Ἄστρον ὀνομάζεται μία ὁμάς ἀστέρων εἰδωλοποιηθήσα κατὰ θέσιν καὶ εἶδος αὐτῶν (Γεμῖνος Ῥόδιος, Εἰσαγωγή εἰς τὰ Φαινόμενα), δηλαδή αὐτὸ ποὺ σήμερα ἀποκαλοῦμε "ἀστερισμός". Πῶς ὅμως ἐφθάσαμε εἰς τὴν εἰδωλοποίησιν αὐτῶν τῶν διαφόρων καὶ πολυαρίθμων ἀστέρων, ποὺ ἐφαίνοντο 'τυχαίως' διατεταγμένοι εἰς τὸν νυκτερινὸν οὐρανόν; Ἐκ τῶν ὁλίγων ἀρχαίων ἀναφορῶν γνωρίζουμε ὅτι κάποιοι ἐσχηματίσθησαν ὑπὸ γνωστῶν ἀστρονόμων/ἀστρολόγων, ὅπως ὁ τῆς μικρᾶς Ἄρκτου ὑπὸ τοῦ Θαλοῦ Μιλησίου καὶ ὁ τοῦ Τοξότου ὑπὸ τοῦ Κλεόστρατου Τενεδίου.

Θὰ ἦταν ἐξαιρετικῶς δύσκολον νὰ εὑρεθῇ ὁ γενικότερος συλλογισμός τῆς εἰδωλοποιήσεως δεδομένου ὅτι δὲν ἔχουν διασωθεῖ στοιχεῖα ποὺ θὰ μᾶς ἐπέτρεπαν νὰ δοῦμε τὴν καθολικὴν εἰκόνα τῆς ὁμαδοποιήσεως, σχηματισμοῦ καὶ ὀνομασίας τῶν τελικῶς 88  ἀστερισμῶν, γνωστῶν τῷ καιρῷ τοῦ Ἱππάρχου. Ἐὰν ἀντιθέτως ἐστιάσουμε τὴν προσοχήν μας εἰς τοὺς ἀστερισμούς τοῦ Ζῳδιακοῦ μόνον, θὰ παρατηρήσουμε ὅτι ὁ συλλογισμός τῆς δικῆς των εἰδωλοποιήσεως δύναται νὰ καταστῇ ἐμφανῆς. Ἡ ἐπιλογή τῶν ζῳδιακῶν ἀστερισμῶν δὲν εἶναι τυχαία. Πρόκειται διὰ τοὺς μόνους ἐκ τῶν 88 ἀστερισμῶν, ποὺ ἀποτελοῦν διάκριτην ὁμάδα μεταξὺ των καὶ μάλιστα συνδεδεμένοι διὰ τέτοιων ἰσχυρῶν δεσμῶν, ὥστε ἡ ὁμὰς ὄχι μόνον διετηρήθη ἀλλὰ καὶ δὲν ἐπιδέχθη ἀλλαγή τῇ συνθέσει της ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ἔως τὴν σήμερον.

Εἶναι στοιχεῖον ἀξιοπρόσεκτον ὅτι παρ' Ἕλλησι ὁ ἀστερισμός τοῦ Ζυγοῦ δὲν ἐθεωρεῖτο διάκριτος ἀλλὰ μέρος τῆς Παρθένου (ἀρχικῶς) καὶ τοῦ Σκορπίου (κατόπιν) ὡς Χηλαί. Ἔτσι οἱ ἀστερισμοί τοῦ Ζῳδιακοῦ ἦταν ἕνδεκα καὶ εἶς ἐκ τῶν ἕνδεκα διπλὸς. Γιὰ ἔνδεκα μέρη τοῦ Οὐρανοῦ ὅμως ἔχει κάνει λόγο ὁ Πλάτων, ἐπεξηγώντας τὴν θεολογικὴν αὐτὴν ἀρχήν εἰς τὸν διάλογον Φαίδρος. Ἀκόμη ἕνα στοιχεῖον εἶναι ὅτι ὁ Ζυγός εἶναι ὁ μόνος ἐκ τῶν ἀστερισμῶν τοῦ Ζῳδιακοῦ, ποὺ δὲν φἐρει ὄνομα ζῳντανοῦ ὄντος ἀλλὰ πράγματος - ὁπότε τρόπον τινὰ δὲν περιέχεται εἰς τὸν "Κύκλον τῶν Ζῷων" ἐξ οὔ καὶ ἡ ἀφάνεια αὐτοῦ. Ἐδῶ ἀναγνωρίζουμε τὸν Ζυγόν ὡς ἀπὸ τὰ κύρια σύμβολα τοῦ Ἅδου, τοῦ ἀϊδιου κόσμου τῶν νεκρῶν, ποὺ δὲν εἶναι ἔκδηλος καὶ φανερός. Λέγω λοιπόν ὅτι ἡ ἀρχή καταστερισμοῦ τῶν ἀστερισμῶν τοῦ Ζῳδιακοῦ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν θεολογικὴ ἀρχή τῶν ἕνδεκα μερῶν τοῦ Οὐρανοῦ. Συμφώνως πρὸς αὐτὴν, αἱ κατερχόμεναι ψυχαί προέρχονται ἀπὸ τὰ ἀντίστοιχα μέρη τοῦ οὐρανοῦ καὶ φέρουν ἐντός των τὰ ἰδιαίτερα χαρακτηριστικὰ - Λόγους τοῦ ἐφορεύοντος Θεοῦ (π.χ. ψυχαί προερχόμεναι ἐκ τοῦ Ἑρμοῦ μέρους φέρουν ἑρμαϊκὰ χαρακτηριστικὰ ὅπως ἐμπόρου, λογίου κ.λπ.).

Ἐδῶ βασίζεται μία ἐκ τῶν θεμελιωδῶν ἀστρολογικῶν ἀρχῶν, ὅτι ἡ θέσις τοῦ Ἡλίου ἐν τῶ ὡροσκοπίῳ σημαίνει μίαν βασικὴν ὁμάδα ἀνθρώπων, ἕναν βασικὸν τύπον ψυχικῆς κλίσεως. Μάλιστα, τὸ ζῳδιον τοῦ Ἡλίου εἰς τὸ ὡροσκόπιον συλλήψεως ἀφορᾷ τὴν ποιότητα τῆς ψυχῆς ἐνῶ εἰς τὸ γενέθλιον τὴν ποιότητα τοῦ βίου. Σχετικὸς μὲ αὐτὰ εἶναι καὶ ὁ μύθος τοῦ Ἡρός ἀπὸ τὰ τελευταῖα κεφάλαια τῆς Πολιτείας, ὅπου ὁ Ζῳδιακός καὶ οἱ πλανῆτες συμμετέχουν εἰς μία κοσμικὴν λειτουργίαν τῶν Μοιρῶν καὶ τῆς καθόδου τῶν ψυχῶν ποὺ διάλεξαν βίον, καὶ ποὺ κατέρχονται ἀπὸ συγκεκριμένας ἀστρικὰς διατάξεις. Ὑπὸ αὐτὴν τὴν ὀπτικὴν ὁ ὑπολογισμός τῶν πραγματικῶν πλανητικῶν θέσεων ἐπὶ τοῦ ζῳδιακοῦ ἀποκτᾷ ἀκόμη μεγαλυτέραν σημασίαν.  Ὁ βασικὸς αὐτὸς συσχετισμός τῆς θεολογικῆς ἀρχῆς τῶν ἕνδεκα μερῶν τοῦ Οὐρανοῦ μὲ τοὺς Ζῳδιακοὺς ἀστερισμούς καὶ τὴν ἀρχὴν καταστερισμοῦ των, ἀποτελεῖ καὶ ἕναν ἐκ τῶν ἀκρογωνιαίων λίθων τοῦ συστήματος τῆς Ἑλληνικῆς ἀστρολογίας ποὺ διδάσκεται εἰς τὸ Ἀστρολογικόν. Δίδεται δὲ ἰδιαιτέρα ἔμφασις εἰς τὴν οὐσιαστικὴν ἀκρίβειαν τοῦ ὡροσκοπίου, καὶ ποτὲ δὲν γίνεται χρήσις τοῦ καλούμενου "τροπικοῦ ζῳδιακοῦ".

Αἱ ἀστρολογικαὶ ἰδιότηται τῶν Ζῳδιακῶν Ἀστερισμῶν δὲν θὰ πρέπει νὰ συγχέονται μὲ τὰς ἐποχιακὰς ἰδιότητας. Κατὰ τὴν ἕλληνιστικὴν περίοδον ὅπου ἡ ἀστρολογία γνώρισε μεγάλην πρόοδον, συνέβαινε τότε αἱ τροπαί νὰ γίνονται ἐν ταῖς πρώταις μοίραις τῶν ζῳδιακῶν δωδεκατημορίων, καὶ οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες ἀστρολόγοι ἐσυνήθιζαν νὰ σημειοδοτοῦν τὸν μῆνα διὰ τοῦ ἀντιστοίχου ζῳδιακοῦ Ἄστρου. Πολλαὶ ἰδιότηται ἐποχιακαὶ, κλιματολογικαὶ καὶ θρησκευτικαί τοῦ μηνός, συνδυάσθησαν μέ τὰς ἀντίστοιχας ζῳδιακὰς καὶ πρὸς τὰ τέλη τῆς ἑλληνιστικῆς περιόδου, ἡ ἀστρολογικὴ ἑρμηνεία ἑκάστου δωδεκατημορίου περιελάμβανε ἀμφοτέρας τὰς ἐποχιακὰς καὶ ζῳδιακὰς.  Εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Ἀστρολογίαν διακρίνουμε τὰς ἀρχικὰς ζῳδιακὰς ἰδιότητας ἐκ τῶν ἐποχιακῶν [Ἐνιαύσιος Κύκλος], καὶ κατόπιν ἐπανασυνδυάζουμε τὰς ἐποχιακὰς μὲ τὸ ἀντίστοιχον ζῴδιον σήμερον (ποὺ εἶναι διάφορον τοῦ παλαιοῦ, λόγῳ τῆς μεταπτώσεως τῶν ἰσημεριῶν).

Τὰ ζῳδιακὰ Ἄστρα σχετίζονται πρωτίστως μὲ τὴν ποιότητα τῶν κατερχομένων Ψυχῶν, αἱ ὁποῖαι πηγάζουν ἐκ τῶν μερῶν τοῦ Οὐρανοῦ, τῶν ἐφορευόμενων ἀπὸ τοὺς ἀνάλογους Θεοὺς. Συνεπῶς ὁ Κριός λ.χ. δὲν εἶναι "παρορμητικός", οὔτε "ἠγετικός", μήτε "κάνει τὴν ἀρχήν ὅπως ἡ ἄνοιξις..." , ἀλλ΄ ἀντιθέτως ἀποτελεῖ τὴν ἐλλόγιμην ἔκφρασιν τῶν Ἰδεῶν τῆς Θεᾶς Ἀθηνᾶς ἀενάως καὶ εἰς ὅλας τὰς ζῳδιακὰς ἐποχάς, ἀνεξαρτήτως τῆς ἑκάστοτε χρονικῆς περιόδου ὅπου γίνεται ἡ ἐτήσια ἡλιακὴ διέλευσις ἀπὸ αὐτὸν (π.χ. μπορεῖ νὰ συμβῇ τὸ θέρος ἢ τὸ φθινόπωρον, ἀναλόγως τὴν ζῳδιακὴν ἐποχήν). Κατ΄ἐπέκτασιν αἱ Ψυχαὶ ποὺ κατέρχονται ὅταν ὁ Ἥλιος διελαύνει ἀπὸ αὐτό τὸ ζῳδιακὸν Ἄστρον, ἀποτελοῦν τὰς ἐν δυνάμει ζῶσας συμπυκνώσεις τῶν Ἰδεῶν τῆς Θεᾶς Ἀθηνᾶς. Ὁμοῖως διὰ τὰ ὑπόλοιπα Ἄστρα (Ταῦρος - Ἀφροδίτη, Δίδυμοι - Ἀπόλλων, Καρκίνος - Ἕρμῆς...).