Στὴν ἐναρκτήρια διάλεξη τῆς σειρᾶς, ὁ Ρόμπερτ Σμὶτ θέτει τὶς βάσεις γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ κοσμολογικοῦ μοντέλου ἐπὶ τοῦ ὁποίου θεμελιώνεται ἡ ἑλληνιστικὴ Ἀποτελεσματική.

Περίληψη

  Στὴν ἐναρκτήρια διάλεξη τῆς σειρᾶς, ὁ Ρόμπερτ Σμὶτ θέτει τὶς βάσεις γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ κοσμολογικοῦ μοντέλου ἐπὶ τοῦ ὁποίου θεμελιώνεται ἡ ἑλληνιστικὴ Ἀποτελεσματική: εἶναι αὐτὸ ποὺ περιγράφεται στὸν Τίμαιο τοῦ Πλάτωνος.

  Ὁ Σμὶτ κάνει τὴν ἀρχή του ἀπὸ τὴν δομὴ τῆς Κοσμικῆς Ψυχῆς καὶ τὶς δύο πρωταρχικὲς της κινήσεις — τοῦ Ταυτοῦ καὶ τοῦ Ἑτέρου — τῶν ὁποίων μία ἐκδήλωση βλέπουμε στὴν ἡμερήσια κίνηση τῶν ἀπλανῶν καὶ στὴν τροχιακὴ κίνηση τῶν πλανητῶν στὴν ἐκλειπτικὴ ζώνη. Στόχος δὲν εἶναι ἡ ἁπλὴ παράθεση φιλοσοφικῶν πηγῶν, ἀλλὰ ἡ ἀνάδειξη ἑνὸς θεμελιώδους ἀξιώματος: τὰ παρατηρήσιμα οὐράνια φαινόμενα ἀποτελούν ἐκφράσεις συμβάντων ποὺ λαμβάνουν χώρα στὴν Κοσμικὴ Ψυχή. Ἡ Ἀποτελεσματική, ὐπὸ τὴν ὁπτικὴ αὐτή, γίνεται μιὰ προσπάθεια «μαντέματος» τοῦ Κοσμικοῦ Νοῦ — μιὰ ἑρμηνευτικὴ πράξη ποὺ ἀπαιτεῖ κατανόηση τοῦ πῶς ἡ Κοσμική Συνείδηση «ἀγγίζει», κρίνει καὶ διακηρύσσει τὰ ὄντα.

  Κατόπιν ἐμβαθύνει στὴν γλωσσικὴ καὶ λογικὴ δομὴ μέσῳ τῆς ὁποίας ἡ Κοσμικὴ Ψυχὴ «ἐνημερῶνει» τὸν παρατηρητή. Εἰσάγεται ἡ ἔννοια τῶν «ὁμιλοῦντων ἐμφανίσεων» (φάσκειν) καὶ ἐξηγεί πῶς οἱ ἀστρολογικοὶ ὅροι — ὅπως ἡ «μαρτυρία» γιὰ τὶς ὄψεις — ἀντανακλοῦν μιὰ συνειδητὴ νοηματοδότηση λογικῶν πράξεων (κατάφαση/ἄρνηση: βλέπω, δὲν βλέπω) στὸ πλαίσιο τῆς Κοσμικῆς Ψυχῆς. Παράλληλα, ἀναδεικνύεται ἡ σχέση μεταξὺ Λόγου καὶ Μοίρας: οἱ ἑλληνιστικοὶ ἀστρολόγοι δὲν δανείζονται ἁπλῶς φιλοσοφικὴ ὀρολογία, ἀλλὰ ἀναπτύσσουν μιὰ ἰδία μεταφυσική, ὅπου ἔννοιες ὡς ἡ Εἰμαρμένη, ἡ Ἀνάγκη καὶ ἡ Πρόνοια λειτουργοῦν ὡς ἐργαλεῖα γιὰ τὴν ἐπιστημονικὴ ἀντιμετώπιση τῶν ἐνδεχομένων ποὺ μπορεῖ νὰ ἐκδηλωθοῦν ἐντὸς τοῦ ὑλικοῦ κόσμου — ἑνὸς ἐγχειρήματος ποὺ ὁ Πλάτων καὶ ὁ Ἀριστοτέλης εἶχαν ἀποκλείσει ἀπὸ τὸ πεδίο τῆς ἀκριβοῦς ἐπιστήμης.

  Ἡ εἰσαγωγική διάλεξη καλεῖ τὸν ἀκροατὴ νὰ ἐγκαταλείψῃ τὶς σύγχρονες, «συμβολιστικὲς» ἑρμηνεῖες τῆς αστρολογίας, ὅπου τὸ σύμβολο ἔχει καταντήσει νὰ σημαῖνει τὴν ἀντιπροσώπευση τοῦ ὁτιδήποτε μὲ τὸν ὁποιονδήποτε τρόπο καὶ νὰ ἐπανέλθῃ σὲ μια ἀπέριττη προσέγγιση τῶν νοημάτων. Ἡ ἔμφαση δίνεται ὄχι στὸ «τὶ σημαῖνει» ἕνα αστρολογικό φαινόμενο, ἀλλὰ στὸ «ποιὰ ἡ ἔννοιά του» ἐντὸς τοῦ κοσμολογικοῦ πλαισίου ποὺ τὸ γεννᾶ. Μόνο μέσω αὐτῆς τῆς μεθοδολογικῆς πειθαρχίας — ποὺ σέβεται τὴν πολυσημία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, τὴν ἱστορικὴ συγκυρία καὶ τὴν φιλοσοφική αὐστηρότητα — καθίσταται δυνατὴ ἡ ἀποκατάσταση τὴς Ἑλληνιστικῆς Ἀποτελεσματικής (ἀστρολογίας) ὡς καλῶς συναρμοσμένου, μὲ συνοχὴ καὶ θεωρητικὰ θεμελιωμένου συστήματος γνώσεως.

Ἡ ἀπομαγνητοφώνηση ἔγινε ἀπὸ τὸ φωνητικὸ ἀρχεῖο τῆς διάλεξης σὲ ἀκριβὲς κείμενο. Ἡ μετάφρασή του στὰ ἑλληνικά εἶναι αὐτόματη ἁλλὰ ἀρκετὰ καλή, βάσει ἀκαδημαϊκῶν λεξικῶν κι ὁρολογίας. Οἱ διαλέξεις διατίθονται ἀπὸ τὴν πολυβιβλιοθήκη τοῦ Internet Archive· ἐδῶ προσθέσαμε ἀπομαγνητοφώνηση καὶ μετάφραση.