Πλάτων

Τίμαιος

ΜΕΡΟΣ Α' | ΜΕΡΟΣ Β' | ΜΕΡΟΣ Γ'

Ὁ Πλάτων γεννήθη τὸν Θαργηλιώνα, τοῦ 349 μ. Ὀ. Ἦταν γόνος ἀριστοκρατικῆς οἰκογενείας τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἔλαβε καλὴν παιδείαν. Νεαρὸς ἀκόμη, ἐγνώρισε τὸν Σωκράτην, ἡ ἐπίδρασις τοῦ ὁποίου θὰ διαμόρφωνε ὄχι μόνον τὰς φιλοσοφικὰς του ἰδέας ἀλλὰ καὶ τὴν ζωήν του. Ὁ Πλάτων ταξίδεψε εἰς Αἰγυπτον, εἰς Κυρήνην καὶ τέλος εἰς Σικελίαν, διὰ τὴν διαπαιδαγώγισιν τοῦ ὑιοῦ Διονυσίου, του γνωστοῦ τυράννου τῶν Συρακουσῶν Διονυσίου, κατὰ τὴν προσπάθειάν του νὰ ἐφαρμόσῃ τὰς πολιτικὰς ἀρχάς καὶ φιλοσοφίαν του. Τὸ ἐλεύθερο φρόνημά του τὸν ἐφερε εἰς ῥῆξιν μὲ τὸν Διονύσιον καὶ ἐπειδὴ εἶχε δῶσει ἐγγυήσεις διὰ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ φιλοσόφου, ὁ Διονύσιος τὸν ἐστειλε μὲ δικόν του πλοῖον φαινομενικῶς εἰς τὴν Ἀθήναν, οὐσιαστικῶς ὅμως ἔχοντας δῶσει ἐντολὴν εἰς τὸν πλοίαρχον νὰ ἀποβιβάσῃ τὸν Πλάτωνα εἰς τὴν Αἴγινα. Οἱ ἀθηναῖοι καὶ οἱ αἰγίνιοι τότε πολεμοῦσαν μεταξὺ των καὶ ὅπως ἦταν ἀναμενόμενον ὁ Πλάτων ὡς ἀθηναῖος πολίτης συνελήφθη καὶ ἐπωλήθη δοῦλος, κάτι ποὺ ἦταν καὶ ὁ ἀρχικὸς στόχος τοῦ Διονυσίου.

Ὅμως ἀπὸ σύμπτωσιν τὸν ἀναγνώρισε καὶ τὸν ἀγόρασε ὁ κυρηναῖος ἔμπορος Ἀννίκερις ποὺ ἦταν θαυμαστὴς του. Ἀμὰ τῇ ἐπιστροφῇ τῶν εἰς Ἀθῆναν οἱ φίλοι τοῦ Πλάτωνος συγκέντρωσαν τὸ ποσὸν τῶν τριάντα μνῶν ποὺ εἶχε δώσει ὁ ἔμπορος, ὅμως ἐκεῖνος δὲν τὸ ἐδέχθη. Μὲ αὐτὰ τὰ χρήματα ἀγοράσθη κτῆμα πλησίον τοῦ ἰεροῦ τοῦ ἥρωος Ἀκάδημου καὶ οὔτως ἰδρύθη ἡ Ἀκαδημία, τὸ 389 μ. Ὀ. Τὸ περίφημο αὐτὸ κέντρον τῆς φιλοσοφίας καὶ τῶν Μουσῶν ἔμελλε νὰ διαρκέσῃ διὰ χίλια περίπου ἔτη, καὶ νὰ ἀποτελέσῃ ἔμπνευσιν διὰ ἀνάλογας κοινωνίας φιλοσόφων εἰς τὸ μέλλον. Ὁ Πλάτων ἀφοσιώθη εἰς τὴν διδασκαλίαν καὶ τὴν συγγραφὴν ἐνῶ ἄπαντα τὰ ἔργα του σώζονται. Εἰς πολλὰ ἐξ αὐτῶν παρουσιάζει ἀνάγλυφην τὴν προσωπικότηταν τοῦ Σωκράτους καὶ τὰς ἰδέας του. Ἡ διδασκαλία τοῦ Πλάτωνος συγκεράζει τὰ δόγματα τοῦ Ὀρφισμοῦ καὶ τὼν Πυθαγορείων, καθῶς καὶ τὴν Ἰωνικὴν φιλοσοφίαν καὶ τὴν Σωκρατικὴν μαιευτικὴν διαλεκτικὴν, ἀποτελώντας ἕνα μέγιστον καὶ πλῆρες φιλοσοφικὸν οἰκοδόμημα. Ἡ πλατωνικὴ φιλοσοφία ἐπηρέασε περισσότερον ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλον φιλοσοφικὸν σύστημα τὴν σκέψιν ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ ἀπετέλεσεν μεταξὺ ἄλλων τὸν ἰσχυρὸν πυλώνα τῆς Ἀναγεννήσεως.

Ὁ Τίμαιος εἶναι ἀπὸ τὰ κορυφαῖαν ἔργαν του Πλάτωνος καὶ αὐτὸ εἰς τὸ ὁποίον ξετυλίγεται ἡ ὅλη θεώρησις τοῦ κόσμου ὡς ἔργον τέχνης, ἡ ἔλλογη τάξις τῶν Θεῶν καὶ ἡ σύνδεσις τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Κόσμον καὶ την Θεόσφαιραν διὰ τοῦ Νοῦ καὶ τῆς Ψυχῆς. Σημαντικὴν θέσιν εἰς τὸ οἰκοδόμημα αὐτὸν ἐνέχουν οἱ ἀστέρες, αἱ πρωταρχικαὶ ἐκδηλώσεις τῶν Θεῶν ἐπὶ τοῦ αἰσθητοῦ. Τὸ κοσμολογικὸν καὶ θεολογικὸν αὐτὸ σύστημα ἀποτελεῖ τὸ ὑπόβαθρον εἰς τὸ ὁποῖον θεμελιοῦται ἡ ἑλληνικὴ ἀστρολογία. Ἡ μελέτη καὶ ἡ κατανόησις τοῦ Τίμαιου εἶναι ἀναγκαῖαι διὰ τὴν κατανόησιν τῆς ἴδιας τῆς ἀστρολογίας καὶ τῶν βασικῶν ἀρχῶν καὶ ἐννοιῶν της.