Β' ΜΕΡΟΣ - Μετάφρασις τοῦ εξαιρετικοῦ ἄρθρου The Facets of Fate: The Rationale Underlying the Hellenistic System of Houses, τοῦ Robert Schmidt, ιδρυτοῦ τοῦ Phaser Foundation. Σκοπὸς τοῦ ἄρθρου εἶναι νὰ καταδείξῃ τὸ λογικὸν ὑπόβαθρον, βάσει τοῦ ὁποίου ἐσχηματίσθησαν αἱ ἑρμηνεῖαι τῶν Τόπων ἐν Ἑλληνιστικῇ Ἀστρολογίᾳ, τὸ ὁποῖο καὶ καθόρισε τὴν συλλογιστικὴν τῶν Τόπων ἔκτοτε, ἕως καὶ τὴν σήμερον. Ἑρμηνεία τῶν Δώδεκα Τόπων συμφώνως πρὸς τὴν ἔννοιαν τῆς Μοίρας ὠς φέρειν.

Ἑρμηνεύοντας τοὺς Δώδεκα Τόπους συμφώνως πρὸς τὴν ἔννοιαν τῆς Μοίρας ὠς φέρειν

• 1ο Τεταρτημόριον: Τὸ σύστημα τοῦ Ὡροσκόπου / 1ου Τόπου (1ος - 2ος - 12ος)
• 2ο Τεταρτημόριον: Τὸ σύστημα τοῦ Μεσουρανήματος / 10ου Τόπου (10ος - 11ος - 9ος)
• 3ο Τεταρτημόριον: Τὸ σύστημα τοῦ Δύνοντος / 7ου Τόπου (7ος - 8ος - 6ος)
• 4ο Τεταρτημόριον: Τὸ σύστημα τοῦ Ὑπογείου / 4ου Τόπου (4ος - 5ος - 3ος)
• Γενικαὶ παρατηρήσεις ἐπὶ τοῦ Ἑλληνιστικοῦ συστήματος τῶν Τόπων

1ο Τεταρτημόριον - Τὸ σύστημα τοῦ Ὡροσκόπου / 1ου Τόπου (1ος - 2ος - 12ος)

1ος - Ἡ ἔλευσις. Ἡ γέννησις εἶναι διέλευσις ἐκ τοῦ ἀοράτου εἰς τὸ ὁρατόν, ὁ δὲ 1ος Τόπος ἔχει συσχετισθεῖ μὲ τὴν ἐμφάνισιν συνεπῶς καὶ τὴν φυσικὴν ὄψιν τοῦ ἀνθρώπου ὑπὸ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας. Ἐπιπλέον συνδέεται μὲ τὸν φυσικὸν φορέα, τὸ σῶμα, τὴν γέννησιν καὶ τὴν ἀνατροφὴν - δηλαδὴ μὲ τὸ πῶς φέρεται τὸ ἄτομον, πῶς παρουσιάζει τὸν ἑαυτὸν του. Ἡ ἐμφάνισις κάποιου καὶ ἡ συγκεκριμένη συμπεριφορά του εἶναι αἱ πρωταρχικαὶ ἀντανακλάσεις ἢ ἡ κύρια πρᾶξις τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ ἐκ μέρους του. Ἐδῶ ἡ δρᾶσις στρέφεται ἢ κατευθύνεται πρὸς τὸ ἴδιον τὸ ἄτομον, ὡς ὑποδηλώνει ὁ ἀξονικὸς τόπος (Κέντρον).

2ος - Ἐκεῖνο ποὺ φέρει ἢ ποὺ παράγεται διὰ τὸ συμφέρον τοῦ ἀτόμου. Οἱ πλανῆται εἰς τὸν 2ον Τόπον ἀπομακρύνονται ἐκ τοῦ Ὡροσκόπου ἀλλὰ ἐπαναφέρονται πρὸς αὐτὸν ἀπὸ τὴν ἡμερήσιαν περιστροφήν. Ἡ κίνησις αὐτὴ συμβολίζει ἄμεσα τὴν δαπάνην καὶ τὸ εἰσόδημα, ὄπως ἐπίσης τὰς κτήσεις καὶ τὰ χρήσιμα πράγματα ποὺ ἀποκτᾷ κάποιος διὰ νὰ συντηρεῖται κατὰ τὸν βίον του, ὃπως καὶ τὸ νὰ ἐκτείνῃ τὰς χεῖρας του διὰ νὰ λάβῃ τὴν πρόσοδον ποὺ ἀποφέρει ἢ παράγει ἡ ἰδιοκτησία. Ὁ τόπος σημαίνει ἐπίσης τὰς ἐπαγγελματικὰς συνεργασίας εἰς τὰς ὁποίας ὁ ἄνθρωπος εἰσέρχεται διὰ τὰ δικὰ του οἰκονομικὰ συμφέροντα καὶ ἰδιαιτέρως ἐκεῖνον ποὺ θὰ ἀποκαλοῦσαμε ἐπενδύσεις. Ἐδῶ ἡ ζωτικότης γενικῶς ἐννοιοποιεῖται ὡς τὸ σύνολον ὅλων τῶν πράξεων ποὺ κατευθύνονται πρὸς τὸν ἐξωτερικὸν κόσμον προσδοκώντας νὰ ἐπιστρέψουν ἀποτελέσματα σχετικὰ μὲ τὴν εὐημερίαν τοῦ ἀτόμου.

12ος - Ἐκεῖνο ποὺ φεύγει ἢ ποὺ μεταφέρει κάτι μακριὰ ἀπὸ τὸ ἄτομον. Οἱ πλανῆται εἰς τὸν 12ον Τόπον πλησιάζουν τὸν Ὡροσκόπον ἀλλ' ἀπομακρύνονται ἢ στρέφονται πρὸς τὴν ἀντίθετην κατεύθυνσιν ἀπὸ τὴν ἡμερήσιαν περιστροφήν. Ἡ κίνησις αὐτὴ συμβολίζει εὐθέως ὅλα ὅσα εἰσέρχονται ἢ εἰσβάλλουν τὸν χῶρον ἢ τὸ περιβάλλον τοῦ ἀτόμου, διὰ νὰ πάρουν ἀπὸ ἐκεῖνον τὴν ζωὴν του ἢ ὅ,τι εἶναι ἀναγκαῖον διὰ τὴν ὕπαρξίν του, ὄπως οἱ ἐχθροὶ ποὺ λεηλατοῦν, συχνῶς προκαλώντας του καὶ φυσικὰ τραύματα κατὰ τὴν ἁρπαγήν, π.χ. στερώντας τὴν ὅρασιν ἢ κάποιο μέλος του ἢ ἀκόμη καὶ δικαστικαὶ ἀποφάσεις ποὺ νὰ δημεύουν τὴν περιουσίαν του. Ἐπίσης ἡ ὑποδούλωσις (δουλεία) ὅπου πλέον ἡ ζωὴ του, δὲν τοῦ ἀνήκει. Καὶ ἐπειδὴ οἱ δρόμοι καὶ οἱ ἀτραποὶ ἐπίσης μας μεταφέρουν, σημειοδοτεῖ τὸ ταξίδι (ὡς ὅλοι οἱ διακυμαινόμενοι τόποι) ἀλλὰ εἰδικώτερα τὸ εἶδος ἐκεῖνον τοῦ ταξιδιοῦ ποὺ φέρει κινδύνους διὰ τὸν βίον τοῦ ἀνθρώπου ἢ ποὺ τὸν ἐκτρέπει ἐκ τοῦ ὀρθοῦ δρόμου. Διὰ τοὺς ἲδιους λόγους δύναται νὰ σημειοδοτῇ τὴν ἀπαλλαγὴν του ἀπὸ κάποιον ζῷον ἢ τὴν μεταφορὰν ζῴου μαζὶ του.

2ο Τεταρτημόριον - Τὸ σύστημα τοῦ Μεσουρανήματος / 10ου Τόπου (10ος - 11ος - 9ος)

10ος - Τινὶ τρόπῳ τὸ ἄτομον φέρει, διεξάγει τὰς πράξεις του. Ἡ θεμελιώδης ἔννοια τοῦ τόπου εἶναι Πρᾶξις, ποὺ εἰς τὰ Ἑλληνικὰ ἀρχικῶς ἐσήμαινε "διέρχομαι", "διελαύνω", "κατορθώνω ἓνα ταξίδι", ἀλλὰ ποὺ ἀργότερα κατέληξε νὰ σημαίνῃ τὴν κάθε εἴδους μετάβασιν ἢ κατόρθωμα, γενικῶς δηλαδὴ τὸ "πράττω", "κάνω", "ἐπιτυγχάνω". Ἡ πρᾶξις ὡς ἐννοεῖται ἐδῶ εἶναι καὶ μετάβασις καὶ καινοτομία. Παρομοίως λοιπόν, ἡ διέλευσις τῶν πλανητῶν εἰς τὸν 10ον Τόπον, ἐπὶ τῆς κορυφῆς τοῦ ὡροσκοπίου δὲν συμβολίζει τὴν πραγματοποίησιν ταξιδιοῦ ἀλλὰ τὴν διεξαγωγὴν τῶν πράξεων, κυρίως ὡς πρὸς τὴν ἐπαγγελματικὴν διαδρομὴν τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ ἐὰν αἱ καταστάσεις ἐξελίσσονται οὔτως ὥστε νὰ τοῦ ἐπιφέρουν τὸ εὐκταῖον ἢ τὸ ἀποτρόπαιον εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὸν βαθμόν, τὴν φήμην, τὴν προαγωγὴν - δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ κερδίζει ἢ κατορθώνει ὡς ἀμέση συνέπεια τῶν πράξεών του. Ὑπὸ τὴν πλέον εὐρεῖαν ἔννοιαν ὁ τόπος συσχετίζεται μὲ τὰ παιδία, ὡς τὴν φυσικὴν συνέπειαν τῆς σεξουαλικῆς πράξεως καθῶς ἐπίσης καὶ μὲ τὴν σύζυγον ποὺ κάποιος "κερδίζει" ὡς ἀνταμοιβή τῶν προσπαθειῶν του. Παρατηρῆσετε τὸν αὐτοαναφερόμενον, σχεδὸν "καρμικόν" χαρακτῆρα τῆς μοίρας ποὺ σχετίζεται μὲ τὸν τόπον αὐτὸν.

11ος - Ἐκεῖνο ποὺ συντελεῖται καὶ ἐπιφέρεται ἀπὸ τὴν πρᾶξιν τοῦ ἀτόμου. Οἱ πλανῆται εἰς 11ον Τόπον ἀπομακρύνονται ἐκ τοῦ ἀμέσου περιεχομένου τοῦ 10ου καὶ τὴν πρᾶξιν τοῦ ἀτόμου, ἀλλ' ἐπαναφέρονται εἰς αὐτὸ ἀπὸ τὴν ἡμερησίαν περιστροφήν. Ἡ κίνησις ἀπομακρύνσεως ἐκ τοῦ Μεσουρανήματος συμβολίζει τὰς παραγγελίας, τὰ αἰτήματα τῶν ἄλλων διὰ σκοποὺς ποὺ θὰ συντελέσουν εἰς τὴν πρᾶξιν τοῦ ἀτόμου, ἢ τὰς εἰσηγήσεις καὶ προτάσεις ποὺ ὁ ἴδιος κάνει πρὸς τοὺς ἄλλους. Παρομοίως, ὁ 11ος σημειοδοτεῖ τὴν χορηγίαν, τὴν προστασίαν, τὰ δῶρα καὶ χάρες ποὺ ὁ ἄνθρωπος λαμβάνει ὥστε νὰ διευκολύνονται αἱ προσπάθειαί του καθῶς καὶ τὴν ἐξουσίαν ἢ τὰς προαγωγὰς ποὺ τοῦ δίδονται (ὄχι τὴν ἐξουσίαν ἐπάνω του, θέμα ποὺ ἀφορᾷ τὸν 9ον) ὥστε νὰ διευκολυνθοῦν ἐκεῖνα ποὺ ἐλπίζει νὰ κατορθώσῃ. Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος συμβαίνει νὰ εἶναι δοῦλος, ὁ τόπος αὐτὸς σημειοδοτεῖ τὴν ἀπελευθέρωσίν του, δίδοντάς του ἐλευθερίαν πράξεων. Τὸ θέμα τῆς φιλότητος, καὶ εἰδικῶς τὸ θέμα τῆς φιλίας καὶ τῶν συμμαχιῶν μὲ ἀνώτερα πρόσωπα, ἀνῆκει ἐπίσης εἰς τὸν 11ον τῇ ἐννοίᾳ ὃτι τέτοιαι φιλίαι βοηθοῦν τὸ ἄτομον εἰς τὴν διεξαγωγὴν τοῦ ἔργου του. Συνεπῶς ὁ 11ος δὲν ἀφορᾷ τὰς ἄμεσας συνέπειας τῶν πράξεων τινὸς ἀλλὰ τὰς προϋπάρχουσας συνθήκας ποὺ καθιστοῦν τὸ ἔργον του δυνατόν. Τὰ παιδία ἐπίσης ἀνήκουν εἰς αὐτὸν τὸν τόπον τῇ ἐννοίᾳ ὃτι δύνανται νὰ βοηθοῦν τοὺς γονεῖς των εἰς τὴν ἐργασίαν των (ἰδιαιτέρως ἐὰν τὸ ἄτομον ἀσχολεῖται μετὰ τοῦ ἐμπορίου διὰ νὰ κερδίζῃ τὰ πρὸς τὸ ζῆν) καὶ ποὺ πιθανῶς θὰ ἀναλάβουν ἀργότερα τὴν ἐργασίαν τῶν γονέων καὶ θὰ βοηθήσουν νὰ συνεχισθῇ ἢ νὰ ὁλοκληρωθῇ, ἴσως ἀκόμη καὶ συνεισφέροντας πρὸς τὴν φήμην τοῦ ἀτόμου.

9ος - Ἐκεῖνο ποὺ ὁδηγεῖ ἢ ἡγεῖται τῶν πράξεων τοῦ ἀτόμου. Ἐδῶ τὸ ἀρχικὸ νόημα τοῦ 10ου Τόπου τῆς Πράξεως ὡς "διέρχομαι" ἢ "ὀδεύω πρὸς ἓναν προορισμόν" ἐπικρατεῖ, ἀλλὰ μὲ τὴν ἰδιαιτέραν σημασίαν τοῦ πηγαίνω κάπου ὡς θεατὴς (θὰ μπορούσαμε σχεδὸν νὰ εἰποῦμε ὡς περιηγητὴς). Ἡ Ἑλληνικὴ λέξις διὰ κάποιον ποὺ πηγαίνει κάπου ὡς θεατὴς εἶναι Θεωρός, ποὺ ἀρχικῶς ἐσήμαινε ἐκεῖνον ποὺ ἀποστέλλεται διὰ νὰ συμβουλευτεῖ τὸ χρηστήριον. Ἀργότερα, τὸ Ἑλληνικὸ ῥῆμα Θεωρεῖν, ποὺ παράγει τὸ Θεωρός, περιέλαβε πᾶσα πρᾶξιν θεωρήσεως, ὀπτικῆς ἢ νοητικῆς προσδιορίζοντας οὔτως τὴν θεμελιώδην θεωρητικὴν πρᾶξιν τοῦ φιλοσόφου. Συνεπῶς αἱ θεμελιώδεις ἔννοιαι τοῦ 9ου Τόπου ὡς περιήγησις, φιλοσοφία καὶ χρησμικὴ συναρμόζονται ὡραιοτάτως εἰς τὴν Ἑλληνικὴν λέξιν Θεωρεῖν. Κατ' ἐπέκτασιν, τὸ νὰ ἀφήνῃ κάποιος τὴν οἰκίαν του διὰ νὰ γίνῃ μέλος μιᾶς ὁμάδος συσταθεῖσας μὲ σκοπὸν τὴν θρησκευτικὴν λατρείαν ἢ τὴν φιλοσοφικὴν μελέτην, θὰ ἠδύνατο νὰ γεννήσῃ τὴν ἰδέαν τῆς κοινότητος καὶ τῆς φιλότητος ποὺ ἐπίσης σχετίζονται μὲ αὐτὸν τὸν τόπον (τὰ μέλη τῆς Πλατωνικῆς Ἀκαδημίας ἀποκαλοῦσαν ἀλλήλους "φίλε"). Ἐν ἀντιθέσει μὲ τὸν 6ον καὶ τὸν 12ον Τόπον, ἡ διακύμανσις τοῦ 9ου ἔχει θετικὴν ἔκφρασιν, μία καὶ ἡ ἀτραπὸς τῆς σοφίας θεωρεῖται ὅτι διώχνῃ τὴν ἄγνοιαν καὶ ἀπομακρύνει τὸν ἄνθρωπον ἐκ τοῦ ψεύδους. Ἐπιπλέον ἐκεῖνος ποὺ συμβουλεύεται χρησμὸν ἢ ἐμπλέκεται εἰς φιλοσοφικὴν διερεύνησιν ἔχει ἀπώτατον σκοπὸν νὰ ἀποφανθῇ διὰ τοὺς πρέποντας τρόπους δράσεως. Καὶ ἀναφορικῶς μὲ τὴν διακυβέρνησιν, ὁ βασιλεὺς ἢ ὁ ἄρχων ἀσκεῖ τὴν ἐξουσίαν του ἐπὶ τοῦ ἀνθρώπου διὰ νὰ κατευθύνῃ ἢ νὰ ἐλέγξῃ τὰς δραστηριότητάς του.

3ο Τεταρτημόριον - Τὸ σύστημα τοῦ Δύνοντος / 7ου Τόπου (7ος - 8ος - 6ος)

7ος - Ἡ "κατάδυσις" τοῦ ἀτόμου. Ὅπως ἡ γέννησις ἢ γένεσις ποὺ σχετίζεται μὲ τὸν 1ον Τόπον εἶναι ἡ ἀνάδυσις ἐκ τοῦ ἀοράτου καὶ τῆς οἰκειότητος τῆς μήτρας πρὸς τὴν νέαν κατάστασιν τοῦ φωτός, οὔτως καὶ ἡ Δύσις εἶναι ἡ Ἑλληνικὴ λέξις-κληίς διὰ τὸν 7ον - ἀφοῦ ἡ ἀνάδυσις κυριολεκτικῶς σημαίνει "ἐξέρχομαι, ἀνέρχομαι ἀπὸ κάπου" καὶ ἡ κατάδυσις σημαίνει "βυθίζομαι, κατέρχομαι κάπου". Ἂν καὶ εἶναι δύσκολον νὰ εὑρῶ τὴν κατάλληλην λέξιν εἰς Ἀγγλικὴν ποὺ νὰ παράγεται ἐκ τοῦ "φέρειν" καὶ νὰ σημαίνῃ τὸ ἀντίθετον τοῦ "γεννῶμαι", τὸ εὖρος τῶν ἐννοιῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ ῥήματος δύω ἢ δύνω περιγράφει ἀρίστως τὴν ἀντίθεσιν αὐτὴν. Τὸ ῥῆμα δύω σημαίνει νὰ βυθίζομαι ἐν τῇ μήτρᾳ τοῦ ὠκεανοῦ, ἀποχωρώντας ἐκ τοῦ βίου καὶ ἐκ τοῦ φωτὸς πρὸς τὸ ἄφωτον καὶ τὸ ἀφανὲς - ἡ τυπικὴ μεταφορά ποὺ περιγράφει τὸν θάνατον. Μία ἐναλλακτικὴ ἑρμηνεία εἶναι ἡ εἴσοδος κάποιου ἐντός μίας ξένης, παράξενης δι' αὐτόν, χώρας καὶ νὰ ζῇ ἐκεῖ, μιγόμενος μὲ τοὺς κατοίκους - ἄλλη μία βασικὴ σημασία τοῦ 7ου. Ἐπίσης σημαίνει τὴν διείσδυσιν σὲ σῶμα, ὡς ἡ σπάθα, καὶ ἐπὶ τοῦ ἀστρολογικοῦ μας πεδίου ἀναφέρεται εἰς τὴν σεξουαλικὴν πρᾶξιν καθαυτήν, ὅπου ὁ ἄνδρας εἰσέρχεται εἰς τὴν μήτραν τῆς γυναικὸς κατὰ τὴν ἐπαφὴν ἢ μίγεται μαζὶ της εἰς γάμον. Ἐδῶ καὶ ὄχι εἰς τὸν 8ον εἶναι κατάλληλη ἡ φράσις "μικρὸς θάνατος". Ὁ Οὐέττιος Οὐάλης ὁ Ἀντιοχεὺς θεωρεῖ τὸν 7ον ἐπίσης τόπον τῶν φίλων, ὑποθέτοντας ἐκείνους μὲ τοὺς ὁποίους μιγόμαστε καὶ σχηματίζουμε ἰδιαίτερως στενοὺς δεσμούς.

8ος - Ἐκεῖνο ποὺ φέρει τὸ ἄτομον πρὸς τὴν λήθην. Οἱ πλανῆται εἰς 8ον ἀπομακρύνονται ἐκ τοῦ Δύνοντος κέντρου κατὰ τὴν κίνησίν των ἀλλ' ἐπαναφέρονται πρὸς αὐτὸν ἀπὸ τὴν ἡμερησίαν περιστροφήν. Ἀυτὸ συμβολίζει ἄμεσα τὴν ζωτικὴν δύναμιν τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ματαίως προσπαθεῖ νὰ παραμείνῃ εἰς τὸ φῶς τῆς ἡμέρας, καὶ τὸν ἀγώναν του ἐναντίον τοῦ τελεσίδικου τοῦ θανάτου, θέμα ποὺ κανονικῶς ἀνήκει εἰς τὸν 7ον (θυμηθεῖτε ὅτι εἰς τὰ ἑρμητικὰ κείμενα ὁ βίος εἶναι θέμα τοῦ 8ου). Ἐδῶ δὲν ἐννοεῖται ὁ θάνατος ἀλλὰ ἡ πρᾶξις τοῦ θανάτου, ὅπου ὁ ἄνθρωπος βυθίζεται εἰς τὸ Δῦνον ἐξαντλητικῷ ληθάργῳ, λέξις ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὰς Ἑλληνικὰς λέξεις λήθη καὶ ἄργος καὶ βασικὴ λέξις-κληίς τοῦ 8ου ποὺ σημαίνει ἀπραξία. Τὸ ἐπίθετον καταφορικὸς, ποὺ παράγεται ἀπὸ τὴν Καταφοράν -ἄλλη μία λέξιν ποὺ ἀναφέρεται εἰς τοὺς πλανήτας ποὺ ἐπαναφέρονται πρὸς τὸ Δῦνον- ὠς ἰατρικὸς ὅρος ἀναφέρεται εἰς τὸν λήθαργον ἢ τὴν ἀδυναμίαν ποὺ καταφέρει, καταβάλλει κάποιον. Ἡ μόνη θετικὴ ἔκφρασις τῆς διαδοχῆς τοῦ 8ου εἶναι ἡ δυνατότης νὰ φέρῃ εἰς τὸν ἂνθρωπον κληρονομικὰς προσόδους ἀπὸ τοὺς θανάτους τῶν ἄλλων καὶ μόνον ὑπὸ αὐτῆς τῆς ἐννοίας ἀφορᾷ τὰ χρήματα τρίτων. Καὶ πάλι τονίζω ὅτι δὲν ἀφορᾷ τὴν σεξουαλικὴν πρᾶξιν ποὺ ἀνήκει εἰς τὸν 7ον, οὔτε τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν, ποὺ ἀνήκουν εἰς τὸν 9ον. Τέτοιοι συσχετισμοὶ εἶναι ἀμιγῶς σύγχροναι καινοτομίαι καὶ οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουν μὲ τὴν παράδοσιν.

6ος - Ἐκεῖνο ποὺ τὸ ἄτομον φέρει ἢ ὑποφέρει. Οἱ πλανῆται εἰς τὸν 6ον πλησιάζουν πρὸς τὸ Δῦνον κατὰ τὴν κίνησιν των ἀλλ' ἀπομακρύνονται πρὶν φθάσουν ἐκεῖ, ἀπὸ τὴν ἡμερησίαν κίνησιν. Συνεπῶς ὁ 6ος σχετίζεται μὲ τὴν ἀσθένειαν καὶ τὰ βάσανα ποὺ προσβάλλουν τὸ σῶμα στερώντας του τὴν δύναμιν καὶ τὴν ὑγείαν. Ἐπίσης μὲ τὰ πλήγματα ἀπὸ ἀτυχήματα (ἐφόσον εἶναι καὶ ὁ τόπος τῆς κακοτυχίας) ἂν καὶ τὰ πλήγματα τοῦτα ἀπομακρύνονται πρὶν νὰ φέρουν τὸ ἄτομον εἰς τὸ σημεῖον τοῦ θανάτου, ποὺ κανονικῶς εἶναι ὁ 7ος. Ἐδῶ ἡ διακύμανσις οὐσιαστικῶς σῴζει τὸ ἄτομον. Ὁμοῖως ὁ 6ος ἀφορᾷ τοὺς ἐχθροὺς ποὺ παραπλανοῦν τὴν ἐπαγρύπνησιν τοῦ ἀτόμου, μὲ δολοπλοκίας καὶ συνομωσίας - αὐτὸς εἶναι ὁ τόπος τῶν κρυφῶν ἐχθρῶν καὶ ὄχι ὁ 12ος. (Παρεπιπτόντως ἀμφότεραι αἱ ἑρμηνεῖαι ποὺ ἀναφέρθησαν σχετίζονται μὲ τὴν Ἑλληνικὴν λέξιν Δύσις, τὴν θεμελιώδην κληίδα λέξιν τοῦ 7ου, ἀλλὰ ἐδῶ λαμβάνουν χώραν αἱ καταστάσεις ποὺ φέρουν τὸν ἄνθρωπον πρὸς κάτι καὶ ὄχι ἐκεῖνον ποὺ εἰσέρχεται κάπου, καὶ πολὺ ὀρθῶς ὁ 6ος καλεῖται Πρόδυσις). Μία καὶ ὁ 7ος ὡς Καταφορά, κατά-φέρει κάτι πρὸς τὸν 6ον, ὁ 6ος φαίνεται ἐπίσης νὰ σημειοδοτῇ τὰ βάσανα ποὺ ἔρχονται ἐπὶ τοῦ σῶματος ὅταν φέρει βάρη. Ἐδῶ ὅμως ἡ διακύμανσις ἐκτρέπει τὸ βάρος ἀπὸ τὸ ἄτομον καὶ τὸ τοποθετεῖ σὲ δούλους καὶ σὲ ζῷα, ποὺ φέρουν τὸ βάρος ἀντὶ τοῦ ἀτόμου. Μὲ κάπως ἀστεία ἀλλὰ ἴσως καὶ ἰδιαιτέρως ἐξειδικευμένην ἐπιβεβαίωσιν, ὁ Ῥητόριος προσθέτει ἐπιπλέον τοὺς πόδας καὶ τὰ πλήγματα αὐτῶν πιθανῶς ἐπειδὴ οἱ πόδες ἐπίσης φέρουν τὸ βάρος τοῦ σώματος τοῦ ἀτόμου. Τὰ ταξῖδια δὲν ἀναφέρονται σαφῶς εἰς αὐτὸν τὸν διακυμαινόμενον τόπον καὶ οὐσιαστικῶς ἡ συλλογιστικὴ του πουθενὰ δὲν τὰ ὑπονοεῖ.

4ο Τεταρτημόριον - Τὸ σύστημα τοῦ Ὑπογείου / 4ου Τόπου (4ος - 5ος - 3ος)

4ος - Ἡ ὕπαρξις τοῦ ἀτόμου ὡς φέρεται ἀπὸ ἄλλους. Ἐκεῖ ποὺ ὁ 10ος ἐννοιοποιεῖ τὴν πρᾶξιν ἢ τὸ ἔργον τοῦ ἀνθρώπου ἐξ ὁλοκλήρου μὲ ὅρους τῆς δικῆς του διελεύσεως ἢ περιηγήσεως ἐπάνω ἢ πρὸς ἓνα σταθερὸν σημεῖον προορισμοῦ, ὁ 4ος ἐννοιοποιεῖ τὴν ἳδιαν τὴν ὕπαρξιν τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν ἔκφρασιν τῆς κατοικίας καὶ τοῦ "ἵσταται ἐπὶ ποδός", παραμένοντας εἰς μία θέσιν κατὰ τὰς διακυμάνσεις τοῦ βίου, σταθερῶς φερόμενος ὑπὸ τῶν συνθηκῶν. Καὶ ἐκεῖ ὅπου ὁ 10ος σημειοδοτεῖ τὸ ἔργον διὰ τὸ ὁποῖον προορίζεται ὁ ἄνθρωπος, ἐπιτρέποντάς του νὰ ζῇ ἀπὸ τὴν ἐργασίαν του ἐντὸς κόσμου, καὶ ἐπίσης τὴν φήμην καὶ τὴν ἐπιτυχίαν ὡς ἄμεσας συνέπειας τῆς πράξεώς του, ὁ 4ος σημειοδοτεῖ τὸν οἶκον ἢ τὴν πόλιν εἰς τὰ ὁποῖα τὸ ἄτομον εἶναι σταθερῶς προσαρτημένον, τὰ θεμέλια τῆς ὑπαρξεώς του ἐν ἀντίθέσει μὲ τὸ πῶς αὐτοπροσδιορίζεται. Καὶ ποὺ τοῦ ἐπιτρέπουν νὰ ἵσταται μὲ σταθερότητα ἐντὸς κόσμου, καθὼς ἐπίσης καὶ τοὺς γονεῖς διὰ τοὺς ὁποίους ἐπροορίσθη τὸ ἄτομον καὶ ποὺ ὁμοῖως φέρουν τὸ βάρος τῆς ὑπάρξεώς του (ἡ μητέρα πλέον κυριολεκτικῶς). Ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος ἵσταται μὲ σταθερότητα εἰς αὐτὸν τὸν τόπον, ὁ 4ος σημειοδοτεῖ ἐπιπλέον ὅσα ὁ ἴδιος δύναται νὰ στηρίξῃ, ὅπως ἡ σύζυγος καὶ τὰ παιδία. Ἐδῶ συμβολίζεται καὶ ὁ θάνατος ὡς τέλος τῆς ὑπάρξεως, ὅταν ὁ ἄνθρωπος δὲν ὑποστηρίζεται ἄλλο ἀπὸ τὰ θεμέλιά του καὶ συνεπῶς δὲν δύναται πλέον νὰ κρατῇ τὸν τόπον του καὶ νὰ ἵσταται ὄρθιος ἀλλὰ καταπίπτει εἰς τὸν τάφον του, τὸν τελικὸν τόπον ἀναπαύσεώς του. Ἡ κατοικία κυριολεκτικῶς δύναται ἐπίσης νὰ ἐκδηλωθῇ μὲ ἁπλὴν διαμονὴν εἰς τὴν οἰκίαν ἑνὸς ἄλλου, ὅπου τὸ ἄτομον παραμένει δίχως οὐσιαστικὴν σταθερότητα ἢ ἀκόμη καὶ μὲ τὴν φυλάκισιν, ὅπου εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ παραμείνῃ δίχως νὰ ἐπιθυμῇ τὴν ἐκεῖ διαμονὴν του. Τέλος, ἐπειδὴ εἶναι περίπου ἀκίνητος στόχος, αἱ καταστάσεις εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιστρέψουν εἰς αὐτὸν ἀνταποδοτικῶς καὶ νὰ τὸν εὕρουν ἐκεῖ ὅπου διαβιώνει.

5ος - Τὸ φερόμενο ἢ ἐκεῖνο ποὺ φέρεται μαζὶ μὲ τὸ ἄτομον. Ὡς διαδεχόμενος τόπος, οἱ πλανῆται εἰς 5ον ἀπομακρύνονται ἐκ τοῦ Κέντρου τοῦ 4ου ἀλλὰ ἡ ἡμερήσια κίνησις τοὺς ἐπαναφέρει πρὸς τὴν ἀκμήν. Ἐφόσον πρόκειται ἐπίσης διὰ τὸν τόπον τῆς ἀγαθῆς τύχης καὶ τύχη εἶναι ἡ αὐθόρμητη ἔκφρασις τῆς θεϊκῆς δράσεως, οἱ πλανῆται ἐκεῖ συμβολίζουν πᾶσα συμπτωματικὴν καλοτυχίαν ποὺ συνοδέυει τὰς σκόπιμας πράξεις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὴν πόλιν ἢ τὸν οἶκον του, ὄπως ὅταν συναντᾷ κάποιον ποὺ τοῦ δίδει τὰ χρήματα ποὺ τοῦ χρωστοῦσε ἐνῶ εὐρισκόταν ἐκεῖ μὲ ἐντελῶς διαφορετικὸν σκοπόν. Ἀντιθέτως ὁ 2ος ἀντιπροσωπεύει τὸ σκόπιμον εἰσόδημα ἢ κέρδη ποὺ λαμβάνει ὁ ἄνθρωπος ἐνοικιάζοντας τὴν γῆν του ἢ πραγματοποιώντας ἐπενδύσεις. Εἰδικῶς ὁ 5ος τόπος συνδέεται μὲ τὰ παιδία ἀφοῦ ἴσως νὰ πρόκειται διὰ τὸ τυχαῖον (ἢ τουλάχιστον δίχως πρόθεσιν) ἀποτέλεσμα τῆς σεξουαλικῆς πράξεως ποὺ γίνεται χάριν τῆς ἡδονῆς. Ἡ λογικὴ τοῦ τόπου ὑποδηλώνει ὅτι τὰ παιδία αὐτὰ εἶναι πιθανὸν νὰ γεννηθοῦν ἐκτὸς γάμου ἢ ἀκόμη νὰ πρόκειται δι' ἐκεῖνα ποὺ υἱοθετήθησαν καὶ κατ' αὐτὸν τὸν τρόπον εἰσήλθαν ἐν οἴκῳ, ἐνῶ ὁ 4ος τόπος ἀφορᾷ τὰ παιδία ἀπὸ τὴν ὀπτικὴν αὐτῶν ποὺ στηρίζονται ἐκ τοῦ ἀτόμου. Ὁ 10ος τόπος ἀφορᾷ τὰ παιδία ὡς τὸ ἐσκεμμένον ἀποτέλεσμα τῶν πράξεών του (καὶ εἶναι ἐμφανῶς ὁ βασικὸς τόπος τῶν παιδιῶν διὰ τοὺς Ἑλληνιστικοὺς ἀστρολόγους) καὶ ὁ 11ος τὰ παιδία ὡς κληρονόμους καὶ μαθητὰς τῆς ἐργασίας του. Παρομοίως ὁ 5ος τόπος σημειοδοτεῖ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἀπροσδόκητα καλὰ καὶ αὐθόρμητας πράξεις εὐνοίας ποὺ γίνονται πρὸς τὸ ἄτομον, ὄπως καὶ τὰς φιλίας ἢ ἄλλας σχέσεις ποὺ προέρχονται ἀπὸ συμπτωματικὰς συναντήσεις.

3ος - Ἐκεῖνοι ποὺ γεννώνται μαζὶ μὲ τὸ ἄτομον καὶ ποὺ εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένοι νὰ ὑπό-φέρουν μαζὶ του. Οἱ πλανῆται εἰς τὸν 3ον κινοῦνται πρὸς τὸν 4ον, τὴν οἰκίαν τοῦ ἀτόμου, ἀλλὰ ἀναγκάζονται νὰ τὸ ἀφήσουν, ἐξ αἰτίας τῆς ἡμερησίας κινήσεως. Αὐτὸ συμβολίζει ἐκείνους ποὺ καλωσορίζονται ἢ γίνονται δεκτοὶ εἰς τὴν οἰκίαν του ἀλλὰ ποὺ δὲν παραμένουν ἐκεῖ, ὄπως οἱ ἀδερφοί, οἱ συγγενεῖς, οἱ στενοὶ φίλοι καὶ οἱ ξένοι ἐπισκέπται μὲ τοὺς ὁποίους τὸ ἄτομον καὶ ἡ οἰκία του εἶναι συνδεδεμένοι μὲ σχέσιν φιλοξενούμενου/οἰκοδεσπότου, ἡ ὁποία εἰς τὴν Ἑλλάδα σημαίνει ὅτι ἒχουν τὴν ὑποχρεωσιν νὰ φιλοξενήσουν ἀλλήλους. Ἐπίσης σημειοδοτεῖ τὴν οἰκοτροφίαν, ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἔχει χρέος νὰ θρέψῃ καὶ νὰ ψυχαγωγήσῃ τοὺς φιλοξενούμενους μὲ δικὰ του μέσα. Ἀντιστρόφως, σημειοδοτεῖ τὸ ταξίδι ἐκεῖνον πρὸς τοὺς συγγενεῖς ἢ τοὺς στενοὺς φίλους ἢ ἀκόμη καὶ πρὸς τὸ ἐξωτερικὸν κατὰ τὸ ὁποῖον τὸ ἄτομον φιλοξενεῖται ἀπὸ τὴν οἰκογένεια ἐκείνη μὲ τὴν ὁποίαν ἡ οἰκογένειά του συνδέεται μὲ σχέσιν φιλοξενούμενου/οἰκοδεσπότου. Εἰς τέτοιον ταξίδι τὸ ἄτομον εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὴν οἰκίαν του ἀλλὰ κατὰ μίαν ἔννοιαν, δὲν ἀφήνει τὴν "οἰκίαν" του ἐφόσον εὑρίσκεται μὲ μία οἰκείαν δι' αὐτὸν οἰκογένεια, ἐπέκτασιν τῆς δικῆς του. Ὁ τόπος οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μὲ τὰ κοντινὰ ταξίδια ἀλλὰ μόνον μὲ τὰ ταξίδια ἐκεῖνα πρὸς ἀνθρώπους ἢ τόπους ποὺ εἶναι οἰκεῖα διὰ τὸ ἄτομον καὶ ποὺ ἴσως νὰ εἶναι καὶ σὲ ἄλλην χώραν. Παρομοίως ὁ 9ος τόπος οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μὲ τὰ μακρινὰ ταξίδια ἐπειδὴ τὸ μαντεῖον ποὺ ἐπισκέπτεται ἴσως νὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν γειτονικὴν πόλιν ὄπως καὶ τὰ ἀξιοθέατα ποὺ πηγαίνει νὰ δεῖ, ὅμως ὁ δρόμος τῆς σοφίας δύναται νὰ εἶναι πράγματι μακρύς. Ὁ 3ος τόπος ἐπίσης σημειοδοτεῖ τὴν ἐξουσίαν εἰς τὴν ὁποίαν ὑπόκειται ἡ οἰκία καὶ ποὺ συνήθως ἀσκεῖται ἀπὸ τὴν μητέραν ἢ τὴν κυρίαν τοῦ οἴκου ἂν καὶ εἰς εὐρυτέραν κλίμακα ὑποδηλώνει τὴν βασίλισσαν ὡς τὴν κυρίαν τοῦ βασιλείου.

Γενικαὶ παρατηρήσεις ἐπὶ τοῦ Ἑλληνιστικοῦ συστήματος τῶν Τόπων

Ὄπως ἐξήγησα προηγουμένως, ἕκαστον τῶν τεσσάρων κέντρων-ἀξόνων ὁρίζει τοὺς ἀντίστοιχους διαδεχόμενους καὶ διακυμαινόμενους τόπους ποὺ παράγουν ἓνα ἀρτίως δομημένον σύστημα εἰς γειτονεύουσας τριάδας, συναρμοσμένον σύμφωνως πρὸς τὴν ἰδέαν τῆς μοίρας.

Ἕκαστος ἐκ τῶν τεσσάρων ἀξόνων εἶναι ἕν μοναδικὸν σημεῖον "τροπῆς": ὁ Ὡροσκόπος εἶναι κίνησις ἐκ τοῦ ἀοράτου πρὸς τὸ ὁρατόν, ἐνῶ τὸ Δῦνον τὸ ἀντίθετον καὶ τὸ Μεσουράνημα εἶναι στροφή ἀπὸ τὸ ἀνερχόμενον πρὸς τὸ κατερχόμενον, ἐνῶ τὸ Ὑπόγειον τὸ ἀντίθετον. Οἱ τέσσερεις αὐτοὶ ἄξονες συμβολίζουν τὰς ἀπώτατας αὐτο-προσδιοριζόμενας καὶ χαρακτηριστικὰς πράξεις ποὺ ὁρίζουν τὸν ἴδιον τὸν βίον: ὁ 1ος τὴν γέννησιν καὶ τὴν πρᾶξιν τῆς φυσικῆς ἐμφανίσεως, ὁ 7ος τὴν μῖξιν τοῦ ἑαυτοῦ τοῦ ἑνὸς μὲ τὸν ἄλλον (ἢ μὲ τὴν λήθην εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ θανάτου), ὁ 10ος τὴν ἄνοδον ἐπάνω ἀπὸ τὰ ἐμπόδια καὶ τὴν ἐπιτυχὴν ἄφιξιν εἰς τὸν στόχον καὶ ὁ 4ος τὴν ἀντοχὴν διὰ τὰ βάρη ὑπὸ τὴν ἒννοιαν τῆς κατοικίας καὶ τῆς ὑπάρξεως.

Συνεχίζοντας μὲ τὸν συμβολισμὸν τῶν πλανητῶν εἰς τοὺς διαδεχόμενους τόπους, ὅπου οἱ πλανῆται ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὰ ἀξονικὰ κέντρα ἀλλ' ἐπαναφέρονται ἀπὸ τὴν ἡμερησίαν κίνησιν, ἕκαστος διαδεχόμενος τόπος ἀντιπροσωπεύει τὰς ἐξωτερικὰς δραστηριότητας ποὺ ἐπιτελεῖ τὸ ἄτομον διὰ τὰ συμφέροντά του, ὅπως ὁρίζονται ἀπὸ τὸ ἀξονικὸν κέντρον: εἰς τὸ 2ον ὁ ἄνθρωπος χρησιμοποιεῖ τὰ δικὰ του μέσα, ὄπως ἡ ἰδιοκτησία ἢ τὰ χρήματά του διὰ νὰ στηρίξῃ τὴν διαβίωσιν του, εἰς τὸν 11ον συμβουλεύεται ἢ στηρίζεται ἀπὸ φίλα προσκείμενους διὰ τὴν ἐργασίαν, εἰς τὸν 8ον δρᾶ ὄσο εἶναι δυνατὸν κατὰ τὴν μάταιαν πάλην του μὲ τὸν θάνατον καὶ ἀναζητεῖ θεραπεία π.χ. διὰ τὴν διατήρησιν τοῦ σώματός του ἢ λαμβάνει μέτρα διὰ νὰ ἀποφύγῃ τὴν βιαιότητα τῶν ἄλλων καὶ εἰς 5ον συναντᾷ τὴν καλοτυχίαν ἐντὀς τοῦ καθημερινοῦ του βίου καθῶς μεριμνᾷ διὰ τὴν ἐργασίαν του καὶ φροντίζει τὰς ὑποθέσεις του.

Εἰς τοὺς διακυμενόμενους τόπους τώρα, ὁ πλανήτης εἰσβάλλει τὸν χῶρον ποὺ ὁρίζει τὸ ἀξονικὸν κέντρον ἀλλ' ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν ἡμερησίαν περιστροφήν. Ἔτσι ἕκαστος διακυμενόμενος τόπος συμβολίζει κάτι ποὺ ἀφαιρεῖται ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον ἢ ποὺ ἐκτρέπεται ἀπὸ τὰ συμφέροντα του ἂν καὶ ἀναλόγως μὲ τὸ νόημα ἕκαστου ἀξονικοῦ κέντρου, δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως ἀρνητικόν. Εἰς τὸν 12ον οἱ ἐχθροὶ ἐπιτίθονται ἐναντίον τοῦ ἀτόμου καὶ ἀφαιρούν τὴν ζωὴν του ἢ πράγματα ἀπαραίτητα διὰ τὴν φυσικὴν του ὕπαρξιν, ἀλλὰ εἰς τὸν 9ον ὁ ἄνθρωπος μαθητεύει σὲ μία θρησκείαν ἢ φιλοσοφίαν διὰ να ἀφαιρέσῃ τὴν ἄγνοιάν του ἢ ἀποδίδει τὴν ἐξουσίαν ἐπὶ τῶν πράξεων του πρὸς μίαν ὑψηλότερην διαχειριστικὴν ἀρχήν. Εἰς τὸν 6ον ἡ ἀρρώστια εἰσβάλλει τὸ σῶμα του ἢ φυσικὰ βάρη τοποθετοῦνται ἐπὶ αὐτοῦ ἀλλὰ εἰς τὴν πρώτην περίπτωσιν ἡ ἀρρώστια ἀπομακρύνεται πρὸ τοῦ θανάτου καὶ εἰς τὴν δεύτερην τὰ βάρη μετατίθονται εἰς δούλους ἢ ζῴα καὶ εἰς τὸν 3ον τόπον φίλοι ἢ συγγενεῖς γίνονται δεκτοὶ ἐντὸς τῆς οἰκίας τοῦ ἀτόμου καὶ ἀποχωροῦν ἀφότου ἔχουν μοιρασθεῖ τὴν τροφὴν του.

Ἡ ἐργασία μας ἦταν νὰ διακρίνουμε τὴν συλλογιστικὴν βάσιν τῆς Ἑλληνιστικῆς ἀναθέσεως θεμάτων εἰς τοὺς τόπους, ὅπως συνοψίσαμε προηγουμένως. Προσπαθήσαμε νὰ κατανοήσουμε τὴν ἀνάθεσιν αὐτὴν ἐν τῷ πλαισίῳ ἀναφορὰς της, ἀφαιρώντας κάθε μόλυνσιν ποὺ πρόηλθε ἀπὸ ἀστρολογικὰ ζητήματα ἀλλότρια πρὸς τοὺς θεματικοὺς τόπους καθαυτοὺς. Συνεπῶς ἀπορρίπτουμε πᾶσαν ἑρμηνείαν προερχόμενην ἐξ ἁρμονικῶν ἢ δυσαρμονικῶν ὄψεων ποὺ σχηματίζονται μεταξὺ τῶν τόπων καὶ τοῦ Ὡροσκόπου ἢ ἀπὸ τὴν πλήρην ἔλλειψιν ὄψεως μὲ αὐτὸν (ὄπως ὁ 2ος, 6ος, 8ος καὶ 12ος). Τέτοιαι σκέψεις ἀνήκουν εἰς τὴν διάκρισιν καλῶν καὶ κακῶν τόπων καὶ ὄχι εἰς ἕνα θεματικὸν σύστημα τόπων. Π.χ. τὸ θέμα τῆς φιλονεικίας καὶ τῶν φανερῶν ἐχθρῶν ἀνετέθη εἰς τὸν 7ον ἐξ αἰτίας τῆς ἀντιθέσεως τοῦ 7ου καὶ τοῦ Ὡροσκόπου καὶ ἀπουσιάζει πλήρως ἀπὸ τὰ θέματα ποὺ ἀνετέθησαν εἰς τὸν 7ον ὃπως συνοψίσθησαν μὲ Ἑλληνιστικὰς ἔννοιΑς, ἂν καὶ ἦταν κύριο χαρακτηριστικὸν διὰ τοὺς Ἄραβας ἀστρολόγους. Ἡ ἔννοια ποὺ προσδίδεται εἰς ἔναν τόπον ἀναλόγως τῆς ὄψεώς του πρὸς τὸν Ὡροσκόπον ἔχει σημαίνουσα θέσιν εἰς ἄλλους τομεῖς τῆς Ἑλληνιστικῆς ἀστρολογίας, ἀλλὰ οὐδεμίαν σχέσιν φέρει πρὸς τὴν ἀρχικὴν ἀνάθεσιν τῶν θεμάτων εἰς τοὺς δώδεκα Tόπους.

Ἐπίσης, αἱ ὀρθαὶ σημασίαι τῶν τόπων βεβαίως καὶ δὲν προέρχονται ἐκ τοῦ συσχετισμοῦ των μὲ τὰ ζῴδια ὄπως τὴν σήμερον ἐποχήν, ὅπου ὁ 1ος τόπος ὑποτίθεται πὼς ἔχει σημασίας ἀπορρεούσας ἐκ τοῦ Κριοῦ, ὁ 2ος σημασίας ἀπορρεούσας ἐκ τοῦ Ταύρου κ.ο.κ. Αὐτὴ εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου σημερινὴ ἀστρολογικὴ ἰδέα ποὺ οὐδεμίαν βάσιν ἔχει εἰς τὴν ἀστρολογικὴν παράδοσιν. Ἀληθῶς ὁ μόνος συσχετισμὸς ποὺ ἔκαναν ποτὲ οἱ Ἑλληνιστικοὶ ἀστρολόγοι μεταξὺ ζῳδίων καὶ τόπων προέρχεται ἀπὸ τὸ thema mundi*, τὸ Θέμα τοῦ Κόσμου ἐν ὁποίῳ ὁ Καρκίνος εἶναι Ὡροσκόπος καὶ ὁ Κριὸς Μεσουράνημα. Ἔτσι ὁ Ῥητόριος ἀποκαλεῖ τὸν Καρκίνον, "Κόσμου Ὡροσκόπον" καὶ τὸν Κριὸν, "Κόσμου Μεσουράνημα". Ἀλλ' ἀκόμη καὶ ἐδῶ ὁ Ὡροσκόπος καὶ τὸ Μεσουράνημα δὲν λαμβάνουν τὴν ἑρμηνείαν των ἐκ τῶν ζῳδίων τοῦ thema mundi, ἀλλὰ ἀντιθέτως, συγκεκριμένα ζῴδια σημειώνονται ὡς πιθαναὶ θέσεις ἐξαρσεως τῶν πλανητῶν ἐπειδὴ κατέχουν καλὰς ἢ ἐπικερδεῖς θέσεις εἰς τὸ thema mundi.

Τέλος, θὰ ἦταν ἐσφαλμένον νὰ ὑποθέτουμε ὅτι αἱ ἀρχικαὶ σημασίαι τῶν δώδεκα τόπων προέρχονται ἀπὸ ὁποιασδήποτε ἐξειδικευμένας συσχετίσεις τῶν πλανητῶν μὲ αὐτούς. Αἱ μόναι τέτοιαι συσχετίσεις ποὺ ἀναφέρονται εἰς Ἑλληνιστικὴν γραμματείαν περιέχονται εἰς τὸ θέμα: "εἰς ποῖους τόπους χαίρονται οἱ ἀστέρες" [Ἡφαιστίων], ὅπου ὁ Ἑρμῆς "χαίρεται" εἰς τὸν 1ον τόπον, ἡ Σελήνη εἰς τὸν 3ον, ἡ Ἀφροδίτη εἰς τὸν 5ον, ὁ Ἄρης εἰς τὸν 6ον, ὁ Ἥλιος εἰς τὸν 9ον, ὁ Δίας εἰς τὸν 11ον καὶ ὁ Κρόνος εἰς τὸν 12ον - καὶ αὐτὸ ὅταν χρησιμοποιεῖται τὸ σύστημα τῶν ὁλοκλήρων ζῳδίων διὰ τὸν ὑπολογισμὸν τῶν Τόπων. Ἀλλὰ αἱ ἑρμηνεῖαι π.χ. τοῦ 9ου δὲν προέρχονται ἐκ τῶν ἑρμηνειῶν τοῦ Ἡλίου. Θὰ ἔλεγα ὅτι μᾶλλον τὸ ἀντίθετο συμβαίνει καὶ ὅτι ὁ Ἥλιος "χαίρεται" ἐκεῖ ἐπειδὴ ἐκεῖνος ἔχει φυσικὰς ὁμοιότητας μὲ τὰ ἀρχικὰ θέματα τοῦ 9ου.

Συμπέρασμα

Ὑπάρχει κάτι σημαντικὸ ποὺ διακυβεύεται ἐδῶ. Ἐντὸς τῶν περιορισμῶν ποὺ παρουσιάζει ἕν τέτοιο ἄρθρον, ἐπιχείρησα νὰ ἀποκαλύψω τὴν συλλογιστικὴν βάσιν τῆς ἀναθέσεως θεμάτων εἰς τοὺς Τόπους, ἐπὶ τοῦ ἀρχικοῦ συστήματος Τόπων τῆς δυτικῆς ἀστρολογίας. Ἐπίσης κατέδειξα ὅτι τὸ σύστημα αὐτὸ λαμβάνει τὴν ἀκεραιότητά του ἐκ τῆς προελεύσεώς του ἀπὸ μίαν πρότυπον κοσμολογικὴν θεώρησιν. Αἱ ἀλλαγαὶ ποὺ ἔγιναν ἐπὶ τοῦ ἀρχικοῦ συστήματος ἀπὸ τοὺς μεσαιωνικοὺς ἀστρολόγους, καταδεικνύουν ὅτι ἐκεῖνοι εἴχαν ἤδη ἀπωλέσει ἐξ ὁλοκλήρου τὴν ὃποιαν ἐπαφὴν μὲ τὴν συγκεκριμένην θεώρησιν. Τώρα, αἱ σύγχροναι ἑρμηνεῖαι τῶν τόπων ἔχουν τὴν δικὴν των συλλογιστικὴν ἐντὀς τῆς καλουμένης ἀνθρωποκεντρικῆς ἢ ἀνθρωπιστικῆς ἀστρολογίας ἂν καὶ τοῦτο τὸ σύγχρονον σύστημα πρόηλθε κατὰ μεγάλον μέρος ἀπὸ μία ἐπιπλέον ἐννοιοποίησιν τῶν ἐννοιῶν τῶν Τόπων ἀπὸ τὴν ὑστέραν μεσαιωνικὴν περίοδον. Ὡς ἀποτέλεσμα, αἱ σύγχροναι ἑρμηνεῖαι τῶν τόπων διαφέρουν κατὰ πολὺ ἐκείνων εἰς τὰς ἀρχάς τῆς δυτικῆς παραδόσεως. Νὰ πρόκειται διὰ "ἐξέλιξιν" καὶ βελτίωσιν τῆς ἀστρολογικῆς θεωρήσεως ἢ ἀπλῶς διὰ σφάλμα; Δὲν εἶναι σαφὲς ἂν τὸ ἐρώτημα δύναται νὰ ἀπαντηθῇ ἀπλῶς βάσει τῆς ἀστρολογικῆς ἐμπειρίας, ὅπου εἴτε σύγχρονη εἴτε ἀρχαία, ἡ μελέτη της εἶναι ἐφικτὴ μὲ ἀστρολογικοὺς ὅρους. Ὅμως σήμερον, τώρα ποὺ γνωρίζουμε τὰς φαντασιοπληξίας κατὰ τὴν μετάδοσιν τῶν ἀστρολογικῶν θεωριῶν τῇ διαρκείᾳ αἰώνων, δὲν ἔχουμε τουλάχιστον τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἐπανεξετάσουμε τὸ σύστημα τῶν τόπων ποὺ μας ἔχει δοθεῖ εἰς τὴν συγχρόνην ἐποχήν;

Robert Schmidt,
Hindsight Project of Phaser Foundation

*thema mundi: Εἰς Πορφυρίου "Περὶ τοῦ ἐν Ὀδυσσείᾳ τῶν Νυμφῶν ἄντρου" βλέπουμε ὅτι τὸ ζῴδιον τοῦ Καρκίνου θεωρεῖται ὠς θύρα καθόδου τῶν ψυχῶν ἐνῶ ὁ Αἰγόκερος ὢς θύρα ἀνόδου. Ὁ Κριὸς συσχετίζεται μὲ τὸν Θεὸν Μίθρα ἐνῶ διὰ τὸ Ζυγὸν δὲν ὑπάρχουν ἀναφοραί, ἂν καὶ ἦταν γνωστὸς ὁ συσχετισμὸς του μὲ τὸν ζυγὸν τῆς Δίκης καὶ τὸν Ἅδην. Τὰ ζῴδια τοῦτα κατὰ τὴν ἑλληνιστικὴν περίοδον ἐμφανίζονται ὠς σηματοδόται τῆς κοσμικῆς τάξεως τῶν Θεῶν ὄπως αὐτὴ Ἐλλογίμως ἐκφράζεται καὶ μέσα ἀπὸ τὸν Ζῳδιακὸν κατὰ τὴν κάθοδον ἢ ἄνοδον τῶν ψυχῶν.

Σχετικαὶ Σελίδαι ἐν Διαδικτύῳ:

• The Project Hindsight

Τελευταῖα ἐνημέρωσις : 18-01-2008 15:59

Μέση ἀξιολόγησις χρηστῶν

   (0 ψῆφος)