Στὴν δεύτερη διάλεξη τῆς σειρᾶς, ὁ Ρόμπερτ Σμὶτ θέτει τα θεμέλια γιὰ τὴν ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση τῆς ἑλληνιστικῆς Ἀποτελεσματικῆς, ἑστιάζοντας στὸ πολυεπίπεδο τῶν συμβολισμῶν καὶ τῆς σύλληψης τῶν ἐννοιῶν.

Περίληψη

  Στὴν δεύτερη διάλεξη τῆς σειρᾶς, ὁ Ρόμπερτ Σμὶτ θέτει τα θεμέλια γιὰ τὴν ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση τῆς ἑλληνιστικῆς Ἀποτελεσματικῆς, ἑστιάζοντας στὸ πολυεπίπεδο τῶν συμβολισμῶν καὶ τῆς σύλληψης τῶν ἐννοιῶν: τὰ ἀληθὴ νοήματα τῶν λέξεων καὶ τῶν συμβόλων.

Ὁ Σμὶτ ἐξετάζει τοὺς τρεῖς διαφορετικοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους τὰ πλανητικὰ εἰκονοσύμβολα (glyphs) σημαίνουν: εἰκονικὰ (Ἥλιος, Σελήνη), ὡς λεκτικὲς συντομογραφίες (Κρόνος, Δίας, Ἄρης, Ἀφροδίτη) καὶ ὡς λειτουργικὰ σύμβολα (Ἑρμῆς). Ἡ ἑτερογένεια στὴν σημασία θέτει τὸ ἐρώτημα: πῶς «διαβάζουμε» ἕναν χάρτη ποὺ περιέχει σύμβολα τὰ ὁποῖα κατευθύνουν τὸν νοῦ με διαφορετικούς τρόπους; Ὁ Σμὶτ ἀνατρέχει στὴν ἀρχικὴ σημασία τῆς ἑλληνικῆς λέξεως «σύμβολον» – ὡς τεμάχιο ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπανενωθῇ μὲ τὸ ταῖρι του – προτείνοντας ὅτι ἡ ἀστρολογικὴ ἑρμηνεία ἀπαιτεῖ δυναμικὴ ἀντιστοίχιση, ὄχι μιὰ στατικὴ ἀποκωδικοποίηση.

  Ἡ συζήτηση ἐπεκτείνεται στὴν ἐννοιολογικὴ βάση τῆς ἀστρολογικῆς γλώσσας. Ὁ Σμὶτ ἐπισημαίνει ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ σημερινοῦ τύπου «τεχνικὴ ὁρολογία»· οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες συνέλαβαν τοὺς ὅρους τους ἀπὸ τὶς ρίζες τῆς καθημερινῆς ἐμπειρίας, ἐνῶ ἡ σύγχρονη ἀστρολογικὴ ὁρολογία ἔχει ὑποστεῖ ἀντιστροφὲς καὶ ἐκφυλισμό (π.χ. οἱ ὅροι «οἶκος» καὶ «ζῴδιο», «κυριαρχία»). Μέσω ἀναλύσεων λέξεων ὅπως «χρηματιστικός» (ἀπὸ τὴν συμβουλευτική μαντείου / χράομαι, χρησμὸς στὴν ἐμπορικὴ δραστηριότητα) καὶ «εὐπορία/ἀπορία» (ἐλεύθερο πέρασμα / ἀδιέξοδο), δεῖχνει πῶς ἡ ἑλληνικὴ πολυσημία ἐπιτρέπει σὲ μία λέξη νὰ ἐκφράζῃ ταυτόχρονα μιὰ γνωσιακὴ κατάσταση στὴν Κοσμική Ψυχή καὶ μιὰ πραγματικότητα στὴν ἀνθρώπινὴ ζωή. Ἡ Κοσμικὴ Ψυχή, ὡς προφητικὴ συνείδηση, ἀντιλαμβάνεται, κρίνει καὶ συμπεραῖνει· οἱ ἀστρολογικὲς ἐκδηλώσεις ἀντικατοπτρίζουν αὐτὲς τὶς νοητικὲς διεργασίες.

  Ὁ ἀκροατὴς καλεῖται νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν τεχνικὴ ἀνάγνωση τῶν ὅρων καὶ νὰ υἱοθετήσῃ μιὰ ἑρμηνευτικὴ στάση, ἀναγνωρίζοντας ὅτι ἡ γλῶσσα τῶν ἀρχαίων κειμένων δὲν εἶναι ἡ τεχνικὴ ἁπλοϊκή, ἀλλὰ ἡ φιλοσοφικὰ φορτισμένη καὶ πολυσήμαντη. Ἡ προσεκτικὴ ἐξέταση τῶν σημασιῶν καὶ τῆς σύλληψης τῶν ἐννοιῶν ἀποκαλύπτει πῶς οἱ ἑλληνιστικοὶ ἀστρολόγοι συνέδεαν τὴν Κοσμικὴ Συνείδηση μὲ τὴν ἀνθρώπινη μοίρα — μιὰ σύνδεση ποὺ γίνεται ἀντιληπτὴ στὸν βίο μόνον ὅταν προσεγγίζεται μέσα ἀπὸ τὴν ἀπαιτούμενη σαφήνεια στὰ νοήματα τῶν λέξεων καὶ τὴν φιλοσοφικὴ ἐνατένιση.

Ἡ ἀπομαγνητοφώνηση ἔγινε ἀπὸ τὸ φωνητικὸ ἀρχεῖο τῆς διάλεξης σὲ ἀκριβὲς κείμενο. Ἡ μετάφρασή του στὰ ἑλληνικά εἶναι αὐτόματη ἁλλὰ ἀρκετὰ καλή, βάσει ἀκαδημαϊκῶν λεξικῶν κι ὁρολογίας. Οἱ διαλέξεις διατίθονται ἀπὸ τὴν πολυβιβλιοθήκη τοῦ Internet Archive· ἐδῶ προσθέσαμε ἀπομαγνητοφώνηση καὶ μετάφραση.