Ἀφροδίτη

Τροχιὰ Ἀφροδίτης Ὀρατότης Ἀφροδίτης Πρόσωπα (Φάσεις) & Τεφρῶδες Φως Ἐσωτερικὴ / ἐξωτερικὴ σύνοδος, Ἀναδρομὴ καὶ Συνοδικός Κύκλος Ἡλιακαὶ Διελεύσεις

Στοιχεῖα
ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΜΕΓΕΘΟΣ (ΛΑΜΠΡΟΤΗΣ)		-4,6
ΑΠΟΣΤΑΣΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΗ	ΕΛΑΧΙΣΤΗ	38.200.000 χλμ
	ΜΕΓΙΣΤΗ	261.000.000 χλμ
ΑΠΟΣΤΑΣΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟΝ	ΠΕΡΙΗΛΙΟΝ	107.480.000 χλμ
	ΑΦΗΛΙΟΝ	108.940.000 χλμ
ΑΣΤΡΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗΣ		224,701 γήιναι ἡμέραι
ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΑΞΟΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗΣ		243,686 γήιναι ἡμέραι
ΜΗΚΟΣ ΗΛΙΑΚΗΣ ΗΜΕΡΑΣ (ΗΜΕΡΟΝΥΚΤΙΟΝ)		116,750 γήιναι ἡμέραι
ΚΛΙΣΙΣ ΤΟΥ ΑΞΟΝΟΣ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗΣ		177,36°
ΤΑΧΥΤΗΣ ΤΡΟΧΙΑΣ	ΕΛΑΧΙΣΤΗ	34,79 χλμ/δευτ
	ΜΕΓΙΣΤΗ	35,26 χλμ/δευτ
ΚΛΙΣΙΣ ΤΡΟΧΙΑΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΚΛΕΙΠΤΙΚΗΝ		3,39°
ΕΚΚΕΝΤΡΟΤΗΣ ΤΡΟΧΙΑΣ		0,00677323
ΦΥΣΙΚΟΙ ΔΟΡΥΦΟΡΟΙ		ὂχι

Τροχιὰ 

Ἡ Ἀφροδίτη εἶναι τὸ λαμπρότερον οὐράνιον σῶμα, ἔπειτα ἀπὸ τὸν Ἥλιον καὶ τὴν Σελήνην. Γνωστὴ ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα, διὰ τῆς συνήθους ἐμφανίσεώς της κατὰ τὴν ἀνατολήν καὶ κατὰ τὴν δύσιν τοῦ Ἡλίου ὀνομάσθη Ἑωσφόρος καὶ Ἕσπερος ἀντιστοίχως. Ἡ χαρακτηριστικὴ της λάμψις καὶ μέγεθος τῆς ἔδωσαν ἐπίσης τὴν ὀνομασίαν Φωσφόρος, ἀπὸ τὴν ἀλεξανδρινὴν ἐποχήν καὶ μετὰ. Ἀνήκει εἰς τοὺς καλοῦμενους ἐσωτερικοὺς πλανῆτας, δηλαδὴ τοὺς εὐρισκόμενους μεταξὺ τῆς Γῆς καὶ τοῦ Ἡλίου. Πρόκειται διὰ τὸν μοναδικὸν πλανήτην ποὺ ὁμοιάζει τόσο μὲ τὴν Γῆ, ἔχοντας παρόμοιον μέγεθος, πυκνότητα καὶ χημικὴν σύστασιν.

Λόγω αὐτῶν τῶν ὁμοιοτήτων οἱ ἀστρονόμοι τῶν ἀρχῶν τοῦ περασμένου αἰῶνος εὐελπιστοῦσαν ὅτι ὑπὸ τῶν πυκνῶν νεφῶν της ἡ Ἀφροδίτη θὰ ὁμοίαζε μὲ τὴν Γῆ καὶ πιθανῶς νὰ εἶχε ἀναπτύξει ἀνάλογας μορφᾶς ζωῆς. Ὅπως ἀργότερα ἀπεκαλύφθη, ὄχι μόνον δὲν διαθέτει ὠκεανοὺς ἀλλὰ καὶ αἱ συνθῆκαι τῆς ἐπιφάνειάς της διαφέρουν δραματικῶς.

Ἡ τροχιά τῆς Ἀφροδίτης εἶναι ἡ πλέον κυκλικὴ ὅλων τῶν ἄλλων πλανητῶν μὲ βαθμόν ἐκκεντρότητος μικρότερον τοῦ 0,7%. Περιστρέφεται μεθ' ἀντιθέτου φορᾶς ἀπὸ ἐκείνην τῆς Γῆς καὶ τῶν περισσοτέρων πλανητῶν, ἐνῶ βραδύτατος εἶναι ὁ ρυθμός περιστροφῆς της. Μία πλήρης στροφή γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτόν της (ἀστρικὴ ἡμέρα) διαρκεῖ περίπου 243 γήινας ἡμέρας ἐνῶ τὸ ἔτος της ( ὁ χρόνος μιὰς πλήρους στροφῆς της γύρω ἀπὸ τὸν Ἥλιον), μόλις 225. Ὅμως ἡ ἡλιακὴ ἡμέρα της εἶναι πολὺ μικρότερη τῆς ἀστρικῆς καὶ εἰς παρατηρητὴς ἐπὶ τῆς Ἀφροδίτης θὰ ἔβλεπε ὅτι ὁ χρόνος μεταξὺ δύο διαδοχικῶν ἀνατολῶν τοῦ Ἡλίου εἶναι σχεδὸν 117 ἡμέραι.

Ἡ ἀντίθετη φορά περιστροφῆς τῆς Ἀφροδίτης φαίνεται ἀνεξήγητη τοῖς ἀστρονόμοις ἀφοῦ ἅπαντες οἱ πλανῆται ἔχουν τὴν ἰδίαν φοράν περὶ τοῦ Ἡλίου καὶ σχεδὸν ἅπαντες οἱ πλανῆται περιστρέφονται πρὸς τὴν ἰδίαν κατεύθυνσιν - πλὴν Οὐρανοῦ καὶ Πλούτωνος ποὺ ἀμφότεροι ἐμφανίζουν μεγάλην κλίσιν τοῦ ἄξονος περιστροφῆς των, σχεδὸν παράλληλην τοῦ ἐπιπέδου της τροχιᾶς των. Ὅμως ὁ ἄξων περιστροφῆς τῆς Ἀφροδίτης εἶναι σχεδὸν κάθετος ἔχοντας κλίσιν μόλις 3° περίπου.

Ἡ συνήθης λύσις τῆς συγκρούσεως τοῦ πλανήτου μετὰ οὐρανίου σώματος τινὸς (κομήτου, ἀστεροειδοῦς κ.λπ.) - ἡ τόσο προσφιλὴς τοῖς σημερινοῖς ἀστρονόμοις- δὲν ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὰ φυσικὰ δεδομένα τοῦ πλανήτου. Μία ἕτερη θεωρία ἐπρότεινε πὼς ὅταν ἡ Ἀφροδίτη εὑρισκόταν ἐν τῷ σταδίῳ διαμορφώσεώς της, τὰ ἀρχικὰ μέρη της (planetesimals) ἐσχημάτισαν σώματα διαφορετικῶν μεγεθῶν. Ἴσως ἡ δεύτερη μεγαλύτερη μάζα ἐκτύπησε τὴν μέγιστην διὰ τέτοιας γωνίας ὥστε νὰ ἀναγκασθῇ ἡ προκύπτουσα μάζα νὰ περιστραφῇ πρὸς τὰ πίσω. Οὐδεμία τῶν ἐξηγήσεων ἐθεωρήθη ἱκανοποιητικὴ καὶ ἀκόμη διερευνᾶται ἡ αἰτία τῆς ἀντιθέτου περιστροφῆς.

Ἀφροδίτης Ὀρατότης

Ἡ Ἀφροδίτη, τὸ λαμπρότερον οὐράνιον σῶμα, ἔχει φαινόμενον μέγεθος ἀπὸ -3,8 ἕως -4,6, τιμή ποὺ αὐξομειώνεται ἀναλόγως τῆς ἀποστάσεως Γῆς - Ἀφροδίτης. Ἡ λαμπρότης ἐπαυξάνεται λόγω τῆς ἀνακλαστικότητος τῶν νεφῶν ποὺ τὴν καλύπτουν καὶ ἡ φωτεινότης αὐτὴ τὴν καθιστᾷ ὁρατὴν ἀκόμη καὶ ἐν μέσῳ ἡμέρας, πόσο μᾶλλον ὅταν ὁ Ἥλιος κατέρχεται πρὸς δυσμᾶς. Τὸ χαρακτηριστικὸ χρυσὸν της χρῶμα καὶ αἱ ἀπαστράπτουσαι λαμπεραὶ ἀκτίναι της, τὴν καθιστοῦν ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον γνωστὰ κι εὐδιάκριτα οὐράνια σώματα.

Ἡ Ἀφροδίτη φθάνει τὸ μέγιστον τῆς λαμπρότητός της ὀλίγον πρὸ τῆς ἀνατολῆς ἢ κατόπιν τῆς δύσεως τοῦ Ἡλίου. Ὡς ἐσωτερικὸς πλανήτης (δηλαδὴ μεταξὺ Γῆς καὶ Ἡλίου) δὲν φαίνεται νὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν Ἥλιον, πέραν τῶν 47,8° (μέγιστη φαινόμενη ἀπόκλισις ἐπὶ τῆς Ἐκλειπτικῆς). Ὅταν φθάνει σὲ αὐτὴ τὴν θέσιν εἴτε ἐμπρὸς (Ἕσπερος) εἴτε ὄπισθεν (Ἑωσφόρος) τοῦ Ἡλίου ἔχει καὶ τὴν μέγιστην χρονικῶς παραμονή τῷ οὐρανῷ.

Αἱ περίοδοι ὅπου γίνεται ὁρατὴ ὡς πρωινὸς ἢ ἐσπέριος ἀστὴρ διαρκοῦν ἀμφότεραι περίπου 263 ἡμέρας κατὰ μέσον ὄρον. Ἡ ἐξαφάνισίς της ὅταν διελαύνει ἐμπρὸς τοῦ Ἡλίου (εὑρισκομένη μεταξὺ Ἡλίου καὶ Γῆς) διαρκεῖ περίπου 8 ἡμέρας ἐνῶ ὅταν διελαύνει ὄπισθεν τοῦ Ἡλίου (δηλαδὴ ὅταν ὁ Ἥλιος εὑρίσκεται μεταξὺ Γῆς καὶ Ἀφροδίτης) διαρκεῖ περίπου 50 ἡμέρας - οὕτως συμπληρώνεται ὁ κύκλος τῶν 584 ἡμερῶν, ποὺ καλεῖται συνοδικὴ περίοδος.

Ἀφροδίτης Πρόσωπα (Φάσεις) καὶ Τεφρῶδες Φῶς

Ὁ Γαλιλαῖος ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ ἀνεκάλυψε πὼς ἡ Ἀφροδίτη ἐμφανίζει φάσεις σὰν τῆς Σελήνης. Αὐτὴ ἡ ἀνακάλυψις ἐδημοσιεύθη (πρὸ 4 αἰώνων) εἰς τὸ σύγγραμμά του "Ἀστερόεις Ἄγγελος" (Starry Messenger).

Παρατήρησε ἐπίσης ὅτι αἱ φάσεις σχετίζονται μετὰ τῆς γωνιακῆς διαμέτρου καὶ τῆς φαινομένης ἀποστάσεώς της ἐκ τοῦ Ἡλίου.

Ἡ Ἀφροδίτη ἐμφανίζεται μικρότερη κατὰ τὴν φάσιν τῆς αὐξήσεως καὶ μεγαλύτερη κατὰ τὴν φθίνουσαν φάσιν. Εἰς τὴν φάσιν τοῦ πλήρους δίσκου εἶναι ἀόρατη δι' ἐμᾶς διότι τότε εὑρίσκεται εἰς ἐξωτερικὴν σύνοδον ὄπισθεν τοῦ Ἡλίου. Ἡ φωτεινότερη ἐμφάνισίς της συμπίπτει μετὰ τῆς ἠμικύρτου φάσεως, ὅπου τότε φθάνει καὶ τὴν μέγιστη φαινόμενη ἀπόσταση ἀπὸ τὸν Ἥλιον ἐπὶ τῆς Ἐκλειπτικῆς (47°). Αὐτὸ συμβαίνει περίπου 35 ἡμέρας πρὸ ἢ κατόπιν τῆς ἐσωτερικῆς συνόδου. Ὑπὸ εὐνοϊκῶν συνθηκῶν ἡ Ἀφροδίτη δύναται νὰ ἰδωθῇ ἠμίκυρτος, μὲ κυάλια.

Τὸ φαινόμενον τοῦ τεφρώδους φωτὸς (Ashen Light) ὅπου ἡ μὴ φωτισμένη περιοχή τοῦ δίσκου φαίνεται νὰ φωτίζεται μὲ ἕνα πάρα πολὺ ἀμυδρὸν φῶς (ὅπως παρατηρεῖται εἰς τὴν Σελήνην) ἐμφανίζεται καὶ εἰς τὴν Ἀφροδίτην. Αἱ πρῶται ἀναφοραὶ αὐτοῦ χρονολογοῦνται ἀπὸ τὸ +1643 καὶ πλεῖστοι παρατηρηταὶ τὸ εἶδαν ἔκτοτε μέσῳ τηλεσκοπίων. Παρόλα τοῦτα, ἀμφισβητήθη ἡ ὕπαρξίς του πρὸ ὀλίγων ἐτῶν ἐπειδή:

1. Φασματογραφικὰ δεδομένα ἀπὸ τὰ ἀνώτερα στρώματα τῆς ἀτμόσφαιρας τῆς Ἀφροδίτης ναὶ μὲν ἀνίχνευσαν φωτισμὸν ἀλλὰ μὲ τιμάς λίαν χαμηλὰς διὰ νὰ εἶναι ὁρατὸς ἀπὸ γήινους παρατηρητάς ἔστω καὶ μέσῳ τηλεσκοπίου.

2. Τὸ ἐρευνητικὸ σκάφος Cassini δὲν ἀνίχνευσε ὑψηλῆς συχνότητος ράδιο-θόρυβον κατὰ τὸ πέρασμά του ἀπὸ τὴν Ἀφροδίτην, τὸ +1998 καὶ +1999, ἀπορρίπτοντας τὴν πιθανότητα τὸ τεφρῶδες φῶς νὰ προκαλεῖται ἀπὸ φωτισμὸν ἐντὸς τῆς ἀτμόσφαιρος τοῦ πλανήτου ποὺ κατόπιν διαχέεται καὶ εἰς τὰ ἀνώτερα στρώματα.

Αὐτὰ ὅμως ἔχουν ἀμφισβητηθεῖ ἐπίσης ἀπὸ ἄλλους ἐρευνητάς ἀστρονόμους ποὺ ὑπογραμμίζουν ὅτι τὸ Cassini κατὰ τὸ πέρασμά του δὲν εὑρισκόταν κὰν πλησίον του καταλλήλου ἀτμοσφαιρικοῦ ὕψους ὅπου φυσιολογικῶς θὰ ἀνιχνευόταν εἷς τέτοιος ράδιο-θόρυβος. Καὶ εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ ἀνθρώπινος ὀφθαλμός δύναται νὰ συλλάβῃ αἰσθητηριακὰ δεδομένα ποὺ ἕνα μηχάνημα δὲν μπορεῖ νὰ καταγράψῃ.

Αἱ ἀναφοραὶ περὶ τοῦ τεφρώδους φωτὸς συνεχίζονται ἀπὸ πολλοὺς παρατηρητὰς. Φαίνεται ὅτι ἡ ὁρατότης τοῦ φαινομένου ἐξαρτᾶται καὶ ἀπὸ τὴν γήινην ἀτμόσφαιρα, τὴν θέσιν τῆς Ἀφροδίτης κ.α. Αἱ ἀναφοραὶ εἶναι πιὸ συχναὶ ὅταν ἡ Ἀφροδίτη ἐμφανίζεται κατόπιν τῆς δύσεως τοῦ Ἡλίου (καθὼς πλησιάζει εἰς ἐσωτερικὴν σύνοδον) παρὰ ὅταν ἀνατέλλει πρὸ τοῦ Ἡλίου. Μερικοὶ ἐπιστήμονες θεωροῦν ὅτι τὸ φαινόμενον προκαλεῖται ἀπὸ τὴν ἀντανάκλασιν τῆς φωτεινῆς πλευρᾶς τῆς Γῆς ἐπὶ τῆς ἐπιφάνειας τῆς Ἀφροδίτης καὶ θεωροῦν τὰς ἀτμοσφαιρικὰς συνθῆκας ὡς τὸν παράγοντα ποὺ καθιστᾷ ἄλλοτε ὁρατὸν καὶ ἄλλοτε ὄχι τὸ τεφρῶδες φῶς.

Ἐσωτερικὴ / ἐξωτερικὴ σύνοδος, Ἀναδρομὴ καὶ Συνοδικός Κύκλος

Ὅταν ἡ Ἀφροδίτη εὑρίσκεται μεταξὺ τῆς Γῆς καὶ τοῦ Ἡλίου, θέσις ποὺ καλεῖται ἐσωτερικὴ σύνοδος, πλησιάζει τὴν Γῆ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον πλανήτην φθάνοντας εἰς ἀπόστασιν μόλις 40 ἐκ. χλμ. Εἰσέρχεται ἐσωτερικῆς συνόδου ἀνὰ 584 ἡμέρας κατὰ μέσον ὄρον.

Ἀξιοσημείωτον εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι αὐταὶ αἳ 584 ἡμέραι ποὺ μεσολαβοῦν κάθε φορὰ ποὺ ἡ Ἀφροδίτη πλησιάζει τὴν Γῆ, ἰσοδυναμοῦν μὲ 5 ἠλιακὰς ἡμέρας τῆς Ἀφροδίτης. Οὕτως ἡ Γῆ ἀντικρύζει πάντα τὴν ἴδια πλευρὰ τῆς Ἀφροδίτης ὅταν οἱ δυὸ πλανῆται εὑρίσκονται εἰς τὴν πλησιέστερην μεταξὺ των ἀπόστασιν. Ἡ σχέσις αὐτὴ πιθανῶς νὰ εἶναι ἀποτέλεσμα παλιρροιακῶν δυνάμεων τινῶν, ἀναπτυσσομένων μεταξὺ τῶν δυὸ πλανητῶν. Ἡ Ἀφροδίτη εἰσέρχεται ἐξωτερικῆς συνόδου, ὅταν φθάνει εἰς τὴν ἀντιδιαμετρικὴν θέσιν, ὄπισθεν τοῦ Ἡλίου ὅπου καὶ ἀπέχει σχεδὸν 257 ἐκ. χλμ.

Ἡ φαινόμενη ἀνάδρομη κίνησις τῆς Ἀφροδίτης συμβαίνει περίπου ἀνὰ 19 μῆνας, ὅπου ὁ πλανήτης δείχνει νὰ κινεῖται ἀναδρόμως ἐπὶ τοῦ ζωδιακοῦ διὰ χρόνον 6 ἑβδομάδων περίπου (40 - 43 ἡμέραι). Αὐτὸ συμβαίνει ὅταν ἡ Ἀφροδίτη κατὰ τὴν ἑσπέριαν ἐμφάνισίν της φθάνει εἰς μέγιστον ἀνατολικὸν ὕψος (καὶ εἰς μεγίστην φαινόμενην ἀπόστασιν 47° ἀπὸ τὸν Ἥλιον) καὶ καθὼς πλησιάζει εἰς ἐσωτερικὴν σύνοδον φαίνεται νὰ κινεῖται ἀντιστρόφως ἐπὶ τῆς Ἐκλειπτικῆς πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τοῦ Ἡλίου.

Ὁ χρόνος τῆς ἑσπερίας ἐμφανίσεώς της μειώνεται ἕως ὅτου εἰσέλθει ἐσωτερικῆς συνόδου ὅπου καὶ εὐθυγραμμιζόμενη μετὰ τοῦ Ἡλίου γίνεται ἀόρατη δι' ἐμᾶς. Ἐξερχόμενη ἐσωτερικῆς συνόδου συνεχίζει νὰ κινεῖται ἀναδρόμως ἀλλὰ τώρα ἐμφανίζεται πρὸ τῆς ἀνατολῆς. Ὁ χρόνος τῆς ἐμφανίσεώς της αὐξάνεται ἕως ὅτου φθάσει εἰς μέγιστον δυτικὸν ὕψος ὅπου καὶ ἐπανέρχεται ὀρθοδρόμου κινήσεως. Τότε ὁ χρόνος τῆς ἐμφανίσεώς της πρὸ τῆς ἀνατολῆς θὰ μειώνεται σταδιακῶς καθὼς πλησιάζει καὶ πάλι πρὸς τὸν Ἥλιον ἀλλὰ εἰς ἐξωτερικὴν σύνοδον. Εἰσερχόμενη ἐξωτερικῆς συνόδου θὰ εἶναι ἀόρατη δι' ἐμᾶς ἐνῶ ἐξερχόμενη θὰ γίνει σταδιακῶς ὁρατὴ κατόπιν τῆς δύσεως τοῦ Ἡλίου. Θὰ συνεχίσει τὴν ὀρθόδρομην πορείαν της ἐνῶ ὁ χρόνος τῆς ἑσπερίας ἐμφανίσεώς της θὰ αὐξάνει, ἕως ὅτου φθάσει καὶ πάλι εἰς μέγιστον ἀνατολικὸν ὕψος.

Ἡ Ἀφροδίτη συμπληρώνει μία ἡλιακὴν περιστροφήν σὲ 224,701 γήινας ἡμέρας καθὼς κινεῖται ἐλαφρῶς ταχυτέρως τῆς Γῆς. Ἐπειδὴ οἱ δυὸ πλανῆται ἔχουν διαφορετικὰς ταχύτητας, ἡ Ἀφροδίτη χρειάζεται 2,6 ἡλιακὰς περιστροφὰς ἐνῶ ἡ Γῆ 1,6 διὰ νὰ εὐθυγραμμισθοῦν. Αὐτὴ ἡ περίοδος (583,92 γήιναι ἡμέραι) ὀνομάζεται συνοδικὴ περίοδος, καὶ τῇ διαρκείᾳ της ἡ Ἀφροδίτη ὁλοκληρώνει ἕναν πλήρην κύκλον ἐναλλαγῆς μεταξὺ πρωινῆς καὶ ἑσπερίας ἐμφανίσεως.

Ἡ Ἀφροδίτη συμπληρώνει 13 ἡλιακὰς περιστροφάς ὅταν ἡ Γῆ συμπληρώνει 8. Διέρχεται μεταξὺ Γῆς καὶ Ἡλίου 5 φοράς ἐντὸς τῶν 8 ἐτῶν, δηλαδὴ συμπληρώνει 5 συνοδικὰς περιόδους ἢ 5 πλήρεις κύκλους πρωινῆς καὶ ἑσπερἰας ἐμφανίσεως ἐντὸς τῆς ὀκταετίας.

Ἕκαστη εὐθυγράμμισις τῶν δυὸ πλανητῶν ἔχει περίπου 215,6° ἀπόστασιν ἀπὸ τὴν προηγούμενην, ἐπὶ τῆς Ἐκλειπτικῆς. Τῇ διαρκείᾳ τοῦ ὀκταετοῦς κύκλου τὰ πέντε σημεῖα συνόδου Γῆς καὶ Ἀφροδίτης ποὺ δημιουργοῦνται ἐπὶ τῆς Ἐκλειπτικῆς διαγράφουν ἕνα σχεδὸν τέλειον πεντάγωνον σχῆμα. Ὅπως βλέπετε καὶ εἰς τὸ κινούμενον διάγραμμα, ἡ ἑπόμενη ὀκταετὴς φάσις συνόδων ἀρχίζει σχεδὸν εἰς τὴν ἰδίαν θέσιν ὅπου ἢρχισε καὶ ἡ προηγούμενη ἀλλὰ μετατοπισθεῖσα δεξιόθεν κατὰ 2° - 3°. Αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ ἡ φάσις τῶν πέντε συνοδικῶν κύκλων συμπληρώνεται ἀκριβῶς σὲ 7,997 ἔτη - δι' αὐτὸ καὶ τὸ ἑπόμενον πεντάγωνον ποὺ σχηματίζεται διαφέρει κάπου 2 μοῖρας ἐπὶ τῆς Ἐκλειπτικῆς ἀπὸ τὸ προηγούμενον.

Ἡλιακαὶ Διελεύσεις

Ἡ τροχιά τῆς Ἀφροδίτης εἶναι κεκλιμένη πρὸς τὴν τροχιά τῆς Γῆς (Ἐκλειπτική) κατὰ 3,39°, ἔτσι δύο ἀντιδιαμετρικὰ σημεῖα της εὑρίσκονται είς τὸ ἴδιον ἐπίπεδον μὲ τὴν Ἐκλειπτικήν. Αὐτὰ ὀνομάζονται δεσμοί. Ὄταν ἡ Ἀφροδίτη εὑρίσκεται πολὺ κοντὰ σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς δεσμούς της καὶ συμβαίνει τότε νὰ ἀρχίζει μία νέα συνοδικὴ περίοδος (δηλαδὴ ἡ Ἀφροδίτη καὶ ἡ Γῆ εὐθυγραμμίζονται), ἡ ὀπτικὴ ἀπὸ τὴν Γῆ εἶναι τέτοια ποὺ ἡ Ἀφροδίτη φαίνεται νὰ διελαύνῃ έμπροσθεν τοῦ ἡλιακοῦ δίσκου. Αὐτὸ ὀνομάζεται Ἀφροδίτης Διέλευσις. Ὅταν ἡ εὐθυγράμμισις γίνεται ἐπὶ ἄλλου σημείου τῆς τροχιᾶς τῆς Ἀφροδίτης, μακριὰ ἀπὸ τοὺς δεσμοὺς ἡ Ἀφροδίτη φαίνεται βορειοτέρως ἢ νοτιοτέρως τοῦ Ἡλιακοῦ δίσκου. Αἱ ἡλιακαὶ διελεύσεις τῆς Ἀφροδίτης δύνανται νὰ συμβοῦν μόνον Δεκέμβριον ἢ Ἰούνιον, διότι τότε μόνον ἡ Γῆ κατὰ τὴν ἐτήσιαν τροχιὰ της περνᾷ ἀπὸ τᾶς θέσεις τῶν δεσμῶν - ἐὰν καὶ ἡ Ἀφροδίτη συμβεῖ τὸ ἴδιο διάστημα νὰ εὐθυγραμμίζεται μὲ τὴν Γῆ (ἐσωτερικὴ σύνοδος), τότε ἔχουμε διέλευσιν. Πρόκειται διὰ σπάνιον φαινόμενον καὶ συμβαίνει δυὸ φοράς ἐντός κύκλου 243 ἐτῶν. Ἡ κάθε φορά συνίσταται ἀπὸ ζεῦγος διελεύσεων ποὺ ἀπέχουν 8 ἔτη μεταξὺ των. Είς τὸν κύκλον τῶν 243 ἐτῶν τὰ ζεύγη συμβαίνουν ἀνὰ 121,5 ±8 ἔτη, δηλαδὴ ἀνὰ 129,5 καὶ 113,5 ἔτη (ὁ ρυθμὸς εἶναι 8 - 121,5 - 8 - 105,5).

Μόνον τέσσερα ζέυγη τέτοιων διελεύσεων ἔχουν παρατηρηθεῖ ἐν κόσμῳ δυτικῷ (1631/ 1639, 1761/ 1769, 1874/1882) ἀπὸ τότε ποὺ καὶ οἱ Εὐρωπαῖοι ἀπέκτησαν τηλεσκόπια - ἀν καὶ ἀμφότεροι ὁ ἑλληνικὸς καὶ ὁ μουσουλμανικὸς κόσμος εἶχαν ἤδη τηλεσκόπια, τὰς καλούμενας διόπτρας.Τὸ τρέχον ζεῦγος διελεύσεων συμβαίνει είς τὴν ἐποχήν μας (8 Ἰουνίου 2004 καὶ 6 Ἰουνίου 2012), ἐνῶ τὸ ἑπόμενον θὰ συμβεῖ μετὰ ἀπὸ 113,5 ἔτη (11 Δέκ. 2117 καὶ 8 Δέκ. 2125).

Ὁ Edmund Halley πρῶτος παρατήρησε ὅτι αἱ Διελεύσεις τῆς Ἀφροδίτης δύνανται νὰ χρησιμοποιηθοῦν διὰ τὸν ὑπολογισμὸν τῆς ἀποστάσεως τοῦ Ἡλίου καὶ τὸ 1716 δημοσίευσε ἕν σύγγραμα ὅπου ἀνέλυε ἀκριβῶς τὴν μέθοδον αὐτή, θέτοντας τὴν κλίμακα τοῦ ἡλιακοῦ συστήματος βασιζόμενος ἐπί τοῦ τρίτου νόμου τοῦ Kepler. Ἂν καὶ ἡ μέθοδός του ἦταν δύσκολη εἰς τὴν ἐφαρμογὴν της λόγῳ δυσκολίας προσδιορισμοῦ τῆς ἀκριβοῦς ὤρας ἀλλὰ καὶ δυσκολίας λόγῳ ἀτμοσφαιρικῶν συνθηκῶν, εἰς τὰς διελεύσεις τοῦ +1761 καὶ +1769 οἱ τότε ἀστρονόμοι ἀπέκτησαν διὰ πρώτην φορὰ μία καλὴν ἰδέα διὰ τὴν ἀπόστασιν τοῦ Ἡλίου. Αἱ διελεύσεις τῶν ἐσωτερικῶν πλανητῶν Ἑρμοῦ καὶ Ἀφροδίτης σημειοδοτοῦν ἓν ἰδιαίτερον εἶδος "ἐκλείψεως" καὶ εἶναι λίαν σπανιότεραι ἀπὸ τὰς ἡλιακὰς ἐκλείψεις ποὺ προκαλεῖ ἡ Σελήνη.

Δεῖτε ἐν κινήσει τὴν διέλευσιν (mpg/video)

*λεπτὰ ἐκλειπτικοῦ τόξου
Πηγή: http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/transit/transit.html

Σχετικαὶ Σελίδαι ἐν Διαδικτύῳ:

The Ashen Light of Venus - Τεφρώδες φῶς τῆς Ἀφροδίτης (μελέτη)
The Ashen Light - Τεφρώδες φῶς τῆς Ἀφροδίτης
Venus Transits - Ἡλιακαὶ διελεύσεις τῆς Ἀφροδίτης
Venus Tranits Visibility - Ὁρατότης τῶν ἡλιακῶν διελεύσεων  τῆς Ἀφροδίτης