Νεκρονόμικον

[Μηλινόη]

Μία μικρὴ παρουσίαση ἀπὸ τὸν Ἡλία Γ. (τὸ κείμενο προέρχεται ἀπὸ ὁμάδα τοῦ FB)

Ενα απο το ενδιαφέροντα μου ειναί η συλλογή απαγορευμένων και σπάνιων βιβλιών και το ποιο φημισμένο ειναι το Necronomicon.το Necronomicon«Νεκρονομικόν» είναι ένα από τα ισχυρότερα και βασικότερα βιβλία μαγείας που έχει επιρεάσει πολλά μαγικά ταγματα καθός και έχει διμηουργίσει άλλα που βασίζωνται σε αυτό (Τάγμα του Νεκρονομικόν).
Είναι Το βιβλίο του παράφρονα Άραβα Abdul Alhazred. Το βιβλίο της κυριαρχίας του Μεγάλου Κθούλου.το βιβλιο διηγείτε την ιστορία των μεγάλων παλαίων(σχετική αναφορα σε αλλο θέμα) και περιέχει σκοτεινές γνώσεις μαγίας.τις πρότες αναφορές Του Necronomicon το συναντάμε στις σελίδες των διηγημάτων του συγγραφέα H.P. Lovecraft…που στην συνέχεια δημιούργησε μία σχολή συγγραφέων με τον όνομα Chulhu Mythos.
Η ιστορία του Νεκρονομικόν ξεκινάει από του Σουμέριους και τις τελετουργίες που χρησιμοποιούσαν για να ανοίξουν τις πύλες και να ξυπνήσουν τον Μεγάλο Κθούλου, ο οποίος κοιμάται κάτω από τον βυθό της θάλασσας στην πόλη R’ Lyeh, εκεί που τον φυλάκισαν οι Πρεσβύτεροι θεοί.
«...Προσπάθησα να βρω κάποιο δρόμο μέσα στο σκοτάδι μου. Αθόρυβα, άρχισα να αλληλογραφώ με μοναχικούς στοχαστές κι ονειροπόλους απ’ όλη τη χώρα. Υπήρχε ένας ερημίτης στους λόφους της Δύσης, ένας σοφός στης ερημιές του Βορρά, ένας μυστικιστής ονειροπόλος κάπου στο Νιού Ήνγκλαντ, απομονωμένος στο Ροντ Άιλαντ. Ήταν απ’ αυτόν τον τελευταίο που πληροφορήθηκα για την ύπαρξη αρχαίων βιβλίων που έκρυβαν παράξενες γνώσεις. Ο άνθρωπος αυτός μου ανέφερε επιφυλακτικά για το θρυλικό Necronomicon και μου έκανε μια δειλή νύξη για το βιβλίο του Έιμπον, που οι φήμες λένε ότι ξεπερνούσε το προηγούμενο σε ανείπωτα βλάσφημη τρέλα. Είχε και ο ίδιος μελετήσει αυτές τις «Βίβλους» του αρχέγονου τρόμου, αλλά ήθελε πάση θυσία να με αποθαρρύνει από το να εμβαθύνω περισσότερο σ’ αυτόν το χώρο....»

το Necronomicon, το οποίο και αναφέρεται στην Μυθολογία του Κθούλου,Λένε ότι "γράφτηκε" από τον Αμπντούλ Αλχαζρέντ, έναν τρελλό ποιητή από τη Σάνα της Υεμένης, που λέγεται ότι μεγαλούργησε κατά την περίοδο των Ομμιάδων Χαλιφών γύρω στο 700 μ.Χ. Επισκέφτηκε τα ερείπια της Βαβυλώνας και της μυστικής υπόγειας Μέμφιδας και έζησε 10 χρόνια μόνος στη μεγάλη νότια έρημο της Αραβίας, τη Ρόμπα Ελ Χαλίγιεχ ή "κενό διάστημα" των αρχαίων - και την Ντάχνα ή "Βαθυκόκκινη" έρημο των μοντέρνων Αράβων, που θεωρείται ότι κατοικείται από προστατευτικά στοιχειά και τέρατα του θανάτου. Γι' αυτήν την έρημο έχουν ειπωθεί πολλά περίεργα και απίστευτα θαύματα από εκείνους που καυχιούνται πως την έχουν διασχίσει.

Στο τέλος της ζωής του, ο Αλχαζρέντ κατοικούσε στη Δαμασκό, όπου γράφτηκε το Necronomicon.Πολλά φοβερά και περίεργα πράγματα ακούστηκαν για το θάνατό του ή την εξαφάνισή του το 738 μ.Χ.
Από τον Ιμπν Χαλικάν έναν βιογράφο του 12 αι. αναφέρεται ότι αρπάχτηκε μέρα - μεσημέρι από ένα αόρατο τέρας που τον καταβρόχθησε με φρικαλέο τρόπο μπροστά σ' ένα μεγάλο αριθμό παγωμένων από το φόβο μαρτύρων.

Πολλά λέγονται επίσης για την τρέλλα του.Ισχυριζόταν ότι είχε βρεθεί στο παραμυθένιο Ιρέμ ή Πόλη των Κιόνων και ότι έχει βρει κάτω από τα ερείπια μια συγκεκριμένης ανώνυμης ερειπωμένης πόλης τα συγκλονιστικά χρονικά και μυστικά μιας φυλής παλιότερης από την ανθρωπότητα.

Το 950 μ.Χ. το Αλ Αζίφ, όπως λεγόταν στην αρχή το Necronomicon, που είχε επιτύχει να γίνει γνωστό, αν και κυκλοφορούσε μόνο κρυφά μεταξύ φιλοσόφων της εποχής,μεταφράστηκε στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ από τον Θεόδωρο Φιλέτα από την Κωνσταντινούπολη με τον τίτλο Νεκρονομικόν. Για ένα ολόκληρο αιώνα υποκινούσε αποκρουστικούς πειραματισμούς, μέχρι που αποσύρθηκε και κάηκε από τον πατριάρχη Μιχαήλ. Μετά από αυτό παρουσιάζεται μόνο φευγαλέα, αλλά ο Όλαους Βόρμιους έκανε αργότερα στην Μεσαιωνική Εποχή το 1228 μ.Χ., την λατινική μετάφραση και το λατινικό κείμενο τυπώθηκε 2 φορές, μία σε black letter (προφανώς στα Γερμανικά) και μία φορά το 15ο αι. (πιθανότατα στα Ισπανικά). Και οι δύο εκδόσεις είναι χωρίς αναγνωριστικά σημάδια και τοποθετούνται χρονικά και τοπικά μόνο από τα εσωτερικά τυπογραφικά τους στοιχεία. Η εργασία και στις 2 γλώσσες απαγορεύτηκε από τον Πάπα Γρηγόριο τον 4ο το 1232, αμέσως μετά την λατινική μετάφραση, που προκάλεσε σάλο. Το αραβικό πρωτότυπο είχε χαθεί πολύ νωρίς, την εποχή του Βόρμιους, όπως ενδείκνυται στην προκαταρκτική του σημείωση και δεν αναφέρθηκε εμφάνιση του ελληνικού αντίτυπου, (το οποίο είχε τυπωθεί στην Ιταλία το 1500 και 1550 μ.Χ.)από την εποχή της πυρκαγιάς μιας συγκεκριμένης προσωπικής συλλογής του Salem το 1692.

Μία μετάφραση από τον δρ. Ντη δεν τυπώθηκε ποτέ και σώθηκαν από το αρχικό χειρόγραφο μόνο κάποια αποσπάσματα. Από τα λατινικά κείμενα που υπάρχουν ακόμη,είναι γνωστό ένα αντίγραφο του 15 αι και βρίσκεται κλειδωμένο στο ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ και ένα άλλο του 17 αι,στην ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ.Μία έκδοση του 17 αι. στη ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΓΟΥΑΙΝΤΕΝΕΡ του ΧΑΡΒΑΡΝΤ και στη ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ του ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ του ΜΙΣΚΑΤΟΝΙΚ στο ΑΡΚΑΜ. Επίσης ένα αντίγραφο βρίσκεται στη ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ του ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΙΡΕΣ. Πιθανόν να υπάρχουν πολυάριθμα κρυμμένα αντίτυπα και φημολογείται πως ένα από αυτά (του 15 αι.), αποτελεί μέρος της συλλογής ενός διάσημου Αμερικάνου εκατομμυριούχου. Μια πιο αβέβαιη φήμη αποδίδει τη διάσωση ενός ελληνικού κειμένου του 16 αι. στην οικογένεια ΠΙΚΜΑΝ του ΣΑΛΕΜ. Αλλά παρ' όλο που διασώθηκε, χάθηκε τελικά με τον καλλιτέχνη Ρ. Ο. ΠΙΚΜΑΝ, ο οποίος και εξαφανίστηκε στις αρχές του 1926. Το βιβλίο αποσύρθηκε αστραπιαία από τις αρχές των περισσάτερων χωρών και από όλους τους κλάδους των οργανωμένων Εκκλησιών. Η ανάγνωσή του έχει τρομερές συνέπειες. Λέγεται, ότι από φήμες γι' αυτό το βιβλίο (το οποίο γνώριζαν σχετικά λίγοι από το ευρύ κοινό), εμπνεύστηκε ο R. W. CHAMBERS την ιδέα του για την νουβέλα του "Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα" (The King in Yellow).

περιεχόμενα και αποσπάζματα
Ο τόμος έχει τα εξής περιεχόμενα,η μαρτυρία του τρέλου Αραβα Ά και ΄Β,οι πλανήτες και οι ιδιότητες τους ,το βιβλίο της εισόδου και της περιπλάνησης,τα ξόρκια των πυλών,το βιβλίο του μάλκου,το βιβλίο της επίκλησης,το βιβλίο με τα πενήντα ονόματα,το κείμενο μαγγάν και τέλος το κείμενο ουρίλιαν.
Το πλέον γνωστό απόσπασμα που αναφέρεται στο Νεκρονομικόν, είναι το περίφημο:
“ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟ αυτό που αιώνια μπορεί να περιμένει, και με το πέρασμα παράξενων αιώνων ακόμη κι ο θάνατος μπορεί να πεθάνει...»
ο αμπντουλ αλχαζρέντ αναφερεί στις μαρτυρίες του οτι χάρης στο Necronomicon:
ανάστησα δαίμονες και νεκρούς κάλεσα τα φαντάσματα των προγόνων μου.Ξεσήκοσα στρατιές ενάντια στις χώρες της ανατολής καλώντας τις ορδές των δαιμόνων που υπόταξα στην θέλησή μου και κάνοντας έτσι βρήκα τον ΝΓΚΑΑ,το θεό των ειδολωλατρών που ξεφυσάει φωτία και βρυχιέται με τη δύναμη χιλίων ωκεανών.
βρήκα την πύλη που οδηγεί στο υπερπέραν,εκεί που οι αρχαίοι,αναζητώντας αδιάκοπα μία είσοδο στον κόσμο μας,καραδοκούν.
ταξίδεψα κάτω απο τις θάλλασες,ψάχνοντας για το παλάτι του αφέντη μας και βρήκα τα μαρμάρινα ερείπια χαμένων πολιτισμών οι οποιοι καταστράφηκαν ,γιατί απέκτησαν γνώσεις που βρίσκονται σ αυτό εδώ το βιβλίο


Σχετικά με το Necronomicon υπάρχουν δυο βασικές σχολές σκέψεις: Η Ευρωπαϊκή (Grant, Hines, Azenoth κ.α.) που θεωρεί ότι είναι μια ψυχογενής αποκάλυψη στα πρότυπα του Liber Al, ένα κατασκεύασμα του νου δηλαδή που όμως εμπεριέχει εμπνευσμένα ψεγάδια αλήθειας παρμένα από το αρχετυπικό σύμπαν του συλλογικού ασυνειδήτου, και ακόμη πιο πέρα… και η Αμερικάνικη (Simon, LaVey κ.α.), που αντιμετωπίζει το Βιβλίο των Νεκρών Ονομάτων(Necronomicon) σαν ένα ακόμη γριμόριο ικανό να φέρει τον μάγο σε άμεση επαφή με εξώτερες δυνάμεις. Τα όρια βέβαια των δυο αυτών παρατάξεων δεν είναι εντελώς ξεκαθαρισμένα, αφού συχνά η μια πλευρά επηρεάζει την άλλη. Διακρίνονται μεταξύ τους όμως όσον αφορά την πηγή προέλευσης του βιβλίου. Η δε πρώτη θεωρεί ως πηγή τον ονειρικό κόσμο των συμβόλων και παράδοξους συντονισμούς με κοσμικά ρεύματα – ενώ η δεύτερη αναζητά ντοκουμέντα που να αποδεικνύουν την ιστορική ύπαρξη/καταγωγή του Νεκρονομικόν.

[Μηλινόη]

Εδώ ακριβώς χρειάζεται να παρουσιάσουμε την άποψη του John Opsopaus –τουλάχιστον έτσι είναι γνωστός στο διαδίκτυο- ο οποίος στρέφεται στην αρχαϊκή ελληνική και ρωμαϊκή παράδοση σε αναζήτηση του πραγματικού Νεκρονομικού, ή τουλάχιστον κειμένων που δικαιούνται αυτόν τον τίτλο. Ο Opsopaus θεωρεί το Νεκρονομικόν του Λάβκραφτ κατασκευασμένο, αλλά πιστεύει ότι οι Αρχαίοι στους οποίους αναφέρεται ο Λάβκραφτ είναι επιβιώσεις, η αντανακλάσεις αρχετύπων τα οποία κρύβονται στις πτυχές της συλλογικής μνήμης. Στρέφεται, λοιπόν, στην ελληνορωμαϊκή παράδοση και σε πραγματικές πηγές, προκειμένου να διερευνήσει το χαρακτήρα τους.

Για τον Opsopaus οι Αρχαίοι Μεγάλοι ήταν μια θεία φυλή αλχημιστών και μάγων, οι οποίοι κατοικούσαν σε σπήλαια. Τους αναγνωρίζουμε ως Κάβειρους, Κορύβαντες, Κουρήτες, Ιδαίους Δάκτυλους ή Τελχίνες. Σύμφωνα με τον Στράβωνα [10.3.19-21] είπε ότι ήταν δαίμονες-θεοί, όντα ανυπολόγιστης ηλικίας που έζησαν ενώπιον των θεών που γνωρίζουμε, αλλά είναι πλέον νεκροί. Ακόμα κι έτσι, όμως, η δύναμή τους δεν έχει εξαφανιστεί.

Ορισμένοι από τους Αρχαίους ήταν γίγαντες, άλλοι ήταν νάνοι. Οι νάνοι ονομάζονταν οrculi επειδή κατοικούσαν στον οrcus, τη γη του θανάτου. (Μερικοί λένε ότι το Orcades [ Orkneys ] παίρνει το όνομά του από το στόμα της κόλασης που κρύβεται μέσα. Οι orchi-γίγαντες και orculi-νάνοι επιβιώνουν ακόμη και σήμερα στη μνήμη της λαϊκής παράδοσης της Β. Ιταλίας.

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο [Cess. Or. ] ήταν οι αρχαίοι θεοί που μιλούσαν μέσω των χρησμών. Μετά το θάνατό τους οι χρησμοί σταμάτησαν. Οι Γκαίτε τους κατονομάζει στο Β΄ μέρος του Φάουστ, ενώ ο Σέλινγκ τους αφιέρωσε μια μονογραφία. Στη μακρινή αρχαιότητα ακόμη και η προφορά του ονόματος τους συνιστούσε ιεροσυλία. Πρόκειται για τους Αξίερο, Αξιόκερσο, τον αγγελιαφόρο Κασμίλο ή Καδμίλο και την Αξιόκερσα. Ο Nigidius Figulus, που γνώριζε τα μυστικά της ετρουσκικής μαγείας, θεωρούσε ότι ήταν πράξη ιεροσυλίας η αποκάλυψη της ιστορίας τους. Ο μύθος, ωστόσο, αναφέρει ότι ήρθαν στη γη με ένα φλεγόμενο άστρο, που σκόρπισε τα βράχια όταν προσέκρουσε στο νησί της Σαμοθράκης. Είναι οι κύριοι της τρομακτικής καταιγίδας και ο χορός τους είναι ένα πανδαιμόνιο από λόγχες. Οι μυημένοι στα μυστήριά τους παίρνουν ως λειτουργικά σύμβολα της μύησής τους την πορφυρή ζώνη και ένα μαγνητικό σιδερένιο δακτυλίδι. Μέσω αυτών των συμβόλων επικοινωνούν με τους Μεγάλους Θεούς. Βάσει των περιγραφών του Αρτεμίδωρου μάλιστα τα ίδια μυστήρια τελούνταν σε ένα νησί κοντά στη Βρετανία.

Φαίνεται πως οι Ρωμαίοι βρίσκονταν υπό την προστασία των Μεγάλων Θεών. Ο πρόγονός τους ο Αινείας κατέφθασε στη Ρώμη από την Τροία και οι Τρώες με τη σειρά τους είναι απόγονοι του Δαρδανού, που ήλθε από τη Σαμοθράκη. Ο Δαρδανός έφερε μαζί του στην Τροία τις ιερές εικόνες των Αρχαίων Θεών, για να τις μεταφέρει αργότερα στην Τροία ο ίδιος ο Αινείας. Αυτοί οι Αρχαίοι είναι οι Penates, που προστάτευσαν το ρωμαϊκό κράτος για περισσότερα από χίλια χρόνια.

Οι Ιδαίοι Δάκτυλοι με τη σειρά τους ήταν αλχημιστές και μάγοι (γόητες) ιδιαίτερα εκπαιδευμένοι στα φάρμακα και τη μουσική μαγεία. Κατοικούν στην Κρήτη και εξυπηρετούν Αδρήστεια των βουνών. Συνδέονται με τους Κουρήτες που χόρεψαν για να προστατεύσουν τον Δία και κατοικούν στο απύθμενο σπήλαιο όπου γεννήθηκε ο Δίας. Οι Τελχίνες με τη σειρά τους είναι απόγονοι του Τάρταρου και της Νέμεσης και υπήρξαν μεγάλοι μάγοι, ειδικά εκπαιδευμένοι στο κακό μάτι, στη μαγική τέχνη και την αλχημεία. Η Ρέα τους έδωσε να αναθρέψουν τον Ποσειδώνα κι εκείνοι κατασκεύασαν την κραταιά του τρίαινα, καθώς και το δρεπάνι με το οποίο ακρωτηριάστηκε ο Κρόνος.

Αρχαίοι ήταν και οι δαίμονες των Ετρούσκων, όπως ο Τουκχούλκα και ο Κχαρούν (Χάρων στα ελληνικά) και οι Κιμέριοι, οι Ασσύριοι Γκιμίρι από τη γή που ποτέ δε βλέπει ο ήλιος κιαι η επίκληση του ονόματός τους είναι απαγορευμένη. Όλοι οι Αρχαίοι διατηρούν μια σχέση ιδιόμορφη με τους θεούς του επάνω κόσμου είτε ανατρέφοντάς τους, είτε πολεμώντας ενάντια στην εξουσία τους και ο τόπος τους είναι τα δάση που περιβάλλονται από τον Κοκυτό και οδηγούν στο θρόνο της βασίλισσας των νεκρών (Βιργίλιου Αινειάς, VI). Οι Αρχαίοι είναι νεκροί πλέον και κανείς δεν πρέπει να τους φέρει πίσω στη ζωή. Το παράδειγμα της Εριχθούς είναι βλασφημία που τιμωρείται από την οργή του Δία (Lucan, Pharsalia, Βιβλ. VI [413-830]).

Συνεπώς το Νεκρονομικόν αυτό που προέρχεται από την ελληνική ή ρωμαϊκή παράδοση, μας παρέχει πληροφορίες σχετικά με τους νόμους των νεκρών. αλλωστε η ελληνική λέξη νεκρός δεν αναφέρεται άμεσα σε φάσματα, σκιές, ψυχές, δαίμονες ή το θάνατο γενικότερα. Το Νεκρονομικόν, λοιπόν, ασχολείται ή θα έπρεπε να ασχολείται κυρίως με τους νόμους της επικράτειας των Νεκρών. Τούτοι οι νεκροί αρχαίοι θεοί-δαίμονες μόνο θα μπορούσαν να είναι οι Αρχαίοι του Λάβκραφτ, μια φυλή προγενέστερη της ανθρώπινης, περιβεβλημένη την αχλύ του μύθου.

πηγή http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=55

[Μηλινόη]

Ἐδῶ τὸ καλλίτερο:

http://www.bibliotecapleyades.net/cienciareal/necronomicon/necronomicon_04.htm

[Δαίμων]

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο [Cess. Or. ] ήταν οι αρχαίοι θεοί που μιλούσαν μέσω των χρησμών. Μετά το θάνατό τους οι χρησμοί σταμάτησαν.

πηγή http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=55

ΠΟΤΕ ΠΕΘΑΝΑΝ ΡΕ ΜΑΓΚΕΣ ΟΙ ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΗΡΑ ΧΑΜΠΑΡ' ¨¨¨;;;;;;;;;

[Περσεύς]

Αυτό το e-zine λέει μαλακίες, αφού οι Θεοί ΔΕΝ πεθαίνουν.

Όπως άλλωστε ούτε και ζουν, αφού η ζωή είναι γνώρισμα του όντος που μετέχει σε διαδικασία γέννησης και θανάτου. Εφόσον οι Θεοί δεν πεθαίνουν, δεν μπορούμε να πούμε ότι ζουν, ζωή πριν τον θάνατο. Απλώς ΕΙΝΑΙ.

Εκτός αν με τη λέξη νεκρός το κείμενο υπονοεί θνητός. Οι Θεοί παραμένουν οι ίδιοι τους μακρυά από τη ζωή των ανθρώπων (και λοιπών όντων) έχοντας αποτραβηχθεί, αλλά ένα μέρος (της ουσίας) τους ενσαρκούται, ή γενικώς έρχεται σε διαδικασία γεννήσεως είτε στο ανθρώπινο είτε σε άλλο πεδίο, και διάγωντας ζωή θνητών ανθρώπων -ήτοι "νεκρών Θεών"- ηγεμονεύει δια των μυστηριακών πράξεών του το κοσμικό γίγνεσθαι σ'αυτή τη γωνιά του Σύμπαντος. Εκεί όπου πρώτα υπήρχε -και δια των Μαντείων- επαφή των ανθρώπων με τους Θεούς. Τώρα η επαφή έχει λίγο πολύ χαθεί, αλλά Πεφωτισμένοι Άνθρωποι, ολίγοι κι εκλεκτοί, σοφίης εριλαμπέος ηγεμονήες τραπιτού ζαθέης, διά των Λόγων τε, των Πράξεων και των Καρδιών των, φροντίζουν και μεριμνούν ώστε.....

Beim heiligen Eide geloben auch wir,
am großen Gebäude zu bauen wie ihr

Ihr, unsre neuen Leiter,
nun danken wir auch eurer Treue;
führt stets am Tugendpfad uns weiter,
daß jeder sich der Kette freue,
die ihn an bess're Menschen schließt
und ihm des Lebenskelch versüßt.

Hebt auf der Wahrheit Schwingen
uns höher zu der Weisheit Throne,
daß wir ihr Heiligtum erringen
und würdig werden ihrer Krone,
wenn ihr wohltätig für den Neid
Profaner, selbst durch uns, verscheut.

[mirka]

Γεια σας!
Μήπως γνωρίζει κανεις αν με το συγκεκριμένο βιβλίο γίνονται ατομικές προβλέψεις του μέλλοντος;