Ὁ μῦθος λέγει πως ἡ Θεὰ ἀνεδύθη ἐκ τῶν ἀφρῶν τοῦ Ὠκεανοῦ διὰ τοῦτο καὶ ὀνομάσθη Ἀφροδίτη. Ἡ Θεὰ τῆς Μορφῆς δίδει τὰ δῶρα τῆς εὐμορφίας καὶ τοῦ κάλλους μέσῳ τῆς ἐνεργητικῆς φιλότητος (Ἐρως) πρὸς τὸ ὡραῖον, τὸ καλόν.

Σχετίζεται μὲ τὸ κάλλος καὶ τὴν καλαισθησίαν, τους ἀνυψωτάς τῶν ψυχῶν. Θεὰ τῆς ἁρμονικῆς ἑνώσεως καὶ τῆς ἐρωτικῆς πράξεως ἐφορεύει τὸν γάμον καὶ τὴν εὐγονίαν περὶ τῶν ἀπογόνων. Ἡ Ἀφροδίτη εἶναι προστάτις τῆς τέχνης καὶ τῶν καλλιτεχνῶν, ἐμπνεομένοι δὲ αὐτοί διαμοιράζουν μέσῳ τῶν ἔργων των εἰκόνας καὶ παραστάσεις εὐμορφίας καὶ κάλλους τοῖς ἀνθρώποις. Ὁ ἀστὴρ τῆς Ἀφροδίτης καλεῖται Ἕσπερος κατόπιν τῆς δύσεως καὶ Ἑωσφόρος πρὸ τῆς ἀνατολῆς τοῦ Ἡλίου. Ἐμφανιζόμενος φέρει διάθεσιν ἡδύν, ἐρωτικήν. Ἱερὸ της πτηνόν ἡ περιστερά, ἀγγελιοφόρος τῶν ἐρωτευμένων, καὶ ἡ χελώνη, σύμβολον τῆς ἐν οἴκῳ εὐσταθίης.