Τὴν τελευταία δεκαετία παρατηρήθη μία τάση ἐπιστροφῆς στὶς τεχνικὲς καὶ ἑρμηνεῖες τῆς ἀστρολογίας τῆς ἑλληνιστικῆς περιόδου, δηλαδὴ τῆς ἀστρολογίας ποὺ ἐξασκεῖτο στὴν περιοχὴ τῆς Μεσογείου καὶ τῆς Ἐγγὺς Ἀνατολῆς ἀπὸ τὸν 2ο ὡς τὸν 6ο αἰ., ὑποβοηθούμενη ἀπὸ τὸ μεταφραστικὸ ἔργο τοῦ R. Schmidt, τοῦ ἀμερικανικοῦ Ἱδρύματος Phaser. Αὐτὸς ὁ τύπος ἀστρολογίας εἶναι οὐσιαστικὰ ὅλη ἡ αὐθεντικὴ πηγὴ τῆς καλούμενης Ἰσλαμικῆς καὶ τῆς κατὰ πολὺ μεταγενέστερης Δυτικῆς ἀστρολογίας. Ἡ μελέτη της καταδεικνύει μὲ ποιοὺς τρόπους ἡ μεσαιωνικὴ παράδοση ἄρχισε νὰ ἀποκλίνει ἀπὸ τὸ ἀρχικὸ σημεῖο ἐκκινήσεως, λόγω σφαλμάτων κατὰ τὴν ἀναμετάδοση καὶ τὶς μεταφράσεις.

Τὸ λογικὸ ὑπόβαθρο τῆς ἑλληνιστικῆς ἀστρολογίας βασίζεται στὸ κοσμολογικὸ μοντέλο, κατὰ τὸ ὁποῖο οἱ ἀπλανεῖς ἀστέρες καὶ οἱ πλανῆτες εἶναι ἔμβιοι ὀργανισμοὶ μὲ ἰδὶα συνείδηση καὶ βούληση, ποὺ καθιστοῦν ἐμφανῆ τὸν δημιουργικὸ Λόγο τῶν Θεῶν ἐπὶ τοῦ Κόσμου. Τὸ κοσμολογικὸ αὐτὸ ὑπόδειγμα προέρχεται ἀπευθείας ἐκ τῆς Πλατωνικῆς κοσμογονίας, ποὺ ἀναλύεται ἐκτενῶς στὸν Τίμαιο, καὶ εἶναι κοινὸ σχεδὸν σὲ ὅλη τὴν ἑλληνιστικὴ ἀστρολογία. Κάθε ἀστρολογικὴ ἔννοια διαθέτει τὴν ἀνάλογη οὐρανομετρικὴ ἀντιστοιχία, ἐνῷ οἱ ἑρμηνεῖες καὶ οἱ τεχνικὲς ἐντάσσονται σὲ ἕνα φιλοσοφικὸ ἑρμηνευτικὸ μοντέλο τοῦ ὁποίου τὰ θεμέλια εἶναι ἀρτίως δομημένα.

Ἡ μοντέρνα ἀστρολογία ἔφθασε σὲ τέτοιο βαθμὸ συγχύσεως ποὺ ἐξάλειψε τὴν διαχωριστικὴ γραμμὴ μεταξὺ πλανητῶν, ζῳδίων καὶ οἴκων, ἐξισώνοντας λ.χ. τὸν πλανήτη Ἄρη μὲ τὸ ζῴδιο τοῦ Κριοῦ καὶ τὸν 1ο οἶκο, μὲ μεταφορὰ ἰδιοτήτων μεταξὺ τῶν πρὸς πλήρη ἐξομοίωση. Κάτι τέτοιο εἶναι ἀνύπαρκτο στὴν ἑλληνιστικὴ ἀστρολογία, ὅπου οἱ πλανῆτες, τὰ ζῴδια καὶ οἱ τόποι (ἡ ὀρθὴ ὀνομασία αὐτοῦ ποὺ σήμερα ὀνομάζεται οἶκος) κατέχουν ἐντελῶς διακριτὲς καὶ καθορισμένες θέσεις στὸ σύστημα καὶ διαθέτουν πλήρως διάφορες ἰδιότητες ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἀπουσιάζει παντελῶς τὸ στοιχεῖο τῶν συμβολισμῶν ψυχολογικῶν διεργασιῶν.

Ἐπιπλέον γιὰ πρώτη φορὰ γίνεται γνωστὴ ἡ προέλευση στερεοτύπων ἐννοιῶν ὅπως π.χ. οἱ ζῳδιακὲς ἰδιότητες ‘παρορμητικό’, ‘σταθερό’, ‘μεταβλητό’, ποὺ διεπιστώθη ὅτι πρόκειται γιὰ ἰδιότητες ἐποχῶν –τροπικό, στερό, δίσωμο- καὶ ἀναφέρονται ὄχι σὲ ἀστερισμοὺς ἀλλὰ σὲ μῆνες ποὺ σημειοδοτοῦνται ἀπὸ ἀστερισμοὺς (τροπικός, ὁ μήνας ὅπου συμβαίνει ἀλλαγὴ ἐποχῆς, δηλαδὴ ἡλιοστάσιο ἢ ἰσημερία, στερεὸς ὁ μέσος μήνας κάθε ἐποχῆς καὶ δίσωμος ὁ τελευταῖος μήνας ποὺ φέρει τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ἐποχῆς τοῦ ἀλλὰ καὶ τῆς ἑπόμενης).

Ἡ μελέτη της βοηθᾶ τοὺς σημερινοὺς ἀστρολόγους νὰ κατανοήσουν τὴν ἀρχικὴ δομὴ καὶ προέλευση τοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖο ἔφθασε σὲ αὐτοὺς ἐντόνως παραποιημένο, ὥστε νὰ διορθώσουν κατὰ τὸ δυνατὸν ἕνα μέρος ἀπὸ τὰ ἀδύνατα σημεῖα του. Μεγάλη ἦταν καὶ ἡ ἀνακάλυψη ἀπὸ τὸν R. Schmidt ὅτι τὸ σύστημα τῶν τόπων ἀφορᾶ μία συστημικῆ διαφοροποίηση καὶ συναρμογὴ τῆς θεμελιώδους ἔννοιας τῆς Μοίρας. Ἡ ἑλληνιστικὴ ἀστρολογία μποροῦσε νὰ ἀναγνωρίσει 12 θεμελιακὲς ἐκδηλώσεις – ὑποδείγματα τῆς Μοίρας. Ἀναλογισθεῖτε πόσο συχνὰ καὶ κάπως ἄσκεπτα μιλοῦν σήμερα οἱ ἄνθρωποι γιὰ τὸ κάρμα ἢ γιὰ τὶς ἔννομες συνέπειες τῶν πράξεων τοῦ ἀνθρώπου στὸ μέλλον του. Στὴν ἑλληνιστικὴ ἀστρολογία οἱ ἀπευθείας τέτοιες συνέπειες δὲν ἦταν παρὰ ἡ μοίρα τοῦ 10ου Τόπου μόνον…

Θὰ μπορέσουν οἱ σημερινοὶ σπουδαστὲς τῆς ἀστρολογίας νὰ ἀξιοποιήσουν τὸ θαυμαστὸ ὑλικὸ ποῦ τοὺς ἔγινε προσιτό, κινούμενοι πρὸς μία καθαρὴ μορφὴ Ἀστρολογίας; Θὰ καταφέρουν νὰ ἀφήσουν πίσω τοὺς ἕνα παλαιὸ σφάλμα ποῦ ἔγινε κατεστημένη συνήθεια, τὸν ὑπολογισμὸ δηλαδὴ τῶν πλασματικῶν θέσεων τοῦ καλοῦμενου ‘τροπικοῦ’ συστήματος; Μέρχι στιγμῆς κάτι τέτοιο δὲν ἔχει παρατηρηθεῖ. Ἂν καὶ κάποιοι ἀστρολόγοι ἔσπευσαν νὰ ἐνσωματώσουν στὶς πρακτικές τους, τεχνικὲς καὶ ἑρμηνεῖες τῆς παραδοσιακῆς ἀστρολογίας, ἐπιδεικνύουν περίεργη ἀπροθυμία νὰ διορθώσουν τοὺς ὑπολογισμοὺς των λαμβάνοντας τὶς ἀληθεῖς οὐρανομετρικὲς πλανητικὲς θέσεις.

Ὅμως ἡ ἐπανανακάλυψη τῆς ἑλληνιστικῆς ἀστρολογίας ἀκριβῶς κάνει πιὸ ἐπιτακτικὴ τὴν ἀνάγκη νὰ διορθωθοῦν ἐπιτέλους οἱ ὡροσκοπιακοὶ ὑπολογισμοί. Ἡ θέση ποὺ κατέχουν οἱ ζῳδιακοὶ ἀστερισμοὶ στὸ σύστημά της εἶναι σαφὴς καὶ προσεκτικὰ καθορισμένη μὲ τρόπο ποὺ νὰ μὴν ἐπιδέχεται τὴν σοφιστεία τῶν «συμβολικῶν ζῳδίων», ποὺ ἡ θέση τους δὲν ἔχει ‘καμία σημασία’ στὸ ὡροσκόπιο, ὅπως γινόταν μὲ τὴν μοντέρνα ἀστρολογία.

Εὐρισκόμαστε στὸ κατώφλι σημαντικῶν ἀνακαλύψεων, τῶν ὁποίων ὅμως ἡ κατανόηση καὶ ἡ ἀξιοποίηση δὲν εἶναι ἐφικτὴ δίχως τὴν ἀποδοχὴ τοῦ φιλοσοφικοῦ θεμελίου της ἑλληνιστικῆς ἀστρολογίας καὶ βεβαίως δίχως τὴν αὐτονόητη διόρθωση τῶν ὑπολογισμῶν. Ἡ Ἀστρολογία θὰ εἶναι πάντα ἕνα σύστημα ποὺ θὰ ἐξετάζει τοὺς λόγους τῶν ἀστέρων καὶ τὴν σχέση τους μὲ φυσικὰ καὶ ἄλλα φαινόμενα, ὅπως τοῦ ἀνθρωπίνου βίου. Ὅπως ἐπάνω ἔτσι καὶ κάτω.

Ἀπὸ τὶς χρόνιες μελέτες μου πάνω στὴν φιλοσοφία τῆς Ἀστρολογίας τῶν Ἑλλήνων διεπίστωσα ὅτι οἱ ἀστερισμοὶ τῆς Ἐκλειπτικῆς κατέχουν μία πολὺ σημαντικὴ θέση, ἡ σημασία τῆς ὁποίας δὲν ἔχει ἀκόμη συνειδητοποιηθεῖ: Πρόκειται γιὰ τὴν ἁπτὴ ἔκφραση τῆς πλατωνικῆς θεωρίας τῶν ἕνδεκα μερῶν τοῦ οὐρανοῦ, ἡ ὁποία ἀναλύεται στὸν Φαῖδρο καὶ σχετίζεται μὲ τὸ εἶδος τῶν κατερχομένων ψυχῶν. Ὁ χωρισμὸς τῆς Ἐκλειπτικῆς σὲ 11 ἀστερισμοὺς (ὁ ἀστερισμὸς τῆς Παρθένου συμπεριελάμβανε ἀρχικῶς τὸν ἀστερισμὸ τοῦ Ζυγοῦ, ἐνῷ ἀργότερα ὁ Ζυγὸς ἀποτελοῦσε μέρος τοῦ ἀστερισμοῦ τοῦ Σκορπιοῦ, ὥστε πάντοτε οἱ ἀστερισμοὶ νὰ εἶναι ἕνδεκα τὸν ἀριθμό), δὲν ἔγινε τυχαία ἀλλὰ μὲ βάση τὰ ἕνδεκα μέρη τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὰ ἀντίστοιχα εἴδη ψυχῶν ποὺ βρίσκονται στὴν συνοδεία τῶν ἁρμάτων τῶν Θεῶν ποὺ ἐφορέυουν αὐτὰ τὰ μέρη. Στὴν πρώιμη ἑλληνιστικὴ περίοδο ὑπάρχουν ψηφιδωτὰ ποὺ ἀπεικονίζουν τὸν συσχετισμὸ ὁρισμένων Θεῶν μὲ τοὺς ἀστερισμοὺς τῆς Ἐκλειπτικῆς.

Ἡ ἀνακάλυψή μου αὐτὴ εἶναι μοναδικὴ καὶ δὲν ἔχει προηγούμενο. Ἀποτελεῖ τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο τῆς νέας σχολῆς ἀστρολογίας ποὺ δημιούργησα, ἡ ὁποία βασίζεται σὲ μία ὅσο τὸ δυνατὸν καθαρότερη παραδοσιακὴ κλασσικὴ ἀστρολογικὴ φιλοσοφία, τεχνικὲς καὶ ἑρμηνεῖες. Ὀνομάσθη Ἑλληνικὴ Ἀστρολογία, γιὰ νὰ καταδείξει τὸν συσχετισμό της μὲ τὸ ἀρχαῖο σύστημα, στὶς δομὲς τοῦ ὁποίου θεμελιώνεται. Οἱ ὑπολογισμοὶ γίνονται βάσει τοῦ παραδοσιακοῦ σιδηροῦ ζῳδιακοῦ μὲ δωδεκατημόρια ποὺ σχηματίζονται μὲ σημεῖο ἀναφορᾶς τὸν Στάχυ στὶς 29° Παρθένου. Ἔτσι ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀπεικόνιση τῆς σημερινῆς θέσεως τοῦ Ἡλίου, τῆς Σελήνης καὶ τῶν πλανητῶν στὰ ζῳδιακὰ δωδεκατημόρια μὲ ἀποτέλεσμα ἀκριβεῖς Ἀστρικοὺς Λόγους.

Οἱ ἀστερισμοὶ τοῦ ζῳδιακοῦ κατέχουν σημαντικὴ θέση καὶ γίνονται ἀντιληπτοὶ ὡς πύλες μέσῳ τῶν ὁποίων κατέρχονται τὰ ἀντίστοιχα εἴδη τῶν ψυχῶν (ὡροσκόπια συλλήψεως) ἀλλὰ καὶ ὡς ὁμάδα ἀστέρων ὁμοίων κατὰ ὀπτικὴ θέση καὶ εἶδος ποὺ ἡ δέσμη τοὺς συγκεράζεται μὲ τὸ πλανητικὸ φῶς, ἐπηρεάζοντας τὴν ὑφὴ καὶ τὴν ἐπίδραση τῶν πλανητικῶν ἀκτίνων. Ἡ ἑρμηνεία τοὺς διαφέρει δραματικὰ ἀπὸ τὴν συνηθισμένη σύγχρονη στὸν βαθμὸ ποὺ ἀντλεῖ ἀπὸ τὶς ἰδιότητες τοῦ θεοῦ ποὺ ἐφορεύει τὸν ἀστερισμὸ καὶ τῶν μυθολογικῶν συμβολισμῶν του, δίχως νὰ συγχέεται μὲ τὶς ἰδιότητες τῶν οἰκείων πλανητῶν (κυβερνητῶν). Μὲ ἄλλα λόγια ὁ Κριὸς δὲν εἶναι ‘παρορμητικός’ ἢ ‘ἠγετικός’, οὔτε ‘κάνει τὴν ἀρχὴ ὅπως ἡ ἄνοιξη…’, μὰ ἀποτελεῖ ἐλλόγιμη ἔκφραση τῶν Ἰδεῶν τῆς Θεᾶς Ἀθηνᾶς καὶ ἑρμηνεύεται βάσει τῶν συμβολισμῶν ποὺ ἐμπεριέχονται στὴν μυθολογία τοῦ ἀστερισμοῦ. Ὁμοίως καὶ γιὰ τοὺς ὑπολοίπους ἀστερισμούς.

Ἡ ἑρμηνεία τῶν πλανητικῶν ὄψεων, γίνεται βάσει τῆς πυθαγορείας θεωρίας τῶν ἀριθμῶν (π.χ. σύνοδος – 1, ἀντίθεση – 2…), ἐνῷ οἱ ἐν χρήσει τεχνικὲς εἶναι μόνον ὅσες ἔχουν πλήρη οὐρανομετρικὴ ἀντιστοιχία καὶ ὑπαγορεύονται ἀπὸ τὰ ἐγκυρότερα τῶν ἀστρολογικῶν κειμένων τῆς ἑλληνιστικῆς περιόδου. Γιὰ παράδειγμα δὲν δεχόμασθε ‘ἀδυναμία’ ἑνὸς πλανήτη ἀλλὰ μόνο θέση κυριαρχίας (οἰκοθεσία) καὶ μοίρα ἐξάρσεως/πτώσεως (ὕψωμα/ταπείνωμα). Οὔτε καὶ θεωροῦμε τὸ ζῴδιο γεννήσεως κυρίαρχης σημασίας ἀλλὰ μεγαλύτερη σημασία ἀποδίδουμε στὸ ζῴδιο συλλήψεως καὶ στὸν ὡροσκόπο γεννήσεως. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλες διαφορὲς ποὺ ὅμως ἡ ἀπαρίθμησή τους ξεπερνᾶ τοὺς σκοποὺς τοῦ παρόντος ἄρθρου. Κυρίως νὰ τονίσω ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Ἀστρολογία βασίζεται σὲ μία διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν σημερινὴ Κοσμοθέαση, δι’ αὐτὸ καὶ ἡ κατανόησή της προϋποθέτει μία ἄλλη ὀπτική. Ἡ θεωρία τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστρολογίας διαθέτει δομὴ ἀρτίας συνοχῆς καὶ πλήρη λογικὴ τεκμηρίωση στὶς ἀρχὲς καὶ τεχνικές της. Πρόκειται γιὰ ἕνα ὁλοκληρωμένο θεωρητικὸ σύστημα, ποὺ μπορεῖ νὰ ἀντέξει τὴν πλέον ἀπαιτητικὴ καὶ λογικὴ ἐξέταση δίχως κενά, ἀσάφειες ἢ ἀναπάντητα ἐρωτήματα.

Ἀποδεχόμασθε πλήρως τὴν πλατωνικὴ κοσμολογία καὶ θεολογία. Οἱ ἀστέρες, πλανῆτες καὶ ἀπλανεῖς θεωροῦνται ζῶσες ὀντότητες, δηλαδὴ ἔμβιοι νοήμονες ὀργανισμοὶ μὲ ἰδὶα συνείδηση καὶ βούληση. Ἐπιπλέον ἐκλαμβάνονται ὡς θεῖες ὀντότητες, πρωταρχικὲς ἐκφράσεις τῶν Θεῶν ἐπὶ τοῦ Αἰσθητοῦ καὶ ζῶσες συμπυκνώσεις τῶν Ἰδεῶν των. Ἡ Ἑλληνικὴ Ἀστρολογία ἀπορρίπτει ὁλωσδιόλου τὴν μηχανιστικὴ θεώρηση τῶν οὐρανίων σωμάτων καὶ τὸ αἴτιο τῆς τυχαιότητος. Θεωρεῖ λ.χ. ὅτι οἱ παρατηρηθέντες ‘νόμοι’ καὶ ‘θερμοπυρηνικὲς ἀντιδράσεις’ κ.λπ. εἶναι τὰ μέσα ποὺ χρησιμοποιοῦν ἐκεῖνοι οἱ ὀργανισμοί, γιὰ νὰ ἐκφράσουν τὴν θέλησή τους καὶ ὄχι ἡ πρωταρχικὴ αἰτία ὑπάρξεως ἢ κινήσεώς τους.

Εἶναι ἡ σχολὴ τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστρολογίας πιὸ ἐπιτυχημένη σὲ προβλέψεις; Ἡ ἀπόλυτη προβλεψιμότητα προϋποθέτει καὶ προκαθορισμένο μέλλον, δηλαδὴ βασίζεται ἐπὶ μίας τελολογικῆς αἰτιοκρατικῆς ἀντιλήψεως. Τὴν ὁποία ὅμως θεωρῶ ἀναληθῆ, διότι, ἐὰν κάθε τί ἦταν προκαθορισμένο, δὲν θὰ ὑπῆρχε χῶρος γιὰ ἐλεύθερη βούληση, δὲν θὰ ὑπῆρχε κὰν ἡ ἔννοια τῆς ἐλευθέρας θελήσεως. Τὸ μέλλον συνδιαμορφώνεται πάντοτε ἀπὸ πληθώρα παραγόντων ἀλλὰ κυρίως ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν θέληση. Συνεπῶς ὑπάρχουν μόνον κάποια πράγματα ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ προβλεφθοῦν καὶ αὐτὰ διότι ἡ ἴδια ἡ ψυχὴ πρὸ τῆς ἐνσαρκώσεώς της ἐπέλεξε τὸν ἀντίστοιχο βίο (βλέπε σχετικὰ τὸν μύθο τοῦ Ἤρου στὰ τελευταῖα κεφάλαια τῆς πλατωνικῆς Πολιτείας). Καὶ μόνον ἐκεῖνα δεχόμαστε πὼς μποροῦν νὰ προβλεφθοῦν ἀπὸ τὸν γενέθλιο χάρτη, καὶ τὰ ὁποία ἡ Ἑλληνικὴ Ἀστρολογία προβλέπει μὲ μέγιστη ἀκρίβεια. Γιὰ ἄλλο θέμα, μὴ γενέθλιο, οἱ Ἀστέρες πάντοτε καθορίζουν τοὺς ἀστρικοὺς Λόγους ἐν ἰσχὺ ἄρα καὶ κάποια γεγονότα ποὺ ὁπωσδήποτε θὰ συμβοῦν. Ὅσα λοιπὸν ἐμπίπτουν σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση εἶναι δυνατὸν νὰ προβλεφθοῦν, καὶ ἐπίσης προβλέπονται μὲ μέγιστη ἀκρίβεια.

Ἡ χρησιμότητα τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστρολογίας δὲν ἔγκειται στὴν πρόβλεψη, ποὺ ἄλλωστε εἶναι μερικὴ μόνον. Ἔγκειται στὴν ἐναρμόνιση τῆς Ψυχῆς καὶ τοῦ βίου ποὺ ἐπέλεξε, μὲ τοὺς ἀστρικοὺς ἐκείνους Λόγους ποὺ θὰ τὴν βοηθήσουν νὰ ἐκφρασθεῖ κατὰ τὸ βέλτιστον. Ἐπιπλέον στὸν συντονισμὸ τῶν ἐνεργειῶν της μὲ τοὺς ἀστρικοὺς ἐκείνους Λόγους, ποὺ θὰ τὴν βοηθήσουν νὰ ἐπιτύχει τὴν ἁπτὴ πραγμάτωση τῆς θελήσεώς της ὅποια κι ἂν εἶναι αὐτή.

Συχνὰ μὲ ἔχουν ρωτήσει ἐὰν σκοπεύω νὰ ἀνοίξω ἕνα παράρτημα τῆς σχολῆς τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστρολογίας, στὸ ὁποῖο νὰ εἶναι ἐφικτὴ ἡ διδασκαλία της. Πιστεύω ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι ἐφικτὸ μόλις οἱ συνθῆκες τὸ ἐπιτρέψουν. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ μελέτη αὐτοῦ τοῦ συστήματος χρειάζεται καὶ ἕνα στερὸ ὑπόβαθρο κλασσικὴς παιδείας καὶ δυστυχῶς αὐτὸ σπανίζει μεταξὺ τῶν νέων ποὺ μεγαλώνουν στὴν Ἑλλάδα σήμερα.

Γιὰ τὴν ὤρα λοιπὸν ἐπικεντρώνομαι στὴν περαιτέρω ἀνάπτυξη, ἐμπλουτισμὸ καθὼς καὶ στὴν συνεχῆ πρακτικὴ δοκιμὴ τῆς θεωρίας μου, ὥστε νὰ καταστῆ ἕνα οἰκοδόμημα μὲ διαχρονικὴ ἀξία. Μία ἀληθινὴ ἀστρολογία, ἡ ὁποία νὰ μπορεῖ νὰ τεκμηριώνεται λογικά, δίχως νὰ χάνει μέρος ἀπὸ τὴν μυστηριακή της διάσταση, ἀφοῦ ἡ «ἐπιστήμη τῶν οὐρανίων» εἶναι πράγματι πρωτίστως μία σπουδὴ τοῦ Ἱεροῦ – κι ἐδῶ ἡ ἀσέβεια καὶ ἡ ἀθεΐα δὲν ἔχουν θέση.

ΟΙΔ’ ΟΤΙ ΘΝΗΤΟΣ ΕΦΥΝ ΚΑΙ ΕΦΗΜΕΡΟΣ
ΑΛΛ’ ΟΤΑΝ ΑΣΤΡΩΝ ΜΑΣΤΕΥΩ ΠΥΚΝΑΣ ΑΜΦΙΔΡΟΜΟΥΣ
ΕΛΙΚΑΣ ΟΥΤΕΚ’ ΕΠΙΨΑΥΩ ΓΑΙΗΣ ΠΟΣΙΝ,
ΑΛΛ’ ΠΑΡ ΑΥΤΩ ΖΗΝΙ ΘΕΟΤΡΕΦΕΟΣ
ΠΙΜΠΛΑΜΑΙ ΑΜΒΡΟΣΙΗΣ

Γνωρίζω ὅτι γεννήθηκα θνητὸς κι ἐφήμερος,
Ἀλλ’ ὅταν τῶν ἄστρων ἐρευνῶ τὶς πυκνὲς ἀμφίδρομες
ἑλικοειδεῖς κινήσεις, δὲν ἀκουμπῶ μὲ τὰ πόδια μου τὴν Γῆ,
ἀλλὰ κοντὰ στὸν Δία χορταίνω
ἀπὸ τὴν θεϊκὴ τροφὴ τὴν ἀμβροσία

[ἐπίγραμμα, τοῦ Κλαυδίου Πτολεμαίου]