Θεοί καὶ Ἰδέαι, Ἀστέρες καὶ Πλανήται

Τὸ κοσμολογικὸ ὑπόδειγμα, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θεμελιώνεται ἡ ἀστρολογία, εἶναι αὐτὸ ποὺ περιγράφεται εἰς τὸν πλατωνικὸν Τίμαιον. Σημαντικὴν δὲ θέσιν εἰς αὑτό ἔχουν οἱ Ἀστέρες ὡς πρωταρχικοὶ φορεῖς τῶν Ἰδεῶν τῆς θεόσφαιρας ἐκδηλουμένων ἐπὶ τοῦ αἰσθητοῦ. Οἱ Ἀστέρες διακρίνονται περαιτέρω εἰς ἀπλανεῖς καὶ πλανήτας· οἱ πρῶτοι ἐμπύρειοι καὶ ἀνώτεροι ἱεραρχικῶς ἀπὸ τοὺς δευτέρους, ποὺ εἶναι κυρίως γεώδους/ὑδατώδους ἢ ὑδατώδους/ἀερίας συστάσεως.

Εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Ἀστρολογίαν τὸ σύνολον τῶν ἰδιοτήτων τῶν ἐν χρήσει οὐρανίων σωμάτων κατὰ φύσιν καὶ κατ' ἐπίδρασιν, ἀπορρέει ἐκ τοῦ συνόλου τῶν Ἰδεῶν τοῦ ἀναλόγου Θεοῦ κατὰ πλήρην ἀντικατοπτρικὴν ἀντιστοιχίαν. Ἡ ἀντιστοιχία αὐτὴ λαμβάνει ἔκφρασιν εἰς τὸ αἰσθητὸν πεδίον, διαμέσῳ τῶν φυσικῶν ἀπορροιῶν τῶν Ἀστέρων καὶ πλανητῶν, αἱ ὁποῖαι δομοῦν ἓκαστον στοιχεῖον ζωῆς ἐπὶ χθονὸς συμφώνως πρὸς καθορισμένον Λόγον. Οἱ πλανήται παρότι δὲν ἔχουν τὴν ποιότητα τῶν ἀπορροιῶν τῶν ἀπλανῶν καὶ σὲ πολὺ μικρότερον βαθμόν τὴν ἰσχύ ἢ τὸν μαγνητισμόν των, ἐν τοῦτοις συμμετέχουν μέσω τῆς ἰδιότητος ποὺ ἔχουν νὰ ἀνακλοῦν τὸ ἀστρικό φῶς (καὶ μέρος τῆς οὐσίας των) ὑπὸ διαφόρων γωνιῶν ἐν σχέσει πρὸς τὴν Γῆν. Ὅταν αἱ σχηματισθεῖσαι γωνίαι εἶναι αὐταὶ ποὺ ἐνυπάρχουν τοῖς κανονικοῖς πολυγώνοις, τότε δύνανται νὰ μᾶς ἐπηρεάσουν, ἢ πιὸ σωστὰ ἡ ἴδια ἡ ψυχή ἔχει τὴν ἰκανότητα νὰ ἀνταποκρίνεται εἰς τὰ σχήματα αὐτά. Διὸ καὶ οἱ τρεῖς ἐξωκρόνιοι πλανῆται ποὺ δὲν εἶναι ὁρατοὶ διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ, ἔχουν σχεδόν μηδενικὴν ἐπιρροήν εἰς τὰ γενέθλια ὡροσκόπια καὶ ἐξετάζονται μόνον συναρτήσει θεμάτων μεγάλης κλίμακος (π.χ. ὡροσκόπια κρατῶν).

ΗΛΙΟΣ	ΣΕΛΗΝΗ	ΕΡΜΗΣ	ΑΦΡΟΔΙΤΗ	ΑΡΗΣ
ΖΕΥΣ	ΚΡΟΝΟΣ	ΟΥΡΑΝΟΣ	ΠΟΣΕΙΔΩΝ	ΠΛΟΥΤΩΝ