Εἰς τὴν Ἰνδικὴν θρησκείαν ἀναλογεῖ πρὸς τὸ 6ον Τσάκρα, μεταξὺ τῶν ὀφθαλμῶν. Λέγεται Ἄτζνα ποὺ σημαίνει "ἠγετικὴ ἀρχή" ἢ "ἐκτέλεσις", ταιριαστὸ ὄνομα διὰ τὸ κέντρον τῆς διανοίας καὶ τῆς λογικῆς.

Ἀντικατοπτρίζοντας τὸ σφαιρικὸν σχήμα τοῦ σύμπαντος, οἱ Θεοί ἒδωσαν τῷ ἀνθρώπῳ ἓνα σφαιρικὸν σώμα, αὐτὸ ποὺ σήμερα ἀποκαλοῦμε κεφαλή καὶ ἐκεῖ ἐνσωμάτωσαν τὰς δύο θεϊκὰς κυκλικὰς τροχιάς, μία κίνησιν ὀμαλῆς περιστροφῆς, ἀφοῦ διαλογίζεται πάντα μὲ τὸν ἲδιον τρόπον καὶ διὰ τὰ ἲδια πράγματα καὶ μία κίνησιν πρὸς τὰ ἐμπρὸς, ἀφοῦ κυριαρχεῖται ἀπὸ τὴν ὀμοιόμορφην περιφοράν τοῦ Ταυτοῦ. Οὓτως ἡ κεφαλή εἶναι τὸ θεϊκὸν τμήμα, αὐτὸ ποὺ ἐξουσιάζει ὃλον τὸ ὑπόλοιπον σῶμα, θέτοντας τὸ εὐέλικτον αὐτὸν ὂχημα μεταφοράς εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς κεφαλῆς διὰ νὰ τὸ βοηθᾷ εἰς τὴν ἐκτέλεσιν ὃλων τῶν δυνατῶν κινήσεων.

Ὁ μυελός, τὸ ἀγκυροβόλιον τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἲδια ἡ οὐσία της κι ἐκεῖ εἶναι ὃπου στερεώνονται οἱ δεσμοί τῆς ζωῆς. Αὐτὸ τὸ μέρος τοῦ μυελοῦ ποὺ ἀποτελεῖ γόνιμον ἒδαφος διὰ τὸ θεῖον σπέρμα, ἒχει σφαιρικὸν σχήμα διότι στεγάζεται ἐντός τῆς κεφαλῆς κάθε ὁλοκήρωμένου ἐμβίου ὂντος καὶ ὀνομάζεται ἐγκέφαλος. Ὁ ἐγκέφαλος καλύπτεται μὲ πολὺ λεπτὸν ὀστοῦν διὰ νὰ μεσολαβεῖ ἡ ὁλιγότερη δυνατή σάρξ, διότι ἡ ὀξεία αἲσθησις δὲν συνυπάρχει μὲ τὰ χονδρὰ ὀστά καὶ τὴν πυκνὴν σάρκα. Ἒτσι ὁ ἐγκέφαλος εἶναι τὸ πλέον φρόνιμο και εὐ-αίσθητο μέρος τοῦ σώματος ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ τὸ πλέον εὐάλωτο.

Ἐπειδὴ μία ἀπὸ τὰς δύο θεϊκὰς κινήσεις εἶναι αὐτὴ πρὸς τὰ ἐμπρὸς, τὸ ἒμπροσθεν μέρος θεωρεῖται πιὸ εὐγενές καὶ πιὸ ἠγετικό ἀπὸ τὸ ὀπίσθιον. Ἒτσι εἰς τὴν σφαίραν τῆς κεφαλῆς διαχωρίζεται ἡ ἒμπροσθεν πλευρά διὰ τοῦ προσώπου, καὶ αὐτὸ εἶναι προικισμένο μὲ ὂργανα ἰκανὰ νὰ ἐκφράσουν κάθε προσδοκίαν τῆς ψυχῆς. Τὸ κυριότερο ὂργανο του εἶναι οἱ οφθαλμοί ποὺ ὀνομάζονται "φωσφόροι". Ἡ ἀνόθευτη φωτιὰ, ἡ εὐρισκόμενη ἐντός τοῦ σώματος εἶναι ἀδελφή τῆς ἢμερης φωτιᾶς τοῦ ἡμερησίου φωτός, καὶ ῥέει διαμέσῳ τῶν ὀφθαλμῶν λεῖα καὶ πυκνὴ. Τὸ δὲ κέντρον τῶν ὀφθαλμῶν εἶναι ἰδιαιτέρως πολυπλεγμένο, ἒτσι ὣστε νὰ λειτουργῇ ὡς φίλτρον, φράζοντας τὴν δίοδον εἰς τὰ συμπαγῆ ὑλικὰ καὶ ἀφήνοντας νὰ περάσῃ μόνον ἡ καθαρὴ φωτιὰ.

Εἰς τὸ φῶς τῆς ἡμέρας τὸ ῥεύμα τῆς ὀράσεως βγαίνει ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμούς καὶ καθῶς τὸ ὃμοιον ἒλκεται ἀπὸ τὸ ὃμοιον, συνενώνεται μὲ τὸ ἐξωτερικὸν φῶς καὶ δημιουργεῖται οὓτως ἓνα ὁμοιογενές σῶμα οἰκεῖον σὲ ἐμᾶς, εἰς τὴν εὐθείαν τῶν ὀφθαλμῶν, ὁπουδήποτε κι ἂν εὐρίσκεται τὸ ἐξωτερικὸν ἀντικείμενον ἐπὶ τοῦ ὁποῖου προσκρούει τὸ ῥεῦμα αὐτὸ καὶ μεταφέρει τὰς κινήσεις ποὺ προκαλούνται κατὰ τὴν πρόσκρουσιν διαμέσῳ ὃλου τοῦ σώματος εἰς τὴν ψυχήν, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν γέννησιν τῆς αἰσθήσεως ποὺ καλεῖται ὀρασις. Ὃταν ἡ ἀδελφικὴ φωτιὰ χάνεται καθῶς ἐρχεται ἡ νὺξ, τὸ ῥεῦμα τῆς ὀράσεως ἀποκόπτεται, διότι καθῶς έξέρχεται ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμούς καὶ κατευθύνεται πρὸς κάτι ἀνόμοιον ἀλλοιώνεται καὶ τελικῶς σβήνει.

Τὸ ἂτομον δὲν βλέπει πλέον και ἒτσι ἐπέρχεται ὁ ὓπνος. Ὃταν κλείνουν τὰ βλέφαρα, οἱ προστάται τῆς ὀράσεως, ἡ δύναμις τῆς φωτιᾶς φυλακίζεται εἰς το ἐσωτερικὸν, αἱ ἐσωτερικαὶ κινήσεις διαχέονται κι ἐξομαλύνονται καὶ ἐπικρατεῖ γαλήνη. Ἡ πλήρης γαλήνη ὀδηγεῖ εἰς ὓπνον βαθὺν μὲ ἐλάχιστα ὂνειρα, ἐάν ὡστόσο παραμείνουν κάποιαι βασικαὶ κινήσεις, τότε ἀναδύονται ποικίλαι φανταστικαὶ εἰκόναι ἀνάλογαι μὲ τὸ εἶδος τῶν κινήσεων καὶ τὴν περιοχήν ὃπου ἒχουν ἀπομείνει - εἰκόναι ποὺ ἒχουν ἀναπλασθεῖ ἐντός μας ἀλλὰ ποὺ ὃταν ξυπνήσουμε τας θυμόμασθε σὰν ἐξωτερικὰ γεγονότα.

Ἡ μόνη ὀντότης εἰς τὴν ὁποίαν ἀρμόζει ἡ ἀπόκτησις τοῦ νοῦ εἶναι ἡ ψυχή. Ἡ μεγαλύτερη ὠφέλεια ποὺ προσφέρουν οἱ ὀφθαλμοί εἶναι ἡ ὂρασις, διότι δίχως αὐτὴν δὲν θὰ μπορούσαν να εἰδωθοῦν καί νὰ παρατηρηθοῦν οἱ ἀστέρες, ὁ Ἣλιος καὶ ὁ οὐρανός. Ἐνῶ τῶρα ἡ παρατήρησις τῆς ἡμέρας καὶ τῆς νυκτός, τῶν μηνῶν, τῆς ἐναλλαγῆς τῶν ἐτῶν, τῶν ἰσημεριῶν καὶ τῶν τροπικῶν, ὀδήγησε εἰς τὴν ἐπινόησιν τῶν ἀριθμῶν, ἒδωσε τὴν ἒννοιαν τοῦ χρόνου καὶ ὢθησε εἰς τὴν διερεύνησιν τῆς φύσεως τοῦ σύμπαντος. Ἀπὸ αὐτὴν τὴν πηγήν ἀντλοῦν οἱ ἂνθρωποι τὴν φιλοσοφίαν, τὸ μέγιστον ἀγαθόν ποὺ ἐδώρισαν ἠ θὰ δωρίσουν ποτὲ οἱ Θεοί εἰς τοὺς θνητοὺς ἀνθρώπους.

Τελευταῖα ἐνημέρωσις : 12-01-2008 04:36

Μέση ἀξιολόγησις χρηστῶν

   (0 ψῆφος)