εἰκόνα. Τὸ Venera 13, ἐξοπλισμένο μετὰ ἐγχρώμου
φωτογραφικῆς μηχανῆς ἔφθασε τὴν 1ην Μαρτίου
1982, ἄντεξε 2 ὥρας καὶ 7 λεπτὰ καὶ ἔστειλε
14 εἰκόνας.
Φωτογραφίαι ἀπὸ τὰ
Venera 9 καὶ 10
Φωτογραφίαι ἀπὸ τὸ
Venera 13
Λόγῳ
τῆς πυκνῆς ἀτμόσφαιρας, οἱ ἐπιστήμονες
ἐστράφησαν εἰς τὴν χρῆσιν ραδιοανιχνευτῶν
(radar) τόσο ἀπὸ Γῆς ὅσο καὶ ἀπὸ
σκάφη διαστημικῶν ἀποστολῶν (Mariner 10, Pioneer Venus
καὶ Magellan). Ἡ πλέον ἐκτεταμένη χαρτογράφησις μέσω
ραδιοανιχνευτῶν ἔγινε ἀπὸ τὸ Magellan
ποὺ ἔμεινε σὲ τροχιὰ 4 ἔτη, ἀρχὰς
δεκαετίας '90 ὅπου καὶ ἐπετεύχθη ἡ σχεδὸν
πλήρης εἰκόνα τῆς ἐπιφάνειας τῆς Ἀφροδίτης.
Ἀριστερά, μία σύνθεσις εἰκόνων
ἀπὸ τὸ Mariner 10. Δεξιά, ἡ ἐπιφάνεια
ὑπὸ τῶν νεφῶν,
ἐκ σύνθετων εἰκονῶν τῶν ραδιοανιχνευτῶν
τῶν Pioneer Venus καὶ Magellan (NASA)
Τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ἐπιφάνειας (80%) εἶναι πεδινὸ
μὲ χαμηλοὺς λόφους. Κάποιαι περιοχαὶ ἔχουν ἀρκετὸ
βάθος, κυρίως αἱ Atalanta Planitia, Guinevere Planitia καὶ
Lavinia Planitia. Τὸ ὑπόλοιπο μέρος ἀποτελεῖται
ἀπὸ δυὸ μεγάλου μεγέθους ὀρεινᾶς περιοχᾶς,
τὴν Ishtar Terra εἰς βόρειον ἠμισφαίριον μὲ
ἔκτασιν ἀνάλογην τῆς Αὐστραλίας καὶ τὴν
Aphrodite Terra κατὰ μῆκος τοῦ ἰσημερινοῦ
μὲ ἔκτασιν ἀνάλογη τῆς Νότιου Ἀμερικῆς.
Τὸ ἐσωτερικόν της Ishtar ἀποτελεῖται κυρίως
ἀπὸ ἕν μέγα πλάτωμα, τὸ Lakshmi Planum ποὺ
περιβάλλεται ἀπὸ τὰ ὑψηλότερα ὄρη τῆς
Ἀφροδίτης, τὰ Maxwell Montes, αἱ κορυφαὶ τῶν
ὁποίων ἀγγίζουν τὰ 11.000 μέτρα.
Τοπογραφικός χάρτης τῆς Ἀφροδίτης. Δεῖτε ἕναν λεπτομερέστερον χάρτην εδώ
Ἡ
ἐπιφάνεια τῆς Ἀφροδίτης εἶναι ἀρκετὰ
νέα ἀπὸ γεωλογικῆς ἀπόψεως καὶ φαίνεται
νὰ ἀνανεώθη πρὸ 300-500 ἑκατ. ἐτῶν.
Ὑπάρχουν διάφορας θεωρίας περὶ τοῦ πῶς καὶ
διατὶ συνέβη αὐτό. Ὑπῆρξε ἔντονη γεωλογικὴ
δραστηριότης καὶ πολλὰ ἐνεργὰ ἡφαίστεια,
κυρίως σὲ πεδινᾶς ἐκτάσεις. Ὁ ραδιοανιχνευτὴς
τοῦ Magellan ἔδειξε ὀρεινᾶς περιοχᾶς ποὺ
παρουσιάζουν ἀσυνήθιστην ἀνακλαστικότητα - χαρακτηριστικὸ
τοῦ ὑγροῦ ἐδάφους. Ἐφόσον δὲν ὑπάρχει
ὕδωρ πιθανῶς νὰ πρόκειται διὰ σχηματισμοὺς
ἀπὸ μέταλλα. Ἔχει ὑποτεθεῖ ὅτι πρόκειται
διὰ σιδηροπυρίτιον, ὑλικὸν ἀρκετὰ ἀσταθὲς
εἰς τᾶς πεδιάδας ἀλλὰ ὄχι εἰς τὰ
ὑψίπεδα. Θὰ ἠδύνατο ἐπίσης νὰ εἶναι
ἀπὸ ἄλλο ὑλικὸν, ἄγνωστον δι' ἐμᾶς.
|
Ἀπὸ
τὰ δεδομένα τοῦ Magellan γνωρίζουμε ὅτι μέγα
μέρος τῆς ἐπιφάνειας (85%) καλύπτεται ἀπὸ
ἡφαιστειογενῆ λάβα ἐκ τῶν ἡφαιστείων
τῆς Ἀφροδίτης, ὅπως τὸ Sif Mons. Νεώτεραι
ἀνακαλύψεις ἔδειξαν ὅτι ἡ Ἀφροδίτη
εἶναι ἀκόμη ἐνεργὴ ἡφαιστειακῶς
ἀλλὰ μόνο σὲ ὀλίγα κύρια σημεῖα.
Τὸ
μεγαλύτερο μέρος της εἶναι γεωλογικῶς ἤρεμο
τὰ τελευταία ἑκατομμύρια χρόνια. Ὑπάρχουν ἐνδείξεις
"ἁπλώματος" καὶ "διπλώματος" τοῦ φλοιοῦ
καὶ σχετικὰ πρόσφατα ρεύματα λάβας.
|
 Τεχνητή ἀναπαράστασις τοῦ ἡφαίστειου Gula Mons καὶ τοῦ κρατῆρος Cunitz
|
|
 Wheatley
Crater ἀπό
τὴν περιοχή Asteria
|
Εἰς
τὴν ἐπιφάνειά της φαίνονται σχηματισμοὶ κρατήρων
ἀπὸ πτώσεις μετεωριτῶν. Ὅλοι οἱ
σχηματισμοὶ εἶναι μεγάλου μεγέθους καὶ δὲν
ὑπάρχουν ἴχνη πτώσεως μικρῶν μετεωριτῶν,
ἀφοῦ μᾶλλον οἱ μικρότεροι μετεωρίτες διαλύονται
τῇ πυκνῇ ἀτμόσφαιρα τῆς Ἀφροδίτης
πολὺ πρὶν ἀγγίξουν τὸ ἔδαφος.
Οἱ
κρατῆρες τῶν ἡφαιστείων φτάνουν πολλὲς
φορὲς σὲ γιγάντια μεγέθη, μὲ διάμετρους ποὺ
ὑπερβαίνουν τὰ 100 χλμ. Δὲν ἐμφανίζουν
ἔντονας σχηματικάς διαφοράς καὶ σχεδόν ἄπαντες
εἶναι σὲ πολύ καλὴ κατάστασιν δίχως σημεία φθοράς,
ἐνδεικνύοντας ὅτι ἐσχηματίσθησαν προσφάτως,
περίπου πρὸ 600 εκ. ἐτών.
|
|
 Ἀραχνοειδές
ἀπὸ τὴν περιοχή
Fortuna, (Magellan)
|
Ἄλλοι
ἀσυνήθιστοι σχηματισμοὶ τῆς ἐπιφάνειας
περιλαμβάνουν τᾶς κορώνας καὶ τὰ ἀραχνοειδῆ.
Αἱ κορῶναι εἶναι μεγάλοι κυκλικοὶ καὶ
ἐλλειπτικοὶ σχηματισμοὶ περιβαλλόμενοι ἀπὸ
βάραθρα διαμέτρου ἑκατοντάδων χιλιόμετρων. Πιστεύεται ὅτι
εἶναι ἀποτέλεσμα ἀπότομων ἀνυψώσεων τοῦ
φλοιοῦ.
Τὰ
ἀραχνοειδῆ εἶναι κυκλικοὶ ἢ ἐπιμήκεις
σχηματισμοὶ ποὺ ὁμοιάζουν μὲ τᾶς
κορώνας. Εἰκάζεται ὅτι ἐσχηματίσθησαν ἀπὸ
ρευστοποιημένον βραχοειδές ὑλικὸν ποὺ διαρρέει
ἀπὸ σχισμᾶς τῆς ἐπιφάνειας καὶ
παράγει τέτοια ἀναχώματα. Τὰ ἀραχνοειδῆ
ἔχουν παρατηρηθεῖ μόνον είς τὴν Ἀφροδίτην
καὶ ἐνδεικνύουν ἠφαιστειώδη δραστηριότητα.
|
Κύκλος ζωῆς
Ἡ
Ἀφροδίτη σήμερα δὲν διαθέτει καθόλου ὕδωρ παρὰ
μόνον ἴχνη αὐτοῦ ὑπὸ τῆς μορφῆς
σταγονιδίων στὴν ἀτμόσφαιρα. Ὅμως δὲν ἦταν
πάντα ἔτσι - κατὰ τὴν πρώτην περίοδον ζωῆς της,
οἱ ἴδιοι μηχανισμοὶ ποὺ προεκάλεσαν τὴν
ἐμφάνισιν ὕδατος είς τὴν Γῆ θὰ ἔπρεπε
νὰ εἶχαν δώσει ἀνάλογας ποσότητας ὕδατος καὶ
είς τὴν Ἀφροδίτην. Εἶναι πολὺ πιθανὸν
λοιπὸν νὰ διέθετε ὠκεανοὺς κατὰ τὰ
πρῶτα στάδια ἀλλὰ καθῶς τὸ ὑδρογόνον
της χανόταν γρήγορα πρὸς τὸ διάστημα, οἱ ὠκεανοὶ
ἐξατμίσθησαν σταδιακῶς προκαλώντας φαινόμενον θερμοκηπίου,
ἀφήνοντας τὸ ἔδαφος οὐσιαστικὰ ξηρόν.
Αὐτὴ ἦταν καὶ ἡ πρώτη δραστικὴ ἀλλαγὴ
ἐπί τοῦ πλανήτου, ποὺ εἰκάζεται ὅτι ἄρχισε
νωρὶς είς τὴν ἱστορία του, πρὶν ἀπὸ
περίπου 4 δισεκ. ἔτη, ἂν καὶ εἰκάζεται ὅτι
τὸ ὕδωρ διετηρήθη ἐπί 2 δισεκ. ἔτη ἀκόμη.
Ὑπεριώδης φωτογραφία τῶν νεφῶν
τῆς Ἀφροδίτης, ἀπὸ τὸ Pioneer Venus (NASA)
Ἡ
μεγάλη ἔκπληξις τοῦ ἐρευνητικοῦ σκάφους Magellan
ἦταν ὅτι ὅλη ἡ ἐπιφάνεια τῆς Ἀφροδίτης
φαινόταν ἴδιας γεωλογικῆς ἡλικίας. Κάτι λοιπὸν
δραστικὸ συνέβη πρὸ 600-700 ἐκ. ἐτῶν ποὺ
προεκάλεσε ἕναν ἀνασχηματισμὸν ὁλόκληρης τῆς
ἐπιφάνειας σβήνοντας σχεδὸν τὸ 80% τῆς παλαιοτέρας
ἐπιφάνειας. Ὑπῆρξε ἔντονη ἡφαιστειακὴ
δραστηριότης καὶ ἰσχυρὰ ρεύματα λάβας ποὺ ἐπικάλυψαν
τὸν πλανήτου, σὲ σύντομο ἀπὸ γεωλογικῆς
ἀπόψεως χρονικὸν διάστημα. Αὐτὸ φαίνεται νὰ
σχετίζεται μὲ τὴν ὁλικὴ ξήρανσιν λόγω τῆς
ὁποίας ἡ κίνησις τῶν τεκτονικῶν πλακῶν
σταματᾷ, ἀφοῦ δίχως τὴν ὑγρασία δὲν
δύναται νὰ ὑπάρξει ὀλίσθησις πλακῶν.
Ἡ
τεκτονικὴ κίνησις ἀπελευθερώνει τὴν θερμότητα ἀπὸ
τὸ ἐσωτερικὸν ἑνὸς πλανήτου. Ὅταν
λοιπὸν ἡ τεκτονικὴ κίνησις τῆς Ἀφροδίτης
ἔπαυσε λόγω ξηράνσεως τοῦ μανδύα, ἡ ἐκτόνωσις
τοῦ ἐσωτερικοῦ ἔλαβε ἄλλους τρόπους, πιὸ
ἐπεισοδιακοὺς μέσω ἰσχυρῶν ἡφαιστειακῶν
ἐκρήξεων καὶ ἀπελευθερώσεως τεραστίων ποσοτήτων λάβας.
Ἐκεῖ λοιπὸν δύναται νὰ ὀφείλεται ὁ
σχετικῶς πρόσφατος ἀνασχηματισμὸς τῆς ἐπιφάνειας
τῆς Ἀφροδίτης μὲ δραστικὸν τρόπον. Σήμερα ὁ
πλανήτης συνεχίζει νὰ εἶναι ἠφαιστιακῶς ἐνεργῶς
περιστασιακὰ καὶ εἶναι πιθανὸν νὰ ἐπαναληφθεῖ
τὸ φαινόμενον σὲ ἀρκετὰ ἑκατομμύρια ἔτη.
Ἀπεικόνισις τῆς ἐπιφάνειας τῆς Ἀφροδίτης ἀπὸ τὸν ραδιοανιχνευτὴν τοῦ Magellan (NASA)
Σχετικαὶ
Σελίδαι ἐν Διαδικτύῳ:
Nine
Planets - Παρουσίασις
τῶν πλανητῶν
τοῦ ἡλιακοῦ μας
συστήματος. Ἡ
Ἀφροδίτη.
NASA
- Planetary Info - Αἱ
σελίδαι τῆς ΝΑΣΑ,
περὶ τῆς Ἀφροδίτης.
Solar
Views - Πλούσιο πληροφοριακὸ ὑλικὸ περί τῶν
πλανητῶν τοῦ ἡλιακοῦ μας συστήματος. Ἡ Ἀφροδίτη.
Magellan - Ἡ διαστημικὴ ἀποστολή Magellan πρὸς τὴν Ἀφροδίτην.
|
