Τὰ στρατηγικὰ σύνορα τῆς Ρωσσίας

Ὁ ἀντιπρόεδρος τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας τῆς Ρωσσικῆς Ὁμοσπονδίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, μίλησε γιὰ τὴν προσέγγιση τῆς Ρωσσίας στὴν διαμόρφωση τῆς νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων στὸ μαραθώνιο «Γνώση. Πρῶτοι (Знание. Первые)», στὸ πλαίσιο τῶν ἐκδηλώσεων τοῦ Παγκόσμιου Φεστιβὰλ Νεολαίας, ἐκθέτοντας τὶς βασικὲς θέσεις ποὺ ἀντανακλοῦν τὴν πολιτικὴ τῆς Ρωσσίας στὶς διεθνεῖς σχέσεις. Ἐπίσης, τοὺς διπλωματικοὺς καὶ στρατηγικοὺς στόχους τῆς ρωσσικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς στὴν διαμόρφωση τῶν χωρῶν ποὺ περιβάλλουν τὰ σύνορά τους. Ἡ ὁμιλία δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ Εἰδικὸς (Эксперт), 15 Ἀπριλίου 2024 μὲ μικρὲς περικοπές.

«Ἡ Ρωσσία, ὅπως κάθε μεγάλη δύναμη, ἔχει στρατηγικὰ σύνορα ποὺ ἐκτείνονται πολὺ πέρα ἀπὸ τὰ γεωγραφικά της»

Πῶς διαμορφώνονται τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα τῆς χώρας μας

Ὁμιλία τοῦ Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ἀντιπρόεδρου τοῦ ρωσσικοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας, ἀρχὲς Ἀπριλίου 2024. Ἀρχειοθετημένη ἐπίσης ἐδῶ.

Τὰ στρατηγικὰ σύνορα τῆς Ρωσσίας, ὅπως καὶ κάθε μεγάλης παγκόσμιας δύναμης, βρίσκονται πολὺ πέρα ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς ἐπικρατείας της. Καὶ δὲν βασίζονται στὴν στρατιωτικὴ δύναμη καὶ τὴν ἐπιθυμία νὰ ἀναδιαμορφώσουν τὸν πολιτικὸ χάρτη, ἀλλὰ στὶς ἀρχὲς τῆς ἰσότητος, τοῦ ἀμοιβαίου ὀφέλους καὶ τῆς ἑταιρικῆς συνεργασίας. Αὐτὴ ἀκριβῶς εἶναι ἡ οὐσία τῆς νέας διεθνοῦς τάξης, ἡ ὁποία σταδιακὰ ἀντικαθιστᾶ τὸν μονοπολικὸ κόσμο.

Κανένα κράτος στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ χωρὶς σύνορα. Καὶ ὄχι μόνον αὐτὰ ποὺ χαράσσονται στοὺς ἐπίσημους χάρτες, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν εὐρύτερη ἔννοια. Ὅταν πρόκειται γιὰ τὴν Ρωσσία, εἶναι σημαντικὸ νὰ κατανοήσουμε ποῦ καὶ πῶς ὁρίζονται τὰ σύνορά της σήμερα. Καὶ πῶς μπορεῖ νὰ εἶναι στὸ μέλλον.

Αὐτὰ δὲν εἶναι ρητορικὰ ἐρωτήματα. Καὶ οἱ ἀπαντήσεις δὲν εἶναι τόσο ἁπλὲς ὅσο φαίνονται μὲ τὴν πρώτη ματιά. Πρόκειται γιὰ τὸ βασικὸ σύστημα συντεταγμένων στὸ ὁποῖο ζεῖ ἡ Πατρίδα μας καὶ μαζί της ὅλοι ἐμεῖς. Δὲν ὑπάρχουμε ἁπλῶς – σκεπτόμαστε, πράττουμε, ἀγωνιζόμαστε, νικᾶμε. Κτίζουμε τὸ μέλλον τῆς χώρας, ἡ ὁποία ἐκπληρώνει μία ἰδιαίτερη, καθοριστικὴ ἀποστολὴ στὸν κόσμο διεθνῶς.

Ὑπάρχουν κάποια πράγματα ποὺ εἶναι προφανῆ: τὰ καταλαβαίνουν ἄριστα οἱ φίλοι καὶ οἱ σύμμαχοί μας, ἐνῶ οἱ ἐχθροί μας πρέπει νὰ τὰ χαράξουν βαθιὰ στὸ μυαλό τους.

Πρῶτον: Δὲν θέλουμε ξένη γῆ· ἀπὸ τὴν δική μας, ὅμως, δὲν θὰ παραιτηθοῦμε ποτέ. Ἔτσι ἦταν καὶ ἔτσι θὰ εἶναι. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ ἐπὶ τῆς ὁποίας βασίζεται ἡ πολιτική μας γιὰ τὰ σύνορα τοῦ κράτους.

Ἡ 31^η Μαρτίου 1814 εἶναι μία σημαντικὴ ἡμερομηνία στὴν ἱστορία μας. Πρὶν ἀπὸ 210 χρόνια, τὰ ρωσσικὰ στρατεύματα κατέλαβαν τὸ Παρίσι. Ἀφοῦ ἀποκαταστήσαμε τὴν τάξη στὴν Εὐρώπη καὶ ἐπιτύχαμε ἀλλαγὴ τῆς ἐξουσίας στὸ Παρίσι σὲ μία ποὺ ἦταν ἀποδεκτὴ γιὰ ἐμᾶς καὶ τοὺς ἄλλους συμμάχους, ἐπιστρέψαμε στὴν πατρίδα μας μὲ τὰ λάβαρα ψηλά.

Δὲν ἔχουμε ξαναπάει ποτὲ τόσο δυτικὰ οὔτε πρὶν οὔτε μετά. Γιατί ἔπρεπε νὰ τὸ κάνουμε; Ναί, ἦταν ἀπαραίτητο νὰ ἐξαλειφθῇ ἡ ἄμεση στρατιωτικὴ ἀπειλή. Ὅμως ἡ Ρωσσία εἶχε καὶ εὐρύτερους γεωπολιτικοὺς στόχους. Ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους ἦταν ἡ παγκόσμια ἀσφάλεια τῶν συνόρων μας γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα. Καὶ μπορεῖ νὰ διασφαλισθῇ ἀποτελεσματικὰ μόνο ἐὰν μία χώρα εἶναι σίγουρη γιὰ τὴν σταθερότητα τῆς κατάστασης πέρα ἀπὸ τὴν ἄμεση περίμετρο ποὺ σχηματίζουν οἱ συνοριακοὶ πυλῶνες – δηλαδή, σὲ πολὺ εὐρύτερη κλίμακα. Καὶ ὅσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ χώρα, τόσο εὐρύτερη εἶναι καὶ ἡ κλίμακα τῆς ἐξωτερικῆς σταθερότητας ποὺ ἀπαιτεῖται.

Οἱ συγγραφεῖς διαφόρων γεωπολιτικῶν θεωριῶν διαφορετικῶν χωρῶν (ἀπὸ τὴν Κίνα μέχρι τὴν Εὐρώπη καὶ τὴν Ἀμερική) ξεκινοῦν ἀπὸ μία προφανὴ θέση. Κάθε κράτος ὡς κυρίαρχο ὑποκείμενο τῶν διεθνῶν σχέσεων ἔχει δυὸ τύπους συνόρων: τὰ γεωγραφικὰ καὶ τὰ στρατηγικά.

Ὁ πρῶτος εἶναι οἱ σταθερὲς καὶ ἐπίσημα ἀναγνωρισμένες γραμμὲς ὁριοθέτησης καὶ διαχωρισμοῦ, σύμφωνα μὲ τὸ διεθνὲς δίκαιο, ποὺ καθορίζουν τὰ γεωγραφικὰ ὅρια ἑνὸς κράτους. Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ κύρια στοιχεῖα τοῦ πολιτικο-εδαφικοῦ του πλαισίου.

Ἐντὸς αὐτῶν τῶν συνόρων, τὸ κράτος ἔχει πλήρη κυριαρχία. Πρόκειται γιὰ στρατηγικὴ αὐτονομία καὶ ἀνεξαρτησία ἀπὸ ἄλλες χῶρες, γιὰ τὴν ὑπεροχὴ τῆς ἐξουσίας στὴν ἄσκηση τῆς ἐσωτερικῆς του πολιτικῆς. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ αὐτὸ ποὺ συνήθως ἀναφέρεται ὡς ἐσωτερικὴ κυριαρχία. Καὶ ἐπίσης αὐτονομία στὶς ἐξωτερικὲς ὑποθέσεις, δηλαδὴ ἐξωτερικὴ κυριαρχία.

Ὁ δεύτερος, ὁ στρατηγικὸς τύπος συνόρων, εἶναι κάτι ποὺ προτιμοῦν νὰ μὴν ἀναφέρουν. Τὸ νὰ μιλᾶμε γι’ αὐτὰ εἶναι ἕνα εἶδος πολιτικοῦ mauvais (πολιτικὴ «βλασφημία»).

Τὰ σύνορα αὐτὰ δὲν περιορίζονται στὸ φυσικὸ μέγεθος τῶν χωρῶν, στὸν ἐναέριο χῶρο καὶ στὰ χωρικά τους ὕδατα. Δὲν συνδέονται ἄμεσα μὲ τὴν κρατικὴ κυριαρχία. Τὰ στρατηγικὰ ὅρια ἑνὸς κράτους συνδέονται ἄμεσα μὲ τὸ πόσο μακριὰ ἐκτείνεται ἡ πολιτική του ἰσχύς. Ὅσο ἰσχυρότερο εἶναι ἕνα κράτος, τόσο περισσότερο τὰ στρατηγικά του σύνορα ἐκτείνονται πέρα ἀπὸ τὰ κρατικά του σύνορα. Καὶ τόσο μεγαλύτερος εἶναι ὁ στρατηγικὸς χῶρος στὸν ὁποῖο μία τέτοια χώρα ἀσκεῖ οἰκονομική, πολιτικὴ καὶ κοινωνικο-πολιτιστικὴ ἐπιρροή. Αὐτὴ εἶναι ἡ ζώνη τῶν λεγόμενων ἐθνικῶν συμφερόντων τοῦ κράτους. Ἂν καὶ τὰ στρατηγικὰ σύνορα καὶ τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα δὲν εἶναι οἱ ἴδιες ἔννοιες.

Σὲ ἀντάλλαγμα, οἱ ἰσχυρὲς δυνάμεις, οἱ ὁποῖες ἔδιναν τὸν τόνο στὶς παγκόσμιες σχέσεις, προσέφεραν στοὺς προστατευόμενούς τους στρατιωτικὴ καὶ πολιτικὴ προστασία. Τὰ ἀδύναμα κράτη ἤ, ἀκόμη χειρότερα, ἐκεῖνα ποὺ εἶχαν φθάσει στὸ τέλος τῆς δόξας καὶ τῆς δύναμής τους γίνονταν μαριονέττες ἢ ὑποτελῆ κράτη τῶν προστατῶν τους, ἤ, ὅπως ἄρχισαν ἀργότερα νὰ λένε, “φιλικά” ἔθνη (τὸ ἴδιο πρᾶγμα, ἀλλὰ λιγότερο προσβλητικό).

Γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα θεωρήθηκε ὅτι οἱ ἐξελίξεις στὴν ἰσορροπία μεταξὺ γεωγραφικῶν καὶ στρατηγικῶν συνόρων ἀκολουθοῦν μία πολὺ σαφὴ λογική. Ἐὰν τὸ δυναμικὸ μίας χώρας αὐξάνεται σὲ βάθος χρόνου καὶ ἡ κρατική της κυριαρχία ἰσχυροποιεῖται, τὰ στρατηγικά της σύνορα διευρύνονται. Τὰ γεωγραφικὰ σύνορα μποροῦν ἀργότερα νὰ ἀκολουθήσουν τὴν ἐπέκταση.

Οἱ ἀδύναμες χῶρες ἔχουν στρατηγικὰ κρατικὰ σύνορα ἐντὸς τῆς ἐπικρατείας τους. Ὑπὸ δυσμενεῖς συνθῆκες, τὰ σύνορα αὐτὰ μποροῦν νὰ συρρικνωθοῦν στὸ ἐλάχιστο. Στὸ τέλος, αὐτὸ ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια ἐδαφῶν ποὺ μένουν χωρὶς πραγματικὸ ἔλεγχο. Ἔτσι ἐξαφανίστηκε κάποτε ἀπὸ τὸν πολιτικὸ χάρτη τοῦ κόσμου ἡ ἱσπανικὴ ἀποικιακὴ αὐτοκρατορία, ἡ ὁποία ἔχασε τὶς κτήσεις της σὲ διάφορες ἠπείρους. Ἡ κυριαρχία τῆς Πορτογαλίας στὴν Λατινικὴ Ἀμερική, τὴν Ἀσία καὶ τὴν Ἀφρικὴ ἔφθασε στὸ τέλος της. Οἱ χῶρες αὐτὲς μετατράπηκαν σὲ γεωπολιτικοὺς νάνους, ἀνίκανες νὰ ἔχουν ὁποιαδήποτε ἐπιρροὴ στὶς βασικὲς παγκόσμιες ἀποφάσεις. Σήμερα ἡ ἴδια ἡ λογικὴ τῆς πολιτισμικῆς ἀνάπτυξης στερεῖ ἀπὸ τὴν Γαλλία τὴν παραδοσιακὰ ἰσχυρὴ ἐπιρροή της στὴν περιοχὴ Σαχάρα-Σαχὲλ ὡς τιμωρία γιὰ τὴν γεωπολιτική της ἄγνοια. Καὶ δικαίως.

Δεύτερον: Ἡ ὕπαρξη στρατηγικῶν συνόρων ἐκτὸς τῆς ἐπικρατείας τους σήμερα δὲν σημαῖνει ἀπαραίτητα ὅτι οἱ ἰσχυρὲς καὶ ὑπεύθυνες χῶρες σκοπεύουν νὰ ξεκινήσουν πόλεμο μὲ τοὺς γείτονές τους καὶ νὰ ἐπανασχεδιάσουν τὸν πολιτικὸ χάρτη. Ἐδῶ ἀκριβῶς ἔγκειται ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἐποχῆς μας καὶ τῶν προηγούμενων αἰώνων, ὅταν τὰ σύνορα ὑπόκειντο σὲ συνεχεῖς διακυμάνσεις καὶ μποροῦσαν νὰ ἀμφισβητηθοῦν ἀνὰ πάσα στιγμή.

Θὰ τονίσω ἀμέσως πὼς ὅ,τι συμβαίνει στὴν Οὐκρανία εἶναι μία εἰδικὴ περίπτωση. Δὲν πρόκειται γιὰ ἐπέκταση τῶν συνόρων τοῦ κράτους μας μέσω οὐσιαστικῆς κατοχῆς καὶ ἡ λεγόμενη Οὐκρανία δὲν εἶναι καθόλου rei occupandi (ἀντικείμενο κατοχῆς). Ὑπερασπιζόμαστε τὰ ἐδάφη μας, τὰ ὁποῖα ἦταν πάντα καὶ θὰ εἶναι ἱστορικὴ Ρωσσία. Οἱ ἐνέργειές μας εἶναι μία ἀναγκαστικὴ ἀλλὰ ἀρκετὰ ἀποτελεσματικὴ ἀπάντηση στὴν ρωσσοφοβικὴ πολιτικὴ τοῦ καθεστῶτος Μπαντέρα καὶ τῆς “συλλογικῆς Δύσης” καθὼς καὶ στὴν ἐπιθυμία τους νὰ καταστρέψουν τὴν κρατική μας ὑπόσταση.

Γενικά, ἡ Ρωσσία, ὅπως κάθε μεγάλη δύναμη, ἔχει στρατηγικὰ ὅρια πολὺ πέρα ἀπὸ τὰ γεωγραφικά. Καὶ αὐτὰ δὲν βασίζονται σὲ στρατιωτικὴ δύναμη ἢ οἰκονομικὲς ἐνέσεις, ἀλλὰ σὲ ἕνα πολὺ πιὸ στέρεο, πρακτικὰ ἀπαραβίαστο θεμέλιο.

Ἀκοῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ προσπαθοῦμε πάντα νὰ λαμβάνουμε ὑπόψιν τὰ βαθύτερα συμφέροντα στὸ εὐρύτερο πλαίσιο.

Ὅσον ἀφορᾶ τὰ στρατηγικά μας σύνορα δεύτερου ἐπιπέδου, αὐτὰ καλύπτουν τὸν χῶρο ποὺ συνήθως ἀναφέρεται ὡς «Μεγάλη Εὐρασία». Γιὰ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο ὁ Πρόεδρος τῆς Ρωσσίας Βλαντίμιρ Πούτιν πρότεινε τὴν πρωτοβουλία γιὰ τὴν δημιουργία τῆς Μεγάλης Εὐρασιατικῆς Ἑταιρικῆς Σχέσης. Πρόκειται γιὰ τὸ βασικὸ κύκλωμα ὁλοκλήρωσης στὴν ἤπειρό μας. Ἡ οὐσία της εἶναι νὰ ἑνώσῃ τὸ δυναμικὸ ὅλων τῶν εὐρασιατικῶν κρατῶν καὶ περιφερειακῶν ὀργανισμῶν στὸν μέγιστο δυνατὸ βαθμό.

Ἀλίμονο, μὲ ἐξαίρεση τὴν Γηραιὰ Ἤπειρο. Παρόλο πού, ἕως τώρα , ἤμασταν γενικὰ διατεθειμένοι νὰ συνεχίσουμε τὴν ἴδια ἐποικοδομητικὴ πορεία μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Ὑπενθυμίζω ὅτι στὰ καλλίτερα χρόνια ὁ ἀμοιβαῖος ἐμπορικός μας κύκλος ἔφθανε σχεδὸν τὰ 500 δισεκατομύρια εὐρώ. Ὡστόσο, τὰ κράτη μέλη τῆς ΕΕ ἐπέλεξαν ἕναν διαφορετικὸ δρόμο: νὰ γίνουν instrumentum vocale (ὁμιλοῦντα ὄργανα) γιὰ τὶς ΗΠΑ, ὅπως ἀποκαλοῦνταν οἱ δοῦλοι στὴν ἀρχαία Ρώμη. Ὅπως κι ἐκεῖνοι, ἔτσι καὶ οἱ εὐρωπαϊκὲς χῶρες εἶναι σήμερα ἰδιοκτησία τῆς Ἀμερικῆς. Καὶ σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολές της, στοιχηματίζουν στὴν ἀντιπαράθεση καὶ τὴν καταστροφὴ ὅλων ὅσων δημιουργήθηκαν μὲ πολὺ κόπο.

Ἡ ἱστορία, ἀναμφίβολα, θὰ βάλει τὰ πάντα στὴν θέση τους. Οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ κρίνουν σκληρὰ τοὺς προδότες τους, ποὺ θυσίασαν τὴν εὐημερία τους στὰ ὑπερπόντια ἀφεντικά τους. Ἀλλὰ τὸ θέμα δὲν εἶναι ἡ κρίση. Τὸ ἐρώτημα εἶναι ποιὸ ἄλλο τίμημα θὰ πρέπει νὰ πληρώσῃ ἡ Εὐρώπη γιὰ τὰ μοιραία λάθη ποὺ ἔχει διαπράξει. Καὶ πῶς αὐτὸ θὰ ἐπηρεάσει τὴν μοίρα ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων κατοίκων της.

Καὶ τώρα, γιὰ τὸ ἀνώτατο ἐπίπεδο τῶν στρατηγικῶν μας συνόρων. Τὰ παγκόσμια συμφέροντα τῆς Ρωσσίας στὸν κόσμο εἶναι ἀπολύτως κατανοητὰ καὶ φυσικά. Δὲν ἔχουν ἀλλάξει τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Ἡ χώρα μας, ὡς μόνιμο μέλος τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας τοῦ ΟΗΕ, εἶναι μία μεγάλη παγκόσμια δύναμη. Καὶ θὰ συνεχίσει νὰ ἐπιδεικνύῃ ὑγιὴ καὶ κατάλληλη μέριμνα γιὰ ὅσους χρειάζονται βοήθεια. Αὐτὸ εἶναι ἐμφανὲς ἀπὸ τὶς παραδοσιακὰ ἰσχυρὲς σχέσεις μας μὲ τὶς ἀφρικανικὲς χῶρες καὶ τὴν Λατινικὴ Ἀμερική.

Τέταρτον: Στὴν περίπτωση τῆς λεγόμενης «Οὐκρανίας» (ἢ γιὰ τὴν ἀκρίβεια, τῆς Μικρᾶς Ρωσσίας ¹), ὅλοι οἱ ἀντιπάλοι μας πρέπει νὰ κατανοήσουν μιὰ καὶ διὰ παντὸς μία ἁπλὴ ἀλήθεια. Τὰ ἐδάφη καὶ στὶς δύο ὄχθες τοῦ Δνείπερου ἀποτελοῦν ἀναπόσπαστο μέρος τῶν στρατηγικῶν ἱστορικῶν συνόρων τῆς Ρωσσίας. Ὡς ἐκ τούτου, ὅλες οἱ προσπάθειες νὰ τὰ ἀλλάξουν βίαια, νὰ τὰ ἀποκόψουν “ἐκ τῶν ἔσω” εἶναι καταδικασμένες.

Οἱ ἐχθροί μας ἐπαναλαμβάνουν συνεχῶς ὅτι ὁ κύριος στόχος τῆς Ρωσσίας εἶναι ἡ «κατάληψη» οὐκρανικῶν ἐδαφῶν, κάποιων «ἀμέτρητων θησαυρῶν τῆς ἀνεξάρτητης»: σιτάρι, χάλυβας, φυσικὸ ἀέριο, ἄνθρακας. Ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἀποδεικνύεται ὅτι δὲν ὑπάρχει τίποτα τόσο ἰδιαίτερο στὴν «Οὐκρανία» τοῦ Μπαντέρα ἀπὸ οἰκονομικὴ ἄποψη ποὺ ἡ Ρωσσία – ἐν ἀντιθέσει μὲ τὴν Δύση – δὲν διαθέτει ἡ ἴδια καὶ μάλιστα σὲ πολὺ σοβαρότερες ποσότητες.

Στὴν «Οὐκρανία», ὁ κύριος πλοῦτος γιὰ ἐμᾶς εἶναι τελείως διαφορετικοῦ εἴδους. Ἡ μεγάλη ἀξία ποὺ δὲν θὰ παραχωρήσουμε σὲ κανέναν καὶ μὲ κανένα τίμημα εἶναι οἱ ἄνθρωποι. Οἱ δικοί μας καὶ οἱ συγγενεῖς μας. Οἱ Ἀγγλοσάξωνες τοὺς ὑποβάλλουν συστηματικὰ σὲ πλύση ἐγκεφάλου. Ἕνα σημαντικὸ μέρος τῶν κατοίκων τῆς «Οὐκρανίας» εἶναι πλέον ἀποπροσανατολισμένο, θυμωμένο, ὑφίσταται ἔντονο ἄγχος καὶ τελεῖ ὑπὸ πλήρη σύγχιση. Τὸ καθῆκον μας εἶναι νὰ τοὺς δείξουμε ξεκάθαρα ποιὸς εἶναι ποιός. Νὰ τοὺς ἀφαιρέσουμε τὴν ἀντιρωσσικὴ ἀποβλάκωση. Νὰ ἐπαναφέρουμε τοὺς ἀνθρώπους στὸν κύκλο μας. Ἡ ἰδέα «ἡ Οὐκρανία δὲν εἶναι Ρωσσία» ποὺ πρότεινε ἕνας ἀπὸ τοὺς πρώην ἡγέτες αὐτῆς τῆς «ἀνεξάρτητης» χώρας πρέπει νὰ ἐξαφανιστῇ γιὰ πάντα. Ἡ Οὐκρανία εἶναι, ἀναμφίβολα, Ρωσσία.

Ἂν ἡ «Οὐκρανία» δὲν εἶχε πέσει στὴν ἠλίθια παγίδα ποὺ ἔστησαν οἱ ΗΠΑ καὶ οἱ συμμάχοι τους γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν χώρα μας δημιουργώντας μία "ἀντί-Ρωσσία", ὅλα θὰ ἦταν διαφορετικά. Ὅπως σωστὰ ἐπεσήμανε ὁ Πρόεδρός μας, ἂν ἡ Ρωσσία δὲν εἶχε ἀρχίσει νὰ καταστρέφεται στὰ δικά της ἱστορικὰ ἐδάφη, πράγματι, τίποτα δὲν θὰ εἶχε συμβεῖ.

Πέμπτον. Ὑπάρχει μία ἀντιθετικὴ διαφορὰ μεταξὺ τῆς προσέγγισης τῆς Ρωσσίας καὶ τῆς “συλλογικῆς Δύσης” (κυρίως τῶν ΗΠΑ). Ἡ Ἀμερικὴ καὶ οἱ δορυφόροι της προσπαθοῦν νὰ ἐπεκτείνουν τὰ στρατηγικά τους σύνορα σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς περιοχὲς τοῦ κόσμου. Μὲ τὸ πρόσχημα τῆς “διάδοσης τῆς δημοκρατίας” πυροδοτοῦν πολέμους σὲ ὅλο τὸν πλανήτη. Ὁ στόχος εἶναι ἀρκετὰ διαφανής – ἡ παραγωγὴ χρημάτων.

Μὲ τὴν νεοαποικιακή τους μανία, ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλλουν παντοῦ τὶς δικές τους ἀξίες καὶ θεσμούς, νὰ στέλνουν συμβούλους καὶ νὰ φέρνουν στὴν ἐξουσία βολικοὺς κυβερνῆτες. Ὅπου ἐμφανίζονται οἱ Γιάνκηδες, ἐκεῖ νὰ περιμένῃς καταστροφή. Ἡ μακρινὴ γι’ αὐτοὺς Κεντρικὴ Ἀσία, τὰ βουνὰ τῆς Ὑπερκαυκασίας, τὰ ὕδατα τῆς Μαύρης Θάλασσας καὶ τῆς Κασπίας, τὰ νησιὰ τῆς περιοχῆς Ἀσίας-Εἰρηνικοῦ, οἱ ἄμμοι τῆς Μέσης Ἀνατολῆς – γιὰ κάποιον λόγο οἱ Ἀμερικανοὶ ἐνδιαφέρονται γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ μέρη. Ἡ ἀνθυγιεινὴ γεωπολιτική τους ὄρεξη βασίζεται σὲ ἕνα δίκτυο περισσότερων ἀπὸ 900 στρατιωτικῶν βάσεων ποὺ ἔχουν ἀναπτυχθεῖ ἐκτὸς τῶν ΗΠΑ, σὲ ἀρκετοὺς ὠκεάνιους στόλους καὶ στὸν μεγαλύτερο στρατιωτικὸ προϋπολογισμὸ στὸν κόσμο.

Ἂς φαντασθοῦμε ὅτι ἐμφανίζεται μία ὁρισμένη ὁμάδα χωρῶν μὲ στόχο νὰ ἐξαφανίσῃ τὶς ΗΠΑ ἀπὸ τὸν παγκόσμιο χάρτη. Καὶ ἀποφάσισε ὅτι θὰ “βάλει ἕναν σκαντζόχοιρο κάτω ἀπὸ τὸν γυμνὸ πισινὸ τῆς Ἀμερικῆς”, χρησιμοποιῶντας ὀδυνηρὰ γνωστὰ ἐργαλεῖα. Γιὰ παράδειγμα, ἀρχίζοντας νὰ κλονίζῃ τὴν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ κατάσταση στὶς ΗΠΑ, ἀναλύοντας τὸ παρελθὸν κατὰ τὸ δοκοῦν, προωθώντας τὸ θέμα τῆς ἀποαποικιοποίησης τῶν ΗΠΑ καὶ τῶν αὐτόχθονων λαῶν τους. Ἐπιμένοντας στὴν ἀνάγκη ἀπελευθέρωσης τῶν προσωρινὰ κατεχόμενων ἐδαφῶν τοῦ Τέξας καὶ τῆς Καλιφόρνιας. Ταυτόχρονα τοποθετώντας γύρω ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ στρατιωτικὲς βάσεις μὲ ὄπλα κρούσης.

Ἡ ἀντίδραση εἶναι προφανής: μία τέτοια δραστηριότητα θὰ συναντοῦσε τὴν σφοδρὴ ἀντίδραση τῶν ΗΠΑ καὶ θὰ μποροῦσε κάλλιστα νὰ καταλήξῃ σὲ μία δεύτερη «κρίση τῆς Καραϊβικῆς». Ἀκριβῶς ὅπως συνέβη τὸ 1962. Δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦμε ὅτι οἱ σοβιετικοὶ πύραυλοι στὸ Νησὶ τῆς Ἐλευθερίας (Κούβα) ἐμφανίσθηκαν ἀκριβῶς ὡς ἀπάντηση στὴν ἀνάπτυξη ἀμερικανικῶν πυραύλων στὴν Τουρκία. Ἡ διοίκηση τοῦ Τζὸν Φ. Κέννεντυ ἔπαθε τότε κανονικὴ ὑστερία μόλις τῆς δόθηκε μία ἀντικατοπτρικὴ ἀπάντηση. Δὲν δίστασαν νὰ βάλουν σὲ κίνδυνο τὴν μοίρα ὁλόκληρης τῆς ἀνθρωπότητας. Αὐτὴ εἶναι ἡ φύση τοῦ πολιτικοῦ καθεστῶτος τῶν ΗΠΑ. Μόνο ποὺ ἡ σημερινὴ κατάσταση εἶναι πολὺ χειρότερη ἀπὸ ἐκείνη τὸ 1962. Δὲν πρόκειται πλέον γιὰ πυραύλους στὴν Κούβα καὶ τὴν Τουρκία. Πρόκειται γιὰ ἕναν ὁλοκληρωτικὸ πόλεμο κατὰ τῆς Ρωσσίας μὲ ἀμερικανικὰ ὄπλα μὲ τὴν συμμετοχὴ ἀμερικανικῶν εἰδικῶν δυνάμεων καὶ ἀμερικανῶν συμβούλων.

Γνωρίζοντας πολὺ καλὰ ποῦ ἐκτείνονται τὰ στρατηγικά μας σύνορα, ἡ Δύση ἀγνόησε τὶς ἀρχὲς ἑνὸς αἰώνα καὶ ὀργάνωσε μία γεωπολιτικὴ ἐπέμβαση πρῶτα στὴν Γεωργία καὶ κατόπιν στὴν Οὐκρανία. Γινόμαστε μάρτυρες παρομοίων προσπαθειῶν στὴν Μολδαβία καὶ στὶς χῶρες τῆς Κεντρικῆς Ἀσίας. Εὐτυχῶς, οἱ ἀρχὲς τῶν κρατῶν τῆς Κεντρικῆς Ἀσίας ἐπιδεικνύουν αὐτοσυγκράτηση καὶ σοφία. Ἐπιθυμώντας τὴν εὐημερία τῶν λαούς τους, προσανατολίζονται πρὸς τοὺς γείτονές τους στὴν Μεγάλη Εὐρασία καὶ ὄχι πρὸς τὴν παχύσαρκη καὶ ἐξαρτημένη Εὐρώπη.

Ἕκτον. Γιὰ τὴν Δύση, ἡ σύγκρουση περὶ τὴν Οὐκρανία ἔχει πλέον μετατραπεῖ σὲ ἀντιπαράθεση μεταξὺ δύο πολιτισμῶν. Τοῦ δικοῦ μας, τοῦ πανρωσσικοῦ ἢ ρωσσικοῦ πολιτισμοῦ – πυρήνας τοῦ ὁποίου εἶναι τὰ ἐδάφη τῆς Ρωσσίας, τῆς Λευκορωσσίας καὶ τῆς Οὐκρανίας – καὶ τοῦ δυτικοῦ.

Οἱ ἀντιπάλοι μας φοβοῦνται νὰ μᾶς ἀντιμετωπίσουν εὐθέως. Ἂν καὶ τελευταῖα οἱ τρελλοὶ τῆς πολιτικῆς καὶ τοῦ στρατοῦ στὴν Δύση ἐντείνουν τὴν πίεση (ἀρκεῖ νὰ θυμηθοῦμε τὴν συνομιλία ἀξιωματικῶν τῆς Μπούντεσβερ – καὶ πόσα τέτοια δὲν ἔχουν δημοσιευτεῖ), οἱ μαριονετίστες τῆς Οὐάσιγκτον καὶ τῶν Βρυξελλῶν προτιμοῦν νὰ παίζουν πόλεμο χρησιμοποιῶντας τὶς μαριονέτες τους.

Σήμερα, ἡ Δύση ἐπαναλαμβάνει ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ καλλιέργησε σὲ διαφορετικὲς ἱστορικὲς περιόδους καὶ στὶς δύο ὄχθες τοῦ Δνείπερου. Ἡ σημερινὴ «Οὐκρανία» – ἂν ἐννοοῦμε τὴν κυβερνώσα κλίκα της – εἶναι πράγματι μία «ἀντί-Ρωσσία». Ἡ ἱστορία μᾶς θυμίζει πῶς οἱ προγόνοι μας πολέμησαν ἐνάντια σὲ καταπιεστὲς καὶ ἐπιτιθέμενους: Πολωνούς, Σουηδούς, Γάλλους, Γερμανοὺς καὶ ἄλλους ἐχθρικοὺς Εὐρωπαίους. Δηλαδή, μὲ ἐκείνους τῶν ὁποίων τὰ ἐγγόνια ἔρχονται σήμερα στὴν «Οὐκρανία» ντυμένοι μὲ καφὲ στολές, φέροντας ναζιστικὰ σήματα καὶ σβάστικες παντοῦ στὸ σῶμα τους.

Στὰ πεδία τῶν προπαγανδιστικῶν μαχῶν, οἱ ἐχθροί μας καταφεύγουν ἐσκεμμένα σὲ μιὰ ξεδιάντροπη ἀντικατάσταση ἐννοιῶν. Ἡ κατάληψη τῆς «Οὐκρανίας» ἀπὸ τὴν Δύση ἀναφέρεται ὡς “ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν ρωσσικὴ δικτατορία”. Καὶ ἡ ἐπιβολὴ καὶ ὑποστήριξη ἑνὸς μπάσταρδου νεοναζιστικοῦ καθεστῶτος ποὺ δημιούργησε ὁ ἠθοποιὸς μίας κωμικῆς σειρᾶς ἀποκαλεῖται “ὑποστήριξη τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς ἐλευθερίας”. Καί, ἀντίστροφα, οἱ προσπάθειές μας γιὰ τὴν διατήρηση τοῦ κοινοῦ ρωσσικοῦ χώρου παρουσιάζονται ὡς ρωσσικὴ “παρέμβαση” καὶ “κατοχή”.

Ὅλοι οἱ λογικοὶ ἄνθρωποι ἔχουν καταλάβει ἐδῶ καὶ καιρὸ ὅτι αὐτὸ εἶναι ψέμμα. Σταδιακά, οἱ ὑγιεῖς πολιτικὲς δυνάμεις στὸν κόσμο συνειδητοποιοῦν τὴν πραγματικὴ κατάσταση τῶν πραγμάτων.

Γιὰ κάθε λογικὸ ἄνθρωπο, ποὺ δὲν ἔχει μολυνθεῖ ἀπὸ ρωσσοφοβία καὶ δὲν ἔχει ἐξαπατηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγγλοσαξωνικὴ προπαγάνδα, τὰ συμπεράσματα εἶναι προφανῆ.

1. Ὑπάρχει μία σκληρὴ πραγματικότητα ποὺ οἱ δυτικὲς χῶρες θὰ ἀναγκασθοῦν ἀναπόφευκτα νὰ ἀποδεχθοῦν. Τὸ σημερινὸ ἱστορικὸ πλαίσιο ποὺ περιβάλλει τὴν κατάρρευση τῆς μονοπολικῆς παγκόσμιας τάξης ὑποδηλώνει τουλάχιστον ἕνα πράγμα τρομακτικὸ γι’ αὐτές: Κάθε σημαντικὸ κέντρο ἰσχύος στὸν πλανήτη θὰ προσπαθήσει νὰ ἐξασφαλίσῃ τὰ δικά του στρατηγικὰ σύνορα. Καὶ ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ ἐπιρροὴ τῆς Ἀμερικῆς ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ δὲν εἶναι αὐτὴ ποὺ ἦταν. Ἂς προσθέσουμε ἐδῶ τὴν μὴ ἀναστρέψιμη διάβρωση τῆς ἀμερικανικῆς στρατιωτικῆς ὑπεροχῆς ποὺ εἶχε ἀναπτυχθεῖ μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς ΕΣΣΔ, καθὼς καὶ τῶν μηχανισμῶν τῆς φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης. Σήμερα ὁ χρόνος δουλεῦει ἐναντίον τοῦ λεγόμενου «χρυσοῦ δισεκατομμυρίου».

2. Τὰ στρατηγικὰ σύνορα τῶν κρατῶν ποὺ δὲν ἐξαρτῶνται ἀπὸ τοὺς Ἀγγλοσάξωνες θὰ γίνουν εὐρύτερα καὶ ἰσχυρότερα. Ἡ πλειονότητα τῶν κρατῶν τοῦ κόσμου εἶναι ἀποφασισμένη νὰ ἐνισχύσῃ τὴν γόνιμη συνεργασία γιὰ τὴν ἐξυγείανση τῆς κατάστασης στὶς διεθνεῖς ὑποθέσεις καὶ νὰ οἰκοδομήσῃ σχέσεις ἐπικοινωνίας μὲ βάση τὶς ἀρχὲς τῆς κυριαρχικῆς ἰσότητας, τῆς γνήσιας πολυμέρειας καὶ τῆς πολιτισμικῆς ποικιλομορφίας. Αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσία τῆς νέας διεθνοῦς τάξης, ἡ δημιουργία τῆς ὁποίας εἶναι θέμα ἑνὸς ἀρκετὰ ὁρατοῦ μέλλοντος. Καὶ ὅλοι θὰ πρέπει νὰ λάβουν ὑπόψιν τὴν θέση μας γιὰ τὰ στρατηγικὰ σύνορα τῆς Ρωσσίας. Εἶναι μέρος τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ μας. Αὐτὲς εἶναι οἱ βασικὲς ἀρχὲς τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς ἐδῶ καὶ δεκαετίες. Καὶ δὲν θὰ παρεκκλίνουμε ἀπὸ αὐτές. Γιὰ τὸ καλὸ τῶν φίλων μας καὶ γιὰ τὸ μάθημα τῶν ἐχθρῶν μας.

3. Ἐπιδιώκουμε νὰ καταστήσουμε τὸν χῶρο ποὺ ὁρίζουν τὰ στρατηγικά μας σύνορα ζώνη ἀμοιβαίας κατανόησης καὶ ἐποικοδομητικῆς συνεργασίας. Τὸ πιὸ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἐδῶ εἶναι ἡ ἀνεκτίμητη δημιουργικὴ ἐμπειρία τῆς Μόσχας καὶ τοῦ Μὶνσκ στὴν οἰκοδόμηση τῆς Κρατικῆς Ἕνωσης.

4. Ἡ σημερινὴ νεοναζιστικὴ «Οὐκρανία» εἶναι ἕνας πολιορκητικὸς κριὸς ἐναντίον τῆς Ρωσσίας, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖται γιὰ νὰ περάσῃ ἐπιθετικὰ τὶς ἀρχὲς τῆς δυτικῆς κοσμοθεωρίας στὸν κοινὸ ρωσσικὸ ἱστορικὸ χῶρο. Ἄλλη μία προσπάθεια ὑλοποίησης τῶν μακραίωνων ὀνείρων τῆς Δύσης νὰ σπρώξῃ τὴν χώρα μας πίσω στὰ ὅρια τοῦ πριγκιπάτου τῆς Μόσχας. Ἕνας στόχος προφανῶς ἀνέφικτος.

Δυτικὲς χῶρες περιφρουροῦν ζηλότυπα τὰ σύνορά τους, ἐνῶ εἰσβάλλουν χωρὶς ἐνδοιασμοὺς στὰ δικά μας. Μᾶς ἀναγκάζουν νὰ ἀποσπάσουμε δυνάμεις καὶ πόρους γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν ἀπροκάλυπτη καὶ ἀδιάντροπη ἐπιθετικότητά τους. Ἂν καὶ θὰ ἦταν πολὺ καλλίτερο γιὰ ἐμᾶς καὶ γιὰ τὸν κόσμο συνολικὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε αὐτὸ τὸ δυναμικὸ γιὰ ἄλλο σκοπό: τὴν ἁρμονικὴ κοινωνικὴ καὶ οἰκονομική μας ἀνάπτυξη, βελτιώνοντας τὴν ποιότητα ζωῆς τοῦ λαοῦ μας. Καὶ τὴν διασφάλιση τῆς παγκόσμιας ἀσφάλειας, τὴν ὁποία ἐπιδιώκαμε πάντα, παρὰ τὶς συνεχεῖς ἀπειλὲς καὶ προκλήσεις.

5. Ἐμεῖς, φυσικά, θὰ φέρουμε τὴν εἰδικὴ στρατιωτικὴ ἐπιχείρηση στὴν λογική της κατάληξη. Μέχρι τὴν τελικὴ νίκη. Μέχρι τὴν παράδοση τῶν νεοναζί. Οἱ θλιβεροὶ μαρασμένοι γέροι ἀπὸ τὴν Οὐάσιγκτον καὶ τὶς Βρυξέλλες φοβερίζουν: ἄν, λένε, οἱ Ρῶσσοι ἐπικρατήσουν, μετὰ τὴν Οὐκρανία θὰ προχωρήσουν παραπέρα – στὴν Εὐρώπη, ἀκόμη καὶ πέρα ἀπὸ τὸν ὠκεανό. Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ καταλάβῃ τί κρύβεται περισσότερο σὲ αὐτὲς τὶς αὐταπάτες: ἡ συνήθεια τοῦ ξεδιάντροπου ψέμματος ἢ ἡ γεροντικὴ ἄνοια. Στὴν πραγματικότητα ὅλα εἶναι ἁπλά: δὲν χρειαζόμαστε τὰ ἐδάφη τῆς Πολωνίας, τῶν κρατῶν τῆς Βαλτικῆς ἢ ἄλλων εὐρωπαϊκῶν χωρῶν. Ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἐπιτρέπεται νὰ καταπιέζῃ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν ἐκεῖ, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ μὲ ἐμᾶς.

6. Ἡ ἀναπόφευκτη νίκη τῆς Ρωσσίας θὰ δημιουργήσει ἐπίσης μία νέα ἀρχιτεκτονικὴ εὐρασιατικῆς καὶ διεθνοῦς ἀσφαλείας. Ἡ νέα πραγματικότητα θὰ πρέπει νὰ κατοχυρωθῇ σὲ νέα διακρατικὰ ἔγγραφα ποὺ θὰ συγκεκριμενοποιήσουν αὐτὲς τὶς ἀλλαγές. Συμπεριλαμβανομένης τῆς τήρησης τῶν διεθνῶν κανόνων εὐπρέπειας μὲ ὅλες τὶς χῶρες, τῆς προσεκτικῆς στάσης ἀπέναντι στὴν ἱστορία τους καὶ τῶν ὑφιστάμενων στρατηγικῶν τους συνόρων. Ὁ δυτικὸς κόσμος πρέπει ἐπιτέλους νὰ πάρῃ ἕνα ἁπλὸ μάθημα καὶ νὰ μάθῃ νὰ σέβεται τὰ ἐθνικά μας συμφέροντα.