Ἡ Σελήνη, σέλας τοῦ νυκτερινοῦ οὐρανοῦ καὶ Νυκτὸς ἄγαλμα. Τὸ ἅρμα της μὲ τοὺς πτερόεις ἵππους διασχίζει τὸν ἀστερόεντα οὐρανὸν καὶ μοιράζει φῶς ἡδὺν εἰς τοὺς ἀνθρώπους, διευκολύνοντας τὴν νυκτερινὴν πορείαν. Ἡ κεφαλὴ της κοσμεῖται ἀπὸ δύο κέρατα - ἠμισέληνους ποὺ θυμίζουν τὰ πρόσωπα τῆς Σελήνης (αὔξησις-μείωσις).

Ὁ εὐαστὴρ τῆς Σελήνης χρησιμεύει διὰ τὸν ὑπολογισμὸν τοῦ ἡμερολογίου, ἀπὸ ἀρχεγόνων ἐποχῶν. Ἂρχει ἐπὶ τῆς γονιμότητος [πλήθουσα Σελήνη], ῥυθμίζουσα τὴν αὔξησιν τῶν φυτῶν, τὸ φαινόμενον τῆς παλιρροίας καὶ τῆς ἀμπώτεως καὶ τὰ ἔμμηνα τῶν γυναικῶν [ἔμ-μηνα --> Μήνη=ὀνομασία τῆς Σελήνης, ἐκ τῆς ὁποίας παράγεται ὁ μήν]. Ἡ πανσέληνος διευκολύνει τὸν τοκετὸν ἁπάντων τῶν ζῴων.

Ἡ Σελήνη σχετίζεται μὲ τὰς ψυχὰς καὶ τὴν συναρμογὴν των μὲ τὸ σῶμα. Ἐπὶ δὲ τῶν ἐμψύχων δρᾷ συνθετικῶς, ἐφορεύουσα τὰς μεταξὺ των σχέσεις, ὁρίζοντας οἰκοσυστήματα, συνθέτοντας διαφορετικὰ στοιχεῖα εἰς ἀλληλοσυμπληρούμενας σχέσεις καὶ δομάς. Διὰ τοῦτης τῆς συνεκτικῆς δράσεως, ἡ Σελήνη συσχετίζεται μὲ τὴν Ἑκάτην καὶ τὴν Ἄρτεμιν, αλλά καὶ μὲ τὴν Περσεφόνην καὶ τὴν Ἴσιδα. Ἱερὰ τῆς ζῷα εἶναι ὁ κύων διὰ τὸ κυεῖν καὶ ὁ θῆλυς βοῦς διὰ τὸ γόνιμον.